Lép-toppunt!

Mevrouw Ontwikkeling zit achter de làptop, uit te spreken als léptop. Het is de léptop van Lief, want zelf heeft ze een PC uit het jaar Kruick. Hoezo laptop? Mevrouw Ontwikkeling is toch niet van deze tijd? Zij werd immers 100 jaar te laat geboren? Ze heeft een hekel aan moderniteiten. Liever heeft ze ouderwetse kneuterigheid. Ze houdt van stoofpeertjes die pruttelen op een petroleumstelletje. Van gaskachels die échte warmte geven in plaats van CV-installaties, die knetteren, rammelen en alles uitdrogen. Ze houdt van de antiek houten kastjes van haar grootmoeder die in haar huis kamer staan, in plaats van de gefineerde kastjes van Ikea waarvan je altijd schroeven overhoudt en die na een tijdje uit elkaar vallen. Ze houdt niet van vliegen en ook niet van autorijden. Nee, ze heeft geen vliegangst en ja, ze heeft een rijbewijs maar ze houdt van reizen waarbij ze met de voetjes bij de grond kan. Daarom heeft ze ook een lage fiets.

Mevrouw Ontwikkeling doet een cursus schrijven, waarvoor ze een laptop mag meenemen. Daarom moet er geoefend en mag de laptop in huis. Driftig zit ze te tikken. Natuurlijk had ze ook met de hand kunnen schrijven, maar daar heeft ze geen geduld voor. Bovendien kan ze toch haar eigen handschrift niet meer lezen sinds ze in het ziekenhuis werkt.

Er gebeurt iets. Niet te geloven, het klikt! Er sprankelt iets aan tafel en het is niet alleen de muisaanwijzer op het beeldscherm. Er is interactie, in tegenstelling tot de relatie die ze heeft met haar PC. Die relatie bestaat alleen nog maar uit ruzie doordat zij steeds de verkeerde knoppen intoetst, wat door PC dan weer verkeerd wordt opgevat.
Het als een belegen huwelijk, waarvan de houdbaarheidsdatum al lang is verstreken.

Mevrouw Ontwikkeling krijgt na enig drukken een symbool in beeld dat ze herkent en voorzichtig drukt ze nog een knopje in. Het beeldscherm kleurt op en als vanzelf klikt ze zich in de juiste programma’s. Woorden schieten tekort, doch verschijnen als volzinnen uit haar toetsenbord. In gedachten ziet ze zich al Literaire stukken schrijven vanaf de laptop, aan de keukentafel. Gezellig met het gezin eromheen (die natuurlijk wel stil moeten zijn en blijven, want anders verstoren zij het schrijfproces!) Haar PC heeft ze in gedachten al bij het tweedehands vuil gezet. Zo gaat dat dus. Op vreemdgaan – ook al heeft ze zich netjes ingelogd – volgt vervanging.

En nu? Achter de laptop gezeten lijkt een scheiding met PC onvermijdelijk en een verzoening onmogelijk. Ze moet verder, ze moet groeien. Geestelijk, literair en schriftelijk. Dit jaar wordt ze 40, pardon, 140. Misschien kan ze zich een laptop cadeau vragen, of een inzamelingsactie onder vrienden en vage kennissen beginnen.
Ze kan zich wenden tot het lot, het staatslot wel te verstaan.

Mocht dat lot haar goed gezind zijn, dan heeft ze zich behalve die laptop nog een ándere koop bedacht. Een vliegticket. Want als ze haar literaire vleugels uitslaat, dan kunnen haar voeten niet langer achterblijven.