Met een gelukzalig gevoel stak ze een kaars aan, en als gedreven, nog één en nog één, tot de kamer baadde in licht. Ze opende het raam, en met een bijna bezeten blik keek ze naar het spel van de vlammen, die sierlijk bewogen op de maat van de wind. Ze genoot nog na van de show van vanavond, wat hadden de mensen weer genoten. Na wekenlang op zoek te zijn geweest naar de juiste locatie, de juiste omstandigheden en de juiste materialen was vanavond de perfecte avond gebleken. Een pand dat binnenkort gesloopt zou worden, windkracht vier, en een goede combinatie van brandbare stoffen zouden haar meesterwerk gaan worden. Haar laatste brand, en dan zou ze er mee stoppen, het werd te gevaarlijk, en ze was bang dat ze haar, ondanks haar voorzorgsmaatregelen, op het spoor zouden komen.

Zodra het begon te schemeren was ze haar werk gestart, de benzine op verscheidene plaatsen aangebracht, en voor de effecten ook nog hier en daar wat gasflesjes neergezet, waarvan ze wist dat ze één voor één zouden gaan ontploffen, zodra de hitte groot genoeg was. Uiteindelijk had ze het geheel in een hoekje aangestoken, zodat het vuur zo laat mogelijk opgemerkt zou worden. Zo’n groot pand, het zou gigantisch worden! In een portiek verderop in de straat volgde ze het hele gebeuren.

Terwijl ze nog niets zag, hoorde ze de vlammen al kraken en knapperen in hun nietsontziende lust naar totale vernietiging. Pas na een half uur zag ze een voorzichtig vlammetje verschijnen, dat zich al snel vervormd had tot een enorme, om zich heen slaande, steekvlam.
In de verte hoorde ze sirenes, ze genoot. De droogte van de laatste tijd werkte in haar voordeel: vóór de brandweer arriveerde stond het hele gebouw in lichterlaaie. Een prachtig contrast met de gitzwarte hemel. De mensen stroomden van alle kanten toe, vol bewondering over haar prestatie.

De menigte sidderde toen het eerste flesje met een knal ontplofte, keek naar de brandweerlieden die de strijd aangingen in hun stoere pakken. Ademloos kwam ze dichterbij. Als in een eeuwenoude veldslag ging het vuur de strijd met het water aan, wilde zich niet gewonnen geven, en hield het dan ook uren uit. Op het moment dat het nablussen begon ging zij naar huis, trots op zichzelf dat zij dit mogelijk had kunnen maken. Alles was volgens plan verlopen. Alles?

Ze werd zich bewust van een stem op de achtergrond: “Twee verkoolde lichamen aangetroffen na de brand in het centrum van Wierdinga…” Neee!!! Haar hand greep naar de telefoon…

Categorieën: Fictie

Arta

Zijn. bewonderen, verwonderen, notuleren, opwaarderen; Het zijn zomaar wat steekwoorden, die voor mij onlosmakelijk zijn verbonden aan 'Schrijven'. *Overigens schrijf en reageer ik als arta natuurlijk op persoonlijke titel

16 reacties

KawaSutra · 10 december 2006 op 14:07

Knap geschreven weer Arta. Inderdaad ook een vorm van lust waarschijnlijk. Maar wie zou ze nou toch bellen?

Eddy Kielema · 10 december 2006 op 14:53

[quote]Maar wie zou ze nou toch bellen?[/quote]

Een belspelletje? 😀

Dees · 10 december 2006 op 15:50

Ik ga meteen Lust 1 eens lezen… 🙂

pally · 10 december 2006 op 16:37

Een ‘warm’onderwerp, Arta, dat je goed hebt beschreven.
Vooral de twee laatste alinea’s!

Toch een klein puntje:
2e alinea: zou worden en gaan worden vlak achter elkaar,
3e alinea: opgemerkt worden en gigantisch worden meteen na elkaar.
Vind ik niet zo mooi.
Tja, op wie ik goed vind durf ik kritisch te zijn…

Groet, Pally

SIMBA · 10 december 2006 op 19:25

Fantastische column arta, weer heel goed ingeleefd.

DriekOplopers · 10 december 2006 op 21:00

Helemaal in orde, dit verhaal. Hulde.

Weer buig ik in diepe bewondering mijn hoofd voor je.

Driek

Li · 10 december 2006 op 22:10

Brrr, genot en lust uiten zich soms wel op een bijzonder vreemde manier. Goed en spannend geschreven over het algemeen. Er rijzen wel wat vragen. Ineens komt het centrum van Wierdinga uit de lucht vallen. Komt de stem op de achtergrond uit de tv of radio. Scanner of partner? Ik ben ook wel benieuwd wie en waarom ze belt.

Li

Shitonya · 10 december 2006 op 22:42

Ze belt haar ouders, maar realiseert zich dat het haar ouders waren die zicj in het huis bevonden.. 😎

Bitchy · 11 december 2006 op 06:41

Walgelijk goed geschreven 😉

KingArthur · 11 december 2006 op 09:50

Totaal anders dan het eerste maar aan de andere kant ook weer niet. Komt alles dat met passie wordt gedaan voort uit lust?

pally · 11 december 2006 op 10:41

Ook mij intrigeert de laatste zin. Wie gaat ze bellen? Ik denk de politie om zichzelf aan te geven.
Klopt dat, Arta?

Groet van pally 😕

Catladylia · 11 december 2006 op 11:31

heel pakkend en spannend geschreven!

arta · 11 december 2006 op 12:33

Heel erg bedankt voor de reacties! Ik realiseerde me niet dat het zoveel vragen op zou roepen! (weer iets om mee te nemen naar een volgend stukje)[quote]Maar wie zou ze nou toch bellen?[/quote]
Mijn idee was dat ze de politie wilde bellen. Ze wilde een show, maar geen CSI!
Dus wat mij betreft had jij gelijk, Pally. Al vind ik Eddy’s variant erg humoristsch, en Shit’s variant ontneemt mij de fut om een vervolg te schrijven! Tegen zoveel fantasie kan ik niet op!!
@ Li: [quote] Komt de stem op de achtergrond uit de tv of radio. Scanner of partner? [/quote]
In mijn fantasie was het de radio of tv, vandaar dat ik ook een plaatsnaam (weet niet eens of Wierdinga bestaat!!) erbij noemde, naar mijn idee kwam het dan journaal-ig over!
@ King: Volgens mij zijn veel dingen die je uit passie doet uiteindelijk om een bepaalde lust te bevredigen. Goede vraag, trouwens, ga er vanmiddag nog even over denken!
@ pally: Kritiek is net zo welkom als een evt compliment. Ik geloof niet dat ik hier ooit onterechte kritiek heb ontvangen. Zo ook nu niet! Dank je! 🙂

Ma3anne · 11 december 2006 op 13:04

Zo lust ik er nog wel meer.
Je schrijft gewoon goed.

DreamOn · 11 december 2006 op 18:01

Knap hoor! Mooie column, goed geschreven! Je zoekt de uitdaging ook wel op, qua onderwerpen!
Groetjes Trudy

Estrella · 21 december 2006 op 14:28

En ook bij deze een waanzinnig inlevingsvermogen…Knap, je durft!
Petje af.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder