Onafgebroken vloeien je woorden langs mij heen. Geobsedeerd hang ik aan jouw lippen terwijl je stem weg ijlt in de lege ruimte. Elke klank die je vormt maakt een reis in de tijd, woorden waarvan alleen de echo nog hoorbaar is. Jouw wonderschone verschijning komt als een vertraagde film op mijn netvlies tot stilstand. De betovering is compleet. Ademloos volg ik de zinnenprikkelende bewegingen van je mond en laat me meeslepen door oerinstincten in niet beredeneerbare werelden van tomeloos verlangen. Terwijl jij opgaat in jouw werkelijkheid verruim ik mijn blik in een nieuwe dimensie. Als bij een nieuw ontdekte planeet tasten mijn ogen het landschap af van jouw gezicht. Een perfecte symmetrie, volledig in balans. Een voorbeeld van maagdelijke schoonheid, ongerept en onaangetast door vervuiling of menselijk ingrijpen; puur natuur.

Ik kijk recht in jouw vlammende ogen, gelegen in een zachte bedding en omgeven door kenmerkende gelaatstrekken die de trots van jouw voorvaderen niet verloochenen. De mystiek van het oerbos hangt als een aura om jou heen. Ik zie een wild stromende rivier met onverwachte waterkolken waar je behoedzaam omheen moet zwemmen om niet te verdrinken in het onbekende. Ik zie een beangstigende doortastendheid, een niet te willen wijken voor de eigen onvolmaaktheid. Ik zie een strijdlustigheid gevoed door eeuwenlange onderdrukking. Ik zie een vrouw die zich namens haar volk heeft ontworsteld aan de slavernij.
Wie ben ik dan, dat ik denk je te kunnen temmen, je in te tomen. Wie ben ik dan dat ik je zal vertellen hoe iets anders kan, beter kan. Wie ben ik?

Ik geniet van je uitstraling en besluit om je eerlijk te vertellen hoe mooi ik je vind zoals je op dit moment bent; puur, zonder make-up en opsmuk.
Je kijkt me ongelovig en verongelijkt aan. In mijn beleving associeer je mij met de nog altijd op de loer liggende onderdrukker. Je denkt dat ik niet wil dat je jezelf mooi maakt vanuit jaloezie, vanuit een angst je af te moeten staan, uit eigen belang dus.
Hoe kan ik je duidelijk maken dat het puur en alleen een kwestie van voorkeur is zonder je te willen kwetsen. Dat je eigenlijk trots zou moeten zijn een man voor je te zien die je waardeert om wie je zelf bent en niet vanwege het beeld dat je zou willen uitdragen.

Culturele misvattingen zijn vaak een voedingsbodem voor conflicten. Daarentegen zijn de culturele eigenaardigheden op zich van onschatbare waarde en waard om behouden te blijven. Taal maakt daar een belangrijk onderdeel van uit maar is ook vaak een bron van onbegrip over en weer.

Zal het vlakke, rechtlijnige Hollandse landschap ooit een symbiose kunnen vormen met de grillige, wispelturige tropen? Of met het opstandig gebergte dan wel de dorre droge woestijn?
In onze huidige multiculturele samenleving zijn we al een eind op weg. Maar het is een weg van generatie op generatie. Onze zoon zal daarbij ongetwijfeld in het voordeel zijn. Best of both worlds!

Voor nu kan ik mij beter weer even bezighouden met ‘making up’.

Categorieën: Liefde

KawaSutra

Columnist (nou ja) van 2005 t/m 2012 Een voorzichtige comeback in 2017 Het leven, daar gaat het om!

18 reacties

Mosje · 4 juni 2006 op 19:28

Net als ik jouw stukje lees staat er een banner onder. “God bestaat en jij?” God bestaat niet volgens mij, maar ik geloof dat jij een godin ontmoet hebt.

WritersBlocq · 4 juni 2006 op 23:35

Pure Kawa-klasse.
Alleen jij kunt de complexiteit van wat dan ook eenvoudig verwoorden op een wijze manier die voor iedereen leesbaar is, iets leert of in elk geval meegeeft zonder belerend te zijn.
Diep onder de indruk, dat is wat ik wederom ben door een verhaal van jouw hand, en ik hoop je volgende maand bovenaan de hoofdpagina te zien staan.
Liefs, Pauline.

Li · 5 juni 2006 op 00:38

Prachtig ingetogen en liefdevol geschreven column die uitblinkt door puurheid.
Ik verheug me altijd op Kawacolumns.

Li

sally · 5 juni 2006 op 10:33

Goh, ik zou willen dat mijn man zo’n ode aan mij schreef.
Tjonge Kawa, je hebt er weer echt werk van gemaakt.
Ik vind het weer een knappe beschrijving van je gevoelens.
Liefs Sally

Prlwytskovsky · 5 juni 2006 op 10:54

Gaat dit over je zojuist veroverde verkering?
😛

WritersBlocq · 5 juni 2006 op 11:20

Peter, lees nog maar eens goed 😉
[quote]Maar het is een weg van generatie op generatie. Onze zoon zal daarbij ongetwijfeld in het voordeel zijn. Best of both worlds![/quote]

DriekOplopers · 5 juni 2006 op 12:02

Graag sluit ik mij aan bij de lawine van terechte complimenten!

Driek

Chantal · 5 juni 2006 op 16:24

Prachtig! 🙂

Prlwytskovsky · 5 juni 2006 op 19:13

Paulientje ik weet het, niets ten nadele van Frans maar ik keek even naar mezelf, naar mijn verleden en wilde sarcastisch reageren want mijn realiteit is toch even iets anders verlopen.

pepe · 5 juni 2006 op 22:08

Kawa-prachtig geschreven.
Meer woorden zijn niet nodig

bert · 5 juni 2006 op 22:51

Make up.
Opnieuw een onwaarschijnlijk mooie en bijzonder puur geschreven column van jouw hand, Kawa!!

Eddy Kielema · 6 juni 2006 op 12:09

[quote]Ik zie een strijdlustigheid gevoed door eeuwenlange onderdrukking. Ik zie een vrouw die zich namens haar volk heeft ontworsteld aan de slavernij.[/quote]

Bovenstaande zinnen vind ik een beetje teveel va het goede, maar los daarvan een mooi eerbetoon aan een ongetwijfeld prachtige vrouw!

Mup · 6 juni 2006 op 17:24

Ik ga mee in de lawine, die een sneeuwbaleffect heeft opgeroepen en rol mee,

Groet Mup.

KingArthur · 6 juni 2006 op 19:34

Als je het er niet te dik bovenop legt, hoef je niet zo vaak te make uppen :-). Goed geschreven.

Ma3anne · 6 juni 2006 op 21:22

Ik vind niets over de top in deze column. Hij komt zo diep uit je hart in een geluksmoment. Zo’n moment is wat het is. En hoe jij daar uiting aan weet te geven…
Schitterend weer, Kawa!

KingArthur · 6 juni 2006 op 23:28

Ma3, ik denk dat mijn reactie verkeerd begrepen is als jou reactie er een op mij is. (volg je hem nog?:-))

Het er dik bovenop doen is inhoudelijk bedoeld en is daarmee absoluut geen aanmerking op de stijl van dit stuk.

Ma3anne · 7 juni 2006 op 00:08

@King: Mijn reactie was eigenlijk in eerste instantie een reactie op Eddy’s reactie en zijdelings een reactie op jouw reactie, die ik inderdaad waarschijnlijk verkeerd begrepen heb. Vandaar nu deze reactie op jouw reactie. 😎

Sorry Kawa! 😉

KawaSutra · 7 juni 2006 op 22:16

Och Mosje, wie gelooft er niet in de Godin van de Liefde. :love:

Prlwytskovsky, sarcastisch reageren mag best hoor maar met dit verhaal weet je nog helemaal niet hoe mijn realiteit verlopen is. Gelukkig zit jij rondom tussen de buurvrouwen en vrouwen met kippenpoten. 😀

Eddy, ik kan mij jouw opmerking wel voorstellen. Toch raken deze zinnen wel de kern van het verhaal. Niet omdat het mijn vrouw betreft, eigenlijk zou je dat bij het lezen moeten loskoppelen, maar omdat een gemeenschappelijke ingrijpende ervaring, zelfs van generaties terug, een enorme stempel drukt op het volkskarakter. Tenminste zoals ik daar tegenaan kijk.
Verder is dit verhaal puur een impressie vanuit mijn gevoel. Dat zegt verder niets over welke realiteit dan ook.

Voor het overige: iedereen bedankt voor jullie reacties.

Geef een antwoord