Na een lange periode vol onzekerheid zitten we op de uitslag te wachten. Met een strak gezicht komt de arts de ruimte binnen waar we, voor mijn gevoel duurde het zeker een uur, nagelbijtend en wezenloos voor ons uit zaten te staren in afwachting van haar komst. Er valt niets van haar gezicht af te lezen wat een eventuele uitslag zou kunnen verraden. We zijn dus afhankelijk van wat ze te zeggen heeft. Dan komt het: “U kunt geen kinderen krijgen, tenminste niet op natuurlijke wijze!”

Ondanks dat we er rekening mee hadden gehouden, slaat het bericht in als een bom.
De afgelopen periode ging gepaard met veel twijfel, piekeren en onzekerheid. Waarom gaat het bij ons anders als bij normale stellen met een kinderwens? Waarom zijn wij veroordeeld tot allerlei ziekenhuisonderzoeken met de daarbij komende stress?
Uit het onderzoek kwam naar voren dat het niet kunnen krijgen van kinderen ligt aan het mannelijke gedeelte van ons. Het ligt dus aan mij!! Ik ben er de oorzaak van dat wij veroordeeld zijn tot een onnatuurlijke behandeling om onze kinderwens in vervulling te laten gaan. Wat heb ik in Godsnaam verkeerd gedaan?

Veel tijd om over deze vragen na te denken hadden we niet. We gingen van start met de IVF behandeling. Bij deze behandeling komt het vooral neer op de vrouw. Deze ondergaat de medicamenteuze behandeling, wat onder andere inhoudt veelvuldig injecteren van hormonen. Ook wordt er een punctie uitgevoerd, waar alweer de vrouw de dupe van is. Naast deze handelingen zijn er tal van echo’s ( inwendige), welke routinematig worden uitgevoerd. Echter voelt het niet routinematig voor degene bij wie het wordt uitgevoerd, de vrouw dus.
Vanzelfsprekend wordt de vrouw regelmatig gevraagd hoe het met haar gaat. Emotioneel is het zwaar voor haar, lichamelijk niet minder.
Op een of andere manier voel ik me er een beetje bij hangen, terwijl ik me steeds bewust ben van het feit dat ik er oorzaak van ben. Schuldgevoel bepaald vaak mijn stemming in deze periode. Begrepen wordt de rol van de man in de behandeling niet, althans zo voelt het.
Alleen bij de vrouw lijkt het op z’n plaats dat ik mijn verhaal doe, verder zwijg ik of laat het bij het theoretische gedeelte van alles wat we ondergaan.

Na een intensieve periode lijkt het tij zich te keren en volgt alweer een uitslag, maar nu van de zwangerschapstest. “ Mag ik u feliciteren, u bent zwanger”, zo wordt tegen de vrouw verteld.
Blij en dankbaar dat we binnenkort een kleine mogen krijgen, realiseer ik me nog steeds mijn rol in dit geheel. Dat knaagt soms. Toch besef ik me dat de rol van de man bij een IVF behandeling ondergeschikt is aan die van de vrouw, zeker wanneer het gaat om emoties. Misschien moet dat ook maar zo blijven.

Ik kijk uit naar het moment waarop ik een nieuw leventje in mijn armen sluit en sluit vrede met de wijze waarop dit leventje tot stand is gekomen en met de rol die ik er in heb mogen vervullen.
Het uiten van alle emoties door achterliggende periode doe ik alleen bij de vrouw. Verder hou ik me koel en zakelijk. Ik ben per slot van rekening wel de man.


11 reacties

Avatar

wendy77 · 14 november 2005 op 12:21

Gefeliciteerd met de zwangerschap en als het kindje er gezond en wel uitkomt, kan het je geen bal schelen hoe het er is gekomen hoor 😉

Avatar

momentje · 14 november 2005 op 12:54

Mooi integer en open verteld. Het schuldgevoel kan ik goed begrijpen. Gelukkig dat jullie daar samen sterk in staan. Het is één van de meest bewuste manieren om kinderen te mogen krijgen. Geniet ervan!!

Avatar

Troy · 14 november 2005 op 14:36

Mooie column en lang leve de ivf behandeling. Ik ken nog een stel dat door deze methode inmiddels al twee kinderen heeft. De man wordt in dit soort situaties vaak vergeten en het is mooi dat je dit op deze manier tot uiting weet te brengen. Veel succes met de kleine en ook namens mij, gefeliciteerd 🙂

Avatar

Geertje · 14 november 2005 op 15:46

[quote]Verder hou ik me koel en zakelijk. Ik ben per slot van rekening wel de man. [/quote]

Gevoelig onderwerp, zeker als het je als man zelf aangaat. Goed verwoord. En ook een man heeft een wereld aan boeiende emoties, dat maakt als hij er over kan praten, hem tot een innerlijk mooie persoonlijkheid. 😉

En natuurlijk van harte gefeliciteerd met het aanstaande vaderschap!

Avatar

bert · 14 november 2005 op 16:29

Er zijn veel dingen in het leven die je je van te voren anders voorstelt. Soms is het geven en soms is het nemen. Ik begrijp je gevoel en je hebt het duidelijk onder woorden weten te brengen.
Uiteindelijk is deze zwangerschap toch wel weer fantastisch en is het fijn dat de medische wetenschap hier een handje in heeft mogen helpen.
Van harte gefeliciteerd. 🙂 🙂 🙂

Avatar

Ma3anne · 14 november 2005 op 16:47

Ontzettend mooi beschreven, die dubbele gevoelens waarmee je worstelde. Ik vind dat je een punt hebt door duidelijk te maken dat mannen in deze situatie vaak over het hoofd worden gezien.
Knap hoe je ermee om hebt weten te gaan!

En natuurlijk gefeliciteerd! We horen het toch wel als het kindje geboren wordt, hè?

Avatar

Trukie · 14 november 2005 op 19:32

Gringo, ik sluit me bij de rest aan. De eerlijkheid waarmee je dit vertelt is een complimentje waard.
Maar ik ben bang voor je dat ook tijdens de zwangerschap vaker gevraagd wordt hoe het met de a.s. moeder gaat. Dan nog de bevalling……..
Maar dat wolkje wat dan in het wiegje ligt, verdrijft alle andere wolken.
Wat me wel opvalt is dat je steeds praat over DE vrouw.

[quote]Het uiten van alle emoties door achterliggende periode doe ik alleen bij de vrouw. [/quote]

Avatar

melady · 15 november 2005 op 00:17

[quote]Op een of andere manier voel ik me er een beetje bij hangen[/quote]

Bij deze zin schoot ik spontaan in de lach, terwijl dat ongepast is.

Een koele en daarom een intrigerende column.

Avatar

Dees · 15 november 2005 op 08:27

Mooie column!

Avatar

Li · 15 november 2005 op 11:56

Als je de kleine in je armen houdt, weet ik zeker dat je uit je rol valt Gringo.

Mooie column.

Li

Avatar

Mosje · 15 november 2005 op 19:53

Hoe gaat het met je Gringo?

Geef een antwoord