Wie is ze ook alweer?
Je weet wel, dat meisje met een goede baan, leuke auto, scharreltje hier en daar. Het meisje dat graag gaat stappen met haar vriendinnen en altijd the last one standing is. Het meisje dat nooit ergens bang voor is geweest, en ervan overtuigd is dat dat ook nooit zal gebeuren. Ze huppelt met flair en een bizar geluk het leven door. Het meisje dat op een ochtend samen met vier vriendinnen om zes uur sochtends helemaal wappie op het dak van zijn woonboot stond te stampen om Derek wakker te maken, gewoon om te melden dat er geen afterparty was, en dat ze dus bij hem verder zouden feesten.
Kim, best een leuk meisje, soms een beetje met zichzelf in de knoop, want ze weet dat ze ooit volwassen moet worden, maar dat nog helemaal niet wilt. Het is een meisje dat kan genieten van het gevoel van de zon op haar gezicht, de auto instapt en dan 350 km rijd om je de zoen te geven die ze bij het afscheid vergeten was…
Ze zit vol met gekke ideeeen en invallen. En als je naar haar vraagt bij iemand die haar kent, zullen hun ogen bij de gedachte aan haar of iets dat ze ooit zei een twinkeling in de ogen brengen en de mondhoeken doen krullen.
Ze houd van het leven. Ze is trouw, en ze heeft die eigenschap samen met eerlijkheid hoog in het vaandel staan. Soms zo eerlijk dat het pijn doet, maar je zou het haar vergeven, want je weet dat het een pure eerlijkeid is. Ze zou eerder zelf sterven als iemand opzettelijk pijn doen…
Het is een meisje dat vecht, voor rechtvaardigheid, voor een toekomst. Een meisje dat een grote kleerkast van een uitsmijter recht in zijn gezicht uitlachte,terwijl ze wist dat er klappen zouden vallen. Het meisje dat daarna opstond en hem uitdaagde om het nog eens te doen…
Kim…

En dan heb je ook nog mama… Je weet wel, dat meisje van 23 dat sochtends in de spiegel kijkt en eigenlijk altijd bang is. Bang om haar moeder te worden, bang dat mensen erachter zullen komen dat ze helemaal niet zo zeker is als ze voor doet komen. Bang dat ze alleen achter zal blijven, bang dat ze niet genoeg thuis is voor de kinderen, bang wat haar dochters uiteindelijk van haar zullen vinden. Ze heeft haar sex-and-the-city-slingbacks ingeruild voor een voordeelpak luiers. Ze bezit niet een kledingstuk zonder kinderkwijl, pindakaassporen of gewoon schoon en gestreken.
Haar zuurverdiende centjes gaan op aan boodschappen, huur, kinderopvang. De laatste keer dat ze bij de kapper zat? Kan ze zich niet meer herinneren, maar dat is niet belangrijk…
Ze heeft een ex met een nieuwe vrouw. Ze zit met een schuldgevoel, omdat ze wel alimentatie wil vragen, maar de meiden niet een vader wilt ontnemen door ruzie te maken. Maar ondertussen kan ze net rond komen.
Soms word ze doodsbang wakker… maar meestal is ze moe, heel moe. Ze is moe van haar leven, moe van het eeuwige getouwtrek met haar ex, en vooral moe van alle verantwoordelijkheden. Soms wilt ze gewoon schreeuwen en huilen, dat het onmogelijk is. Onmogelijk om van haar alles te verwachten. Want wie kan dit nou uiteindelijk? Een fulltime baan, een huishouden, een gezin, twee kinderen, constant opknokken tegen de mening van iedereen die vind dat het niet goed genoeg is, constant knokken omdat het beter moet. Ze is pas 23…
Ja, soms wilt ze schreeuwen, maar meestal glimlacht ze berustend. Ze speelt de rol van een strenge moeder die consequent is, maar ondertussen haat ze zichzelf dat ze haar kinderen die kostbare momenten dat ze ze bij zich heeft moet corrigeren. Ze ligt de hele nacht wakker van de zorgen, maar staat om 5 uur op… elke dag.
Ze droomt niet zoveel meer, ze overleeft en ze hoopt. Soms dwalen haar gedachten af naar een bed waar ze in kan blijven liggen tot ze niet meer moe is, of een bad waar ze net zolang in kan blijven zitten tot het water koud is, maar meestal word ze door kinderstemmen en -handjes die aan haar mantelpakje trekken, wreed teruggetrokken naar de werkelijkheid.
Die stemmetjes zijn zo machtig, als ze lachen zijn ze warmer als de warmste deken, als ze huilen… dat geluid gaat in haar hoofd zitten tot ze zelf gek word van wanhoop…
Ze zwemt en trapppelt om te overleven. Ondertussen probeeert ze zich los te trekken van haar roots. Meer te worden om meer aan haar kinderen te kunnen geven als waar zij vandaan komt en als zij ooit gekregen heeft.
Ze is vergeten wie ze is…
En ze is eenzaam…
Mama…

De balans… het is zo makkelijk gezegd. Maar voor elk stukje dat ik mama moet zijn, moet ik een stukje Kim inleveren. Soms denk ik dat ik zal vergeten hoe het is om niet constant van alles te moeten. Om gewoon af en toe een optie te hebben.
Van alle dingen die je als alleenstaande ouder tegen kunnen zitten, denk ik dat de eenzaamheid het meest word onderschat…


18 reacties

WritersBlocq · 19 september 2006 op 20:14

Het meidje uit de eerste helft is erg herkenbaar. Ik ken er zelfs wel een paar 😉
Het meisje uit de tweede helft ken ik niet, maar wil ik graag beter leren kennen. Je hebt erg haastig geschreven en dat is jammer, het boet voor mij aan kracht in.
[quote]Ze zit met een schuldgevoel, omdat ze wel alimentatie wil vragen, maar de meiden niet een vader wilt ontnemen door ruzie te maken. [/quote]Dit snapt ik niet, groetje, Pauline.

Smartblond · 19 september 2006 op 20:19

Lieve BrokenHolow,
Hoe ongelovelijk het ook lijkt, na regen komt zonneschijn. Het is alleen balen, wanneer het lijkt dat je in een eeuwig regenseizoen zit. En ergens is een geweldige vent die zit te wachten op Kimama. Tot die tijd mag je momenten voor jezelf opeisen. Want wanneer mama gelukkig is, zijn de kinderen dat ook.
En ik zeg dit allemaal omdat ik het zo herken. Ik ben geen 23 meer, maar voor de rest… Dus weet ik dat het beter wordt. En jij en ik zijn nog jong wanneer we ons leven terugkrijgen, nadat de kids groot genoeg zijn.
Heel mooi geschreven. Succes ermee. 🙂

Mosje · 19 september 2006 op 20:30

Je legt de twee stukjes van je verhaal keurig aan weerszijden van de balans. Schrijftechnisch gezien prima, maar als het op jouw leventje aankomt: die twee dingen hoeven niet zo strict gescheiden hoor. Wees gerust een meisjemama, of een mamameisje.

DriekOplopers · 19 september 2006 op 20:43

Er is moed voor nodig om zo openhartig je verhaal te doen. Erg dapper!

En het verschil tussen de hippe meid in een wereld van klatergoud (!) en de moeder die keihard moet werken, in de steek gelaten wordt en slechts met veel passen en meten de eindjes aan elkaar kan knopen is inderdaad hemelsbreed. Schrijnend!

Geef nooit op, Kim!

Driek

BrokenHalo · 19 september 2006 op 21:19

@writersblocq
Deze is inderdaad wat haastig geschreven, denk ik. Maar niet om een tekort aan tijd, maar meer een teveel aan woorden die ik kwijt wilde. Alsof ze weg zouden zijn als ik ze niet snel opschreef. Zal erop letten bij de volgende, en er wat meer de tijd voor nemen.

champagne · 19 september 2006 op 21:29

Ik (her)ken de strijd die je voert. Mooi contrast, zoals je het hebt neergezet tussen ‘moeder’ en ‘Kim’.

DreamOn · 19 september 2006 op 21:41

Ik vind je column heel goed geschreven en ik vind het jammer dat je op jouw leeftijd al zulke kopzorgen moet hebben.

Breng je kinderen rustig een weekendje bij mij; kan jij eens lekker uitslapen. (en dit is niet als geintje bedoeld)

BrokenHalo · 19 september 2006 op 22:51

@trudy
Wat ontzettend lief van je… maar moet eerlijk zeggen dat ik ze het weekend niet zou kunnen missen. Met een 65-urige werkweek zijn die momenten dat ik ze heb me meer waard als uitslapen. Dat kan ik als het papaweekend is. Toch bedankt… 😉

Wat een goede benamingen trouwens, kimama, meisjesmama en mamameisje… vat precies samen wat ik bedoel…

KawaSutra · 20 september 2006 op 01:26

De foutjes zijn wat mij betreft nu even ondergeschikt aan de inhoud. Het is ook niet niks wat je met ons deelt. De tegenstelling tussen jeugdige onbezonnenheid en volwassen verantwoordelijkheid heb je prima neergezet. Ik kan me voorstellen dat die overgang in zo’n korte tijd nogal wat van je vraagt. Toch denk ik dat je het, misschien juist dankzij je schrijfkunst, best gaat redden. Voor CX ben je in ieder geval een aanwinst.

Ma3anne · 20 september 2006 op 08:16

Meid toch, wat een zorgen op zo jonge leeftijd. 🙁
Kan hier veel wijze woorden onder plaatsen als ‘ervaringsdeskundige’, maar daar heb je nu niets aan. Het enige wat ik je wil zeggen: laat het meisje niet ondersneeuwen. Vecht voor haar! Ze heeft wel degelijk bestaansrecht!

KingArthur · 20 september 2006 op 09:49

Met een traan op mijn wang gelezen. Soms zijn er momenten dat je het niet meer ziet zitten. Maar bedenk dan dat er in ellende zoveel schoonheid zit verstopt. Als je dat kan vinden helpt het de balans te bewaren.

wendy77 · 20 september 2006 op 10:56

Je raakt me diep met deze column…herkenbaar ook op verschillende punten.
Je kunt een hele goede mama zijn en toch de dingen doen, die je het gevoel geven dat je leeft.
Het woord balans is al een paar keer gevallen.

melady · 20 september 2006 op 12:16

Heel erg mooi opgeschreven, recht uit je moedermeisjesziel. [quote]Maar niet om een tekort aan tijd, maar meer een teveel aan woorden die ik kwijt wilde. Alsof ze weg zouden zijn als ik ze niet snel opschreef. [/quote]

blijf lekker van je af schrijven, het leest lekker.

Nana · 20 september 2006 op 13:26

Mooi en ontroerend. 😉

Ann · 20 september 2006 op 15:21

Echt ontroerend! Blijf volhouden!

Groetjes Ann

Eddy Kielema · 20 september 2006 op 19:30

Ik vind je een prima schrijfster, Kim!

Dees · 21 september 2006 op 08:24

Mooi geschreven, een beetje als de schizofrenie van de roze wolk.

Saskia · 21 september 2006 op 10:30

Heel mooi onder woorden gebracht! Het raakte me,
groetjes van Saskia

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder