Zodra de wiskundeleraar zich omdraait naar het bord, maak ik met de spuugvingermethode zijn grijze achterkant een stuk minder saai en droog. Binnen vijftig minuten is zijn kostuum met pied-de-pouledessin doorweekt. Zijn zoon, die naast me zit op de eerste rij, vindt het schitterend. Zoals bij alles wat ik doe. Hij weet hoeveel en waarom ik zijn vader haat. Hoe die me het leven zuur maakt en me altijd slechte cijfers geeft. Voor de klas stelt mijn kwelgeest juist de vragen die ik niet kan beantwoorden. De wiskundeleraar vindt me een nul. Zijn zoon wil een vriend van mij worden. Hij vertelt over zijn familie. Over zijn vader die niet alleen in de klas streng en kort van stof is. Zijn zusje die, net als haar vader, wiskunde gaat studeren. Zelf wil hij vooral meer vrijheid. Wat zijn zusje allemaal graag zou willen weet ik van een ander. Die me ook wist te vertellen dat het meisje mij leuk vindt, nog maagd is en vreselijk nieuwsgierig. Om diverse redenen kan ik niet bij de zoon op bezoek komen. Om diverse redenen zou ik dat wel willen.

Op een dag vraagt de zoon van de leraar aan me of ik zin heb om die avond bij hem thuis op bezoek te komen. Ik aarzel. Behalve hij, een vriendin en zijn leergierige zusje is er niemand in huis en de koelkast zit vol lekkere dingen. Hij kan op me rekenen!

Ik zit op de bank. Zij zit vlak voor me op de poef. Haar broertje brengt de flesjes bier. De dochter die net als haar vader alles wil weten over machten en logaritmen, praat honderd uit over de driehoeksverhouding en de kansberekening. Ik kijk en luister aandachtig. Voorlopig zwijg ik over mijn complexe coëfficiënt met ten minste één complexe wortel. Natuurlijk vraag ik haar wat ze nu heeft aan algebra. Als ze straks voor de keuze staat. En ik wil haar met plezier de stelling van Louis uitleggen. Over de Gulden Snede en hoe ik die zo dicht mogelijk parallel of diagonaal zou benaderen.

Haar mondje en bloesje gaan steeds een streep verder openstaan. Zelfs met mijn gebrekkige kennis van meetkunde weet ik de kortste lijn tussen de twee punten. De zoon heeft ook zijn handen vol maar ik zie zijn gezicht betrekken wanneer hij merkt dat er een mogelijke splitsing gaat plaatsvinden en dat er een uitkomst is van één plus één zonder aftrekken. Tussen haakjes: Ik freubel dan ondertussen al een tijdje met de twee ingewikkelde priemgetallen van zijn zusje. Zodra de toekomstige lerares en ik even bij elkaar uit de ruimte gaan, zodat zij kan plassen, smeekt de broer me om zijn zusje in ieder geval niet te ontmaagden.

Voordat ze bij mij onder de dekens kruipt, trekt ze een T-shirtje aan. Met mijn arm om haar heen gaan we door waarmee we beneden in de woonkamer zijn gestopt. De schat vertelt verder. Over haar studie. Dat ze zo spoedig mogelijk écht volwassen wil worden en hoe ze haar eigen leven wil gaan leiden. Tot de ochtend spreekt ze over haar dromen en wensen waarvan ze er enkele wel met mij wil delen.

De maagdelijke dochter van mijn gehate wiskundeleraar ligt naast me in haar bedje. In zijn huis. In haar bedje met mij, de leerling die op de vragen van haar vader nooit een antwoord kan geven. Uitgenodigd door de zoon die mij met alle geweld als vriend wil. Zijn koelkast is leeg, de dochter is er klaar voor. Haar broer nog niet.
Ik zal met twee maten moeten meten, maar het onschuldige meisje mag niet het kind van de rekening worden.


13 reacties

Mien · 11 juni 2012 op 08:52

Geweldige column.
Wel erg berekend … :hammer:

[quote]Met mijn arm om haar heen gaan we door waarmee we beneden in de woonkamer zijn gestopt.[/quote]
Dit ga ik mij even niet figuurlijk voorstellen … 😆

Mien

Edit: n.a.v. Arta’s reactie:
Ik lees dat mijn korte termijn geheugen steeds langer wordt …
Zelfs [b][u][url=http://examedia.nl/columnx/modules/news/article.php?storyid=11455]VC’s[/url][/u][/b] zie ik nu al over het hoofd. :hammer:

Sagita · 11 juni 2012 op 10:13

[code]De wiskundeleraar vindt me een nol[/code]
Een nul is in de wiskunde een heel belangrijk getal!
Inhoudelijk vind ik het een mooi gegeven. Je schiet naar mijn smaak te veel door met het gebruik van algebraïsche en wiskundige kretologie. Jammer!

Libelle · 11 juni 2012 op 11:03

Al drie keer elders gelezen, maar nu, de vierde keer, als je weet wat er komt, is het nog mooier.
Met sommige dingen gebeurt dat. Prachtig die wiskundige kreten, net voldoende zo, ze vormen het fundament, de basis x halve hoogte.

lisa-marie · 11 juni 2012 op 11:46

Hij is goed!

[quote]En ik wil haar met plezier de stelling van Louis uitleggen.[/quote]
😆

arta · 11 juni 2012 op 12:28

Mooi herschreven!
De manier waarop jij met woorden kunt spelen…

Pierken · 11 juni 2012 op 15:53

Bètavrouwtje x Alfamannetje ≠ Gammakindje (in dit geval). Hulde weer voor alle mooi gevonden metaforen in een prettig leesbaar verhaal, LouisPi. Slaapt ze nog wel eens bij je?

embee · 11 juni 2012 op 21:48

Een tien met een griffel,
een bank vooruit en…
een zoen van de juffrouw.

groet van Embee

Nachtzuster · 12 juni 2012 op 11:17

Met bewondering je column gelezen. Heel knap hoe je de wiskundige termen verwoven hebt in je verhaal.

‘Ik freubel dan al een tijdje met de twee priemgetallen van zijn zusje’.

Geweldig! Humor en weemoed met elkaar verbonden. :wave:

sylvia1 · 12 juni 2012 op 18:40

Net als toen blijf ik ook nu weer zitten met die zoon. Wat moet die zich verraden voelen door iemand waarvan hij zo erg hoopte dat het zijn vriend zou zijn. Maar goed, ik weet het, ik moet dat zo niet zien.

Prlwytskovsky · 12 juni 2012 op 18:46

Kansberekening ooit eens losgelaten bij een bezoek aan het casino, maar het leverde mij geen cent op. Alleen verlies.
Laat MVD maar lekker OA wachten. Goed en leuk beschreven LouisP.

LouisP · 12 juni 2012 op 18:59

Ja, ik voel dat heel erg. Later ben ik zijn vriend wel geworden maar dat is al een tijdje geleden weer.
Het verraad zit em vooral denk ik, in het feit dat ik dit heb geschreven en dat ik em dit niet zou durven laten lezen. En zijn zusje wel.

Yfs · 12 juni 2012 op 19:32

Onmiskenbaar een verhaal wat geschreven is met een kroontjespen die tot de juiste diepte reikt in de inktpot haha!! Ik kan er niks aan doen Louis, maar als ik je lees hoor ik de stem van Simon Carmiggelt die voorleest uit eigen werk, met aan het einde die bekende melodie. Hoop dat je het als compliment beschouwt, want zo was het zeker bedoeld! Poeh, poeh, toppunt van lef : als beginnelinge reageren op een MegaGigaTera X-er!! :wave:

Nachtzuster · 12 juni 2012 op 22:38

Ik voel me wel een beetje blond, aangezien ik eigenlijk aannam dat de auteur geen ‘misbruik’ had gemaakt van het schone zusje. Kwestie van begrijpend lezen, denk ik.
Maar ook in dit geval blijft mijn gevoel van weemoed recht overeind staan. Hetzij in een andere context.

Geef een antwoord