‘Kom op pap.’
Maartje schreeuwt het tegen de harde wind in. Papa kromt zijn rug nog meer en stampt nog harder op de pedalen. De harde wind laat zijn haren alle kanten opwapperen. ‘Volhouden pap’, moedigt Maartje nog maar een keer aan.
Als ze naar achteren kijkt ziet ze hun rare, nieuwe huis langzaam kleiner worden. Maartje zit rustig achterop papa’s zwarte grote fiets. Haar twee beentjes bungelen samen aan een kant. Van de harde wind heeft ze geen last want ze zit achter papa’s grote rug.

Ondertussen trapt papa hard door. Met Maartje achterop valt het best wel tegen. Het dorp nadert, maar langzaam.
‘Hoe laat is het’, roept hij naar Maartje.
Maartje tuurt op het horloge van papa dat ze al de hele tijd in haar hand heeft.
‘Kijk jij maar klok’, zei papa toen ze vertrokken.
‘Die grote staat op de tien’, gilt ze terug.
Nog harder begint papa te trappen en stuurt scherp van het dijkje af. Eenmaal uit de wind gaat het sneller en al snel ziet papa het station naderen.

‘Kom op, tempo’, snauwt papa hijgend, terwijl hij snel de fiets in het rek zet en op slot. Hij pakt Maartjes hand en beent met grote stappen naar het perron. Maartje kan het ampers bij houden. De trein staat al klaar.
‘Kom hier.’
Papa draait zich om naar Maartje, tilt haar in een beweging op en begint te rennen. De conducteur fluit, papa zwaait.
Net op tijd. Als ze instappen, sluiten meteen de deuren en begint de trein te rijden.

Hijgend valt papa in de coupe op de bank. Zweetdruppeltjes staan op zijn voorhoofd. Maartje gaat tegenover hem zitten.
“Leuk hè, de trein’, lacht papa. ‘De volgende keer nemen we de auto.’
‘Met de trein is beter voor het milieu pap’, klinkt het serieuze kleine stemmetje van Maartje. Parmantig knikt haar hoofdje erbij.
‘Kijk koeien’, gilt ze ineens en tuurt naar het vee in het weiland.

Als Maartje naar buiten kijkt, gaat de coupedeur open en komt de conducteur binnen. ‘Plaatsbewijzen alstublieft.’
Maartje kijkt naar papa, die met droeve ogen terugkijkt. Langzaam sluit hij zijn ogen en laat een diepe zucht.
‘O ja, kaartjes’, mompelt hij zacht.

Categorieën: Verhalen

11 reacties

Avatar

senahponex · 9 februari 2006 op 11:58

Leef helemaal met je mee geweldig geschreven dit vraagt naar meer.

Avatar

Trukie · 9 februari 2006 op 12:00

Mooi, lief, boeiend en vloeiend geschreven.
Die Maartje.

Avatar

wendy77 · 9 februari 2006 op 12:02

Ik vind het ook een mooi en lief verhaaltje, maar ik val een beetje over de vele papa’s.

Avatar

champagne · 9 februari 2006 op 18:10

Mooie sfeertekening Fred 🙂

Avatar

Li · 9 februari 2006 op 19:22

[quote]Haar twee beentjes bungelen samen aan een kant. [/quote]
😀

Leuk, weer een vervolg van Maartje!
Smaakt naar meer.

Li

Avatar

Mosje · 9 februari 2006 op 21:52

Ik geloof wel dat we hier met de tedere kant van Fred te maken hebben.
😉
Ik vraag me wel iets af trouwens Fred. Wie is je “doelgroep” voor deze stukjes? Kinderen of volwassenen?

Avatar

Ma3anne · 9 februari 2006 op 21:56

Leestechnisch en inhoudelijk weer een prima kinderverhaal. De kleine foutjes eruit en je kunt zo in het officiële AVI-systeem (leesniveaus) ingepast worden.

Wat een domme papa heeft Maartje, zeg! 🙂

Avatar

KawaSutra · 9 februari 2006 op 22:57

Zeer beeldend geschreven. Ik zie het helemaal voor me. Ik neig meer naar een kinderboekenreeks en dan zal ik er zeker uit voorlezen.

Avatar

sally · 10 februari 2006 op 00:51

[quote]Van de harde wind heeft ze geen last want ze zit achter papa’s grote rug. [/quote]

Nou,nou,nou niet zo opscheppen Fred.
Zo`n brede rug heb je nu ook weer niet. 😀

Echt weer een heel ander verhaal inderdaad.
groet
Sally

Avatar

Nana · 10 februari 2006 op 08:20

Wat een aardig verhaal en leuk dat een papa zo lief kan schrijven en vertellen! 😉

Avatar

Kees Schilder · 10 februari 2006 op 08:42

petje af Fred.Ik vind deze één van je beste

Geef een antwoord