… en een been in de goot, en als ik dat niet doe, dan ben ik morgen dood.’ Dit zong zij vaak, als we samen buiten liepen. Ik verdenk haar ervan dat ze het wel vaker deed in haar hoofd, zonder dat anderen het konden horen. Heel klein was ze toen nog, erg veel groter is ze niet geworden, wel volwassen en grenzeloos dapper. ‘Dag lieve boom, lang zal je leven. De mooiste boom van alle bomen. Mijn boom’ Dit was haar andere favoriete liedje in moeilijke kleuterjaren. Ook toen was ze al dapper en overwon een nare ziekte.

Enkele dagen geleden vloog zij voor de tweede keer in korte tijd uit. Voor een jaartje, zal zij weer leven aan de andere kant van de oceaan.
Na weer een half jaartje thuis bij ouders en broertjes te zijn, begon het allemaal weer te kriebelen, ze wilde naar haar vriend, het eiland, de zelfstandigheid, het andere leven en de heerlijke warmte.

En daar stonden wij, ouders en broertjes, weer zwaaiend en kijkend naar een klein wijfje dat door de douane liep. Met wazige ogen keek ik haar na, tot ik haar echt niet meer zag. Wij gaan haar missen en zij ons. Haar geluk daar overtreft het gemis, dat is voor mij een geruststellende gedachte.

Haar leven daar gaat verder en ook hier zullen wij verder leven. In een jaar kan veel veranderen.
Ik ben niet veel anders dan onze dochter, al lopend naar de supermarkt zing ik in mijn hoofd ‘Met een been op de stoep…’

Categorieën: Diversen

pepe

Vrouw, (schone)moeder, leerling-creatief schrijven en nog veel meer. Wil je meer lezen? Hier schrijven wij (meiden van Mary)www.meidenvanmary.wordpress.com. Ik mag één van deze meiden zijn. Schrijven is schrappen, het schrijven schrappen is geen optie.

16 reacties

Bitchy · 27 november 2006 op 17:19

Sommige kinderen hebben een *oude ziel* volgens mijn oude huisarts, ik verdenk jou dochter er ook van.
Veelzeggend en aangrijpend geschreven!

Estrella · 27 november 2006 op 17:26

Het lijkt me enorm moeilijk om je kind voor langere tijd weg te zien gaan.
Mooi neergezet, de gedachte aan haar voelbaar.
Een jaar weg…brrr…sterkte!

arta · 27 november 2006 op 17:41

Een mooi kort stukje, elk woord doordrenkt met het gemis van jouw dochter!
🙂

SIMBA · 27 november 2006 op 18:28

[quote]haar geluk daar, overtreft het gemis[/quote]

Hier hoef ik niks meer aan toe te voegen.

Mosje · 27 november 2006 op 21:06

Uh ja, je zult wel denken, daar heb je Mosje weer. Of Misschien denk je wel, hé daar is Mosje weer, maarre… als ik in Almere zou wonen was ik al jaren geleden uitgevlogen.
😉

mooi pepe-stukje

WritersBlocq · 27 november 2006 op 22:02

Een traantje, uit elk oog één, kust mijn wang. De vogel is weer uitgevlogen; ze voelt dat moeder’s vleugels alles overstrekken en daardoor heeft ze de kracht om dit te doen. Want moeders en dochters: daar kan een zusje niet aan tippen 😉
:kiss: weetbeetje

melady · 27 november 2006 op 22:29

Eenvoud en diepgang Petra, mooi geschreven.

Chantal · 27 november 2006 op 22:33

In een woord: prachtig!

pally · 27 november 2006 op 22:35

Lief stukje,Pepe,
Was het dezelfde dochter van het gele mobieltje?
Dat gunnen en missen zet je in alle beknoptheid goed voelbaar neer.
Pally

Li · 27 november 2006 op 22:49

Wat een mooi liefdevol geschreven afscheidverhaaltje Pepe. Ik voel met je mee.

Li :kiss:

KawaSutra · 28 november 2006 op 00:36

Heel mooi, beschouwend en relativerend. Maar je houdt je groot, afscheid doet altijd pijn. En dat is gelukkig heel subtiel tussen de regels door te lezen middels een prachtig thema.

pepe · 28 november 2006 op 08:02

Iedereen heel erg bedankt voor de leuke, aardige en mooie reacties. 😳
Toen ik deze column had ingestuurd ontdekte ik een foutje, zo te zien hebben jullie daar allemaal geen moeite mee gehad.

En ik dacht helemaal niet, daar heb je Mosje weer, ik dacht, he daar is Mosje, die heb ik lang niet gezien hier :-P. Hoe is het in Z.?

Pally, het is inderdaad diezelfde dochter die mij een geel mobieltje gaf jaren geleden.
Ze leest en schrijft hier ook.

WB niet huilen, je CX=zusje leest dit zelf vermoedelijk ook wel, gaat ze straks heimwee krijgen en dat is nu net niet de bedoeling. 😉

Melady, die eenvoud met diepgang daar hou ik wel van. Leuk dat ook jij weer reageerde.

Kawa, ik heb van Mup geleerd geen afscheid te nemen, wij totziensen voortaan.

KingArthur · 28 november 2006 op 09:56

Mooi, kort stukje.

Ma3anne · 28 november 2006 op 12:45

[quote]Met wazige ogen keek ik haar na, tot ik haar echt niet meer zag.[/quote] 😥 :kiss:

senahponex · 28 november 2006 op 16:32

een parel

Mup · 30 november 2006 op 15:31

We hebben het net nog over telepathie gehad, en het moet echt niet gekker worden met ons. Ik wilde het totziensen tikken, maar je was me weer voor :kiss:

Mup.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder