Een jongen is het dus. Die Mien. De eerste kleine grote waarheid. Hij gaat het opnieuw beleven. Zijn nog korte boeiende leven. In herbeleving, vastgelegd voor de eeuwigheid. Een zware dobber wordt het, voor zowel de lezer als de schrijver. Kleine grote waarheden, in minder dan driehonderd woorden. Tot het boek uit is.
Ik houd een oranje gesluierde foto in mijn hand. Ze staan allemaal naast het kraambed. In grote verwondering. Ik herken ze onmiddellijk, het is familie nietwaar, twee broers en een zus. Mama houdt me stevig vast. Papa staat er niet op. Die staat achter de camera. Een spiksplinternieuwe Voigtländer. Veel te groot voor de portemonnee. Maar voor deze speciale gelegenheid heeft hij diep in de buidel getast. Op zoek naar kwaliteit. Voor zijn gezin het allerbeste.
De foto ademt een vermoeide sfeer. Weer een kleine erbij. Eigenlijk kan het niet, maar gods water stroomt nu eenmaal over gods akkers. En kijk toch eens. Wat is ie schattig en lief. De kleine Mien. Een trotse pap, een bezorgde mams, een dolgelukkig zusje en twee broers staan aan zijn zijde. Mien’s leven kan beginnen. Het enige dat nog ontbreekt zijn bomen en een hond. Maar ach, je kunt niet alles hebben. Vooralsnog ligt het geluk veilig opgeborgen, zowel in verleden, heden als in het verschiet.
Daar ligt ie dan. In moeders armen. Misschien wel met dank aan Reinier Paping. Gewikkeld in muziek express. Compact opgenomen op muziekcassette. Devil in disguise. Wat kan het leven toch mooi zijn, zelfs in stil verdriet. Wie wil er een cowboy als man? Mia, Ria? De buren vallen over hun eigen taalgrens. Ach, lass mein Herz nicht weinen, lass mich noch einmal in die Ferne. Ich bin kein Berliner. I have a dream. Een Porsche 911. Marijke wordt Christina. Alleman eet vlaflip. Zelfs kleine Mien.
2 reacties
troubadour · 3 januari 2015 op 03:43
Waarachtig, vooral de laatste alinea vond ik leuk. Worstjes en borstjes hadden er misschien ook in gepast, of kwam dat later?
Mien · 4 januari 2015 op 01:16
🙂 🙂 🙂