Mienloos

Er ligt een grote uitdaging voor hem op wacht. Ik heb Mien namelijk uitgenodigd om een Mienloze column te schrijven. Dat vindt ie knap lastig. Daarom heeft hij besloten om mijn hulp in te schakelen. De hulp van een expert, want hij gaat niet voor minder. Iemand die hij al langer kent. Ben benieuwd wat hij ervan bakt. Ik heb hem alvast de volgende tips meegegeven. Niet of nauwelijks associëren. Geen nieuwe woorden verzinnen. De lezer niet het hoofd op hol brengen. En heel belangrijk. Het moet ergens over gaan.

Zij daarentegen mag natuurlijk wel helemaal losgaan. Hem met synoniemen en metaforen om de oren slaan. Allitereren tot ze een ons weegt en af en toe een subtiel rijmwoordje, gewoon omdat het kan. Zelfs een tongbreker kan ze erin gooien. De kromme kreupele knakker kraste het kraslot kapot. Zo maakt ze de Mienloze column toch nog Mieningvol. Zoals het hoort. CX zonder Mien is als een sonettette zonder Trawant, een vrolijke zandvlo-parade zonder Ferrara. Lang leve het rariteitenkabinet ColumnX.

Ik kan hem natuurlijk ook op een dwaalspoor brengen. Het is toch wel iemand op zoek naar houvast. Hij denkt nu vast dat ik hem bij de hand ga nemen. Mooi niet. Als hij echt Mien wil loslaten, dan zal ie met zijn billen bloot moeten. Lekker puh. Maar wat zal ik hem dan adviseren? Ik kan hem moeilijk zijn broek laten zakken, tijdens het schrijven. Een broek laten zakken in zijn hoofd dan maar? Dat is te makkelijk. Daar heeft ie dan vast weer een of ander maf plaatje voor. Wacht ik heb het. Ik laat hem in zijn bloterik geblinddoekt hardop nadenken en oreren. Via de telefoon uiteraard. Of, nee, wacht, via de webcam. Dan houd ik tenminste de controle. Dan moet ie Mien wel loslaten.

Zij hoopt dan natuurlijk dat beeld ooit nog los te kunnen laten, maar dat is van latere zorg. Ongetwijfeld zal één van de andere schrijvers graag psychische nazorg aan haar geven. Schrijf het van je af! Wellicht zal er zelfs een mie(n)ting voor nodig zijn, maar uiteindelijk komt het altijd goed op ColumnX. Er kan gezeurd, gezeikt en gezeverd worden, maar het ‘warm bad-gevoel’ overheerst. Niet te heet, niet te koud, precies goed.
Een warm bad! Dat is het!

Voorzichtig reikt zij Mien de hand en trekt hem door het beeldscherm. Een badkuip met geurende lotusbloemen wacht op hem.

‘Sluit je ogen, lieve Mien, en laat los, laat loss, laat lossss…’