In mijn tuin, mijn schone tuin lopen tegenwoordig als de zon schijnt en ik natuurlijk even buiten mag luchten, dan lopen er van die rare drukke mannetjes, die zich te barsten werken alsof de aarde nog verbouwd moet worden. En dat zijn de mieren. Ik heb nog nooit zoiets prachtigs gezien in de natuur als twee, nee drie mieren die er met een steeltje van een blad vandoor gaan, eerst de ene en die geeft het steeltje door aan de tweede, terwijl een derde mier zich weer naar voren dringt, als een estafette.

Het boeit mij enorm. En waarom? Omdat ik besef dat ik het altijd heerlijk vind om naar die tekenfilms te kijken waar mieren in voorkomen en die zich altijd de blubber werken, allemaal geen een uitgezonderd….En in de praktijk is dat ook zo. En dat verwonderd mij. Daar hoef ik Google niet voor te gebruiken. Ik observeer zelf. En verbaas mij over het feit dat wij mensen zo weinig van de dieren willen leren. Samenwerken, zonder geouwehoer. Ergens aan bouwen, maar wel met elkaar. Geen enkele mier uitgezonderd. Ik vind het daarna altijd zonde om uit mijn stoel te stappen, bang als ik ben om een mier dood te trappen met die surfplanken van mij.

Maar helaas is dat altijd zo. Gij zult vernietigen wat uw aarde bouwt en verbouwd. Zo dat is een nieuw gebod dat ik zomaar even uit de losse vingers tik. Want zonder dat wij het in de gaten hebben maken wij best wel veel kapot van die dieren en planten, die elkaar zo nodig hebben. En wij hebben hen nodig.

Zoals een worm in de aarde glijd om die luchtig voor de planten te houden, zoals de vliegen en de spinnen elkaar nodig hebben in een voor ons negatieve manier. De natuur helpt zichzelf wel.

En wij mensen, wij helpen die natuur gewoon naar de donder. Kappen hele bossen voor houtproducten, stammen worden hun dorpen uitgejaagd, in naam van al dat hout dat wij denken nodig te hebben. Nee, ik ben lid van het Wereld Natuur Fonds en Greenpeache, helaas een druppel op een ronde gloeiende plaat dat wij aarde noemen. Maar als je naar het weer kijkt de laatste jaren, hebben wij zoveel zelf verknald. Weleens beseft hoe druk het tussen al die sterren is met onze satellietjes voor al die mobieltjes?

Als je beseft en weet hoe de natuur werkt en daar is enige moeite voor te doen natuurlijk, dan bedenk je pas dat WIJ de natuur horen te respecteren. Want wij mensen..wij leren het nooit, wij zullen het niet meer meemaken, onze klein en achterkleinkinderen ook niet, maar eens komt die beroemde oerknal weer.

Lekker, kunnen we weer opnieuw beginnen..
En dan zijn wij zoekende naar land uit een zinkend schip.

Categorieën: Maatschappij

klapdoos

Gewoon een Amsterdamse vrouw die met een vrouw getrouwd is, ziek is, zodanig dat de neerwaartse spiraal steeds verder zakt. maar een kniesoor die daarop let. Ik lach graag, heb genoeg traantjes gelaten om mijn ziekte en nu is het tijd om via mijn nieuwe boek eens door te gaan met uit het leven te halen wat er te halen valt, zeker in een crisistijd is het de kunst om toch vrolijk te blijven. Mijn motto is dan ook: Een dag niet gelachen is zeker een dag niet geleefd.

11 reacties

Boukje · 23 juni 2011 op 10:29

Goed onderwerp maar vreselijk slordig geschreven!

Volgens mij had je het eerst beter een keertje na kunnen lezen.

Zonde…

🙁

Chris · 23 juni 2011 op 11:52

Intentie is dd goed. Zie ook mijn oude column The United Nations Moral Climate Change Top 2009 in Kopenhagen

klapdoos · 23 juni 2011 op 12:02

Boukje wat is er zo slorig aan dan? En wat had ik volgens jou dan na moeten lezen???Als je met wat concrete voorbeelden zou kunnen komen had ik wat aan deze kritiek, nu is het maar raden omdat ik niet weet wat je bedoeld.
groet van leny

LouisP · 23 juni 2011 op 12:16

Tja, Klapdoos, ’t heeft wel charme, zo ongedwongen schrijven, en allemaal waar. Maar wel een paar foutjes, greenpeace..De worm glijdt
Zie ook mijn oude column ‘Ik hou van de natuur, wie gaat er mee?’

lekker, kunnen we weer opnieuw beginnen!
Goeie zin!

klapdoos · 23 juni 2011 op 12:43

Louis P het zijn drie foutjes, je hebt helemaal gelijk, dank voor je feedback, kijk hier heb ik iets aan, groet van leny

Boukje · 23 juni 2011 op 15:39

Mijn schone tuin lopen… Waarheen?

klapdoos · 23 juni 2011 op 16:04

Nou Boukje, spijkers zoeken op laag water? Dat is even een kwestie van de zin goed UITlezen hoor, is niets mis mee….Dank voor je reactie in ieder geval….

Boukje · 23 juni 2011 op 16:36

Jij schrijft zoals je denkt.
Ik weet van mezelf, dat als ik dat doe en een ander leest het hardop voor, de zinnen totaal niet lopen zoals ik ze in mijn hoofd had, en ook nog steeds teruglees… Ikke wel….

Gedachte-patronen zijn zeer individueel, dat blijkt wel weer.
Ik kan van veel van je geschrevene geen goed lopende zinnen maken in mijn hoofd.

Het ligt dus waarschijnlijk aan mij!

:hammer:

sylvia1 · 23 juni 2011 op 22:02

Normaal ben ik niet zo van de spelfoutjes, maar als je er prijs op stelt: dat verwonderT mij, de aarde verbouwT, een plaat DIE wij aarde noemen. Daarnaast zijn er inderdaad veel zinnen die neigen naar spreektaal. Maar goed, los daarvan vind ik het wel een sympathiek onderwerp.

Kwiezel · 25 juni 2011 op 14:09

Klapdoos!

Na de eerste zin ben ik gestopt met lezen. Snap niet zo goed dat jij met al je schrijfervaring met zo’n niet lopende zin je stuk begint. Ook meerwaarde van de twee puntjes achter de titel ontgaat mij.

klapdoos · 29 juni 2011 op 13:25

Kwiezel dan is het niet echt sportief en eerlijk dat je commentaar geeft op iets dat je niet eens gelezen hebt…..

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder