Ik heb vandaag een emotionele drempel overwonnen.
In mijn huidige kamer staat een bank, die daar met mijn goedkeuring is achtergelaten door Lars, de vorige bewoner van deze kamer. Hij ging een appartement in het centrum van Utrecht betrekken, en kon daar deze bank niet bij gebruiken. Nu moet ik iets vertellen over deze bank; het is een erg lelijke bank. En als ik zeg lelijk, dan bedoel ik ook écht lelijk. Zo’n jaren ’80 bank, waarvan zelfs slechtzienden in de jaren 80 al zeiden van… God, wat een gruwelijk lelijke bank.

Nu ben je als student zijnde niet te kieskeurig als het gaat om het uiterlijk van je meubilair. Met name als het gaat om meubilair wat je gratis is aangeboden. Hoe ongefatsoeneerd studenten ook mogen lijken, ook óns is het verhaal van het gegeven hoefdier wat je niet in de mond kijkt wel bekend. Dus dan zeur je niet. Bovendien had ik al een compromis gevonden tussen het uitermate prettige zitcomfort van deze bank en zijn gruwelijke lelijkheid. Ik had namelijk van mijn ouders een ‘grand foulard’ te leen. Een grand foulard is een soort groot kleed wat men gewoonlijk over banken legt die het aanzien niet waard zijn. Zoals deze.
Zo kon ik nog steeds heerlijk genieten van ongegeneerd languit tv-kijken, zonder me te hoeven storen aan het uiterlijk van mijn tweezits.

Of ik dan geen last kreeg van mijn geweten voor de schaamte die ik koesterde voor mijn bank? Natuurlijk wel. Ook een bank heeft gevoelens. Ik probeerde mijn geweten te sussen door mezelf voor te houden dat dit kleed wat ik over de bank drappeerde, de mantel der liefde symboliseerde waarmee ik zijn lelijkheid voor de rest van de wereld bedekte. En waar ik hem slechts gemene sneren en lafhartige opmerkingen mee bespaarde. Zoals een Arabische man die iedere ochtend weer dankbaar is als hij de burka over het gezicht van zijn vrouw mag trekken, maar toch erg van haar houdt. Zoiets.

Vandaag besloot ik echter dat het hier moest eindigen. De waanzin moest stoppen. Ik kon de gedachte niet langer verdragen dat ik deze bank, die mijn zitvlak dagelijks van het meest geriefelijke comfort voorzag, op deze wijze probeerde te verbergen voor de rest van de wereld. Dat ik me schaamde, voor iets wat altijd zo goed, zacht en steunend voor me is geweest.
(Bovendien had ik geen zin om dat grote, logge kleed steeds op te trekken als het er weer eens afgleed, maar dat is even van secundair belang.)

Dus ik heb het kleed van de bank afgetrokken, opgevouwen en in de kast gelegd. Ik heb tegen mijn bank gezegd: “Bank, ik accepteer je zoals je bent. We hebben het altijd erg goed samen, het spijt me dat ik lelijk over je heb gedacht, en vanaf nu neem ik je gewoon zoals je bent. Punt.”

Zojuist kwam ik terug van de universiteit en plofte ik op de bank. Hoewel het kleed er nu af is, was de landing nog altijd even zacht en aangenaam als anders. De zachte kussens braken zoals altijd op tedere wijze mijn val, waarop de rugleuning mij onmiddellijk zijn stevigheid bood om tegen te steunen. Ik was deze bank dankbaar, dat hij er weer was, zoals hij er altijd voor me is geweest.

En nou kan ik me vergissen, maar op het moment dat ik neerplofte… verklaar me niet voor gek… Maar het leek het net alsof er uit de bank, zo ergens tussen de twee kussens en de rugleuning door, een dankbare grom omhoog kraakte.


9 reacties

Mup · 25 mei 2006 op 17:13

Heerlijk, om over een bank zo’n stuk te kunnen schrijven, die zucht was er vast echt.

De uitleg van de grand foulard, en het keuzes maken van een student over de aanschaf van meubilair, had je wat mij betreft achterwege kunnen laten, haalt er de vaart een beetje uit.

Groet Mup.

Outsider · 25 mei 2006 op 17:24

Wel een leuk stuk, ik heb het tenminste uitgelezen en dat zegt bij mij heel wat, want naast het lezen van boeken en kranten heb ik niet eens veel zin om nog wat anders te lezen.
Maar ik had toch graag willen weten wat voor bank het precies is en waarom hij zo lelijk is.

Prlwytskovsky · 25 mei 2006 op 19:02

[quote]Hij ging een appartement in het centrum van Utrecht betrekken[/quote]

Heeft hij het toch maar niet gedaan?

melady · 26 mei 2006 op 01:47

[quote]Ook een bank heeft gevoelens.[/quote]

Mijn (post)bank heeft geen gevoelens.

Grammaticaal erg rommelig, een column met ‘ik’ beginnen vind ik storend en je haalt ‘je’ en ‘ik’ door elkaar. Soms praat je in de eerste persoon en dan weer in de tweede persoon.

Desalnietemin een verhaaltje dat lekker wegleest.

tontheunis · 26 mei 2006 op 07:29

Mijn bank kreunt ook regelmatig. Ik kreun altijd hartstochtelijk terug. Steeds wanneer er weer zo’n brief komt met kreunende taal over mijn achterstanden, debetrentes en betalingsgedrag, kreun ik uit het diepst van mijn ziel en smijt het verfrommelde papier in mijn ronde archief.

WritersBlocq · 26 mei 2006 op 10:40

[quote]Ik probeerde mijn geweten te sussen door mezelf voor te houden dat dit kleed wat ik over de bank drappeerde, de mantel der liefde symboliseerde waarmee ik zijn lelijkheid voor de rest van de wereld bedekte. En waar ik hem slechts gemene sneren en lafhartige opmerkingen mee bespaarde. Zoals een Arabische man die iedere ochtend weer dankbaar is als hij de burka over het gezicht van zijn vrouw mag trekken, maar toch erg van haar houdt. Zoiets.[/quote]
Geweldig leuk stukje! Deze quote is echt top. Ik lees graag meer van je, ciao, Pau.

Dees · 26 mei 2006 op 12:35

Er staan zoveel leuke dingen in dat ik kan blijven quoten, maar vooruit, eentje dan:

[quote]Zoals een Arabische man die iedere ochtend weer dankbaar is als hij de burka over het gezicht van zijn vrouw mag trekken, maar toch erg van haar houdt.[/quote]

En dan nog je uitsmijter.

Doet er nog een paar!

Ma3anne · 26 mei 2006 op 13:27

[quote]Zo’n jaren ’80 bank, waarvan zelfs slechtzienden in de jaren 80 al zeiden van… God, wat een gruwelijk lelijke bank. [/quote]

Nou wil ik toch weten of ie van bruine ribstof is.
Jammer dat je het woord ‘bank’ erg veel gebruikt in het begin. Dat haalt de vaart er een beetje uit.

Ik vind dit een zeer geslaagd verhaal en kijk uit naar de rest van je huisraad. 😉

Mosje · 27 mei 2006 op 11:40

Pracht verhaaltje, erg leuk geschreven. Het is alsof je het over een goede vriendin hebt, hoewel je daar natuurlijk niet op moet ploffen.
😛

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder