De afspraak

Christine staat op en loopt naar de keuken. Uit het keukenkastje trekt ze een rol beschuit en probeert die met de nagel van haar duim te openen. Maar tevergeefs. Ze zoekt naar de schaar, maar kan die nergens vinden in de la waar deze normaal gesproken ligt. Terwijl ze de keuken doorloopt op zoek naar de schaar, blijft ze proberen om met haar nagel de verpakking te openen. Uiteindelijk lukt het, luttele seconden voor ze de schaar bovenop de magnetron ziet liggen. Christine pakt de schaar en bergt hem op in de bestekla.

Het tij

Daan zit op de bank en kijkt uit het raam. Een druilerige dag heeft zich van de buitenwereld meester gemaakt en staart Daan nu met ongegeneerd zelfvertrouwen aan. Regendruppels tikken tegen het glas. De grote beuk in de achtertuin heupwiegt op het ritme van de wind, de grote houten schutting volgt en lijkt daarbij slechts met moeite het evenwicht te bewaren. Bladeren dwarrelen door de lucht, op zoek naar eindeloze nieuwe bestemmingen. Daan heeft zich zojuist een kop thee gezet en klemt die tussen zijn verkleumde handen terwijl zijn gedachten afdwalen.

Het kapotte dak

Enkele weken geleden was het de derde dinsdag van september, en traditioneel is dat de dag waarop koningin Beatrix d’r mooiste hoedje uit de kast tovert om ons het goede nieuws voor het komende jaar te voorspellen. En met haar het voltallige kabinet, dat op Prinsjesdag de begroting bekendmaakt.

Mevrouw De Vries

In een verpleeghuis niet ver hier vandaan zit mevrouw De Vries bij het raam naar buiten te kijken. Ze zit daar zoals ze er iedere dag zit en naar buiten staart. Het is een regenachtige dag tegen het einde van de zachte winter. Ze ziet de bomen, ze ziet passerende mensen. Ze ziet voorbijtrekkende vogels en schichtige katten. Ze ziet zelfs de wind, meent ze zelf, hoewel anderen zouden zeggen dat je de wind onmogelijk kan zien. “De wind is onzichtbaar”, benadrukt haar verpleegster als ze deze in vertrouwen neemt. “Alleen hetgeen de wind aanraakt kun je met het blote oog zien”. Maar ze is ervan overtuigd dat voor haar de wind te zien is.

Simon

Simon slenterde langs de vijver en keek naar de eendjes die in het water zwommen. Ze dobberden geruisloos rond, zonder enig doel, zonder noodzaak. De zachte wind deed de bladeren van de bomen ritselen terwijl het park overgoten werd door een golf zonnestralen. Het was nog maar ochtend maar het begon al vrij warm te worden, zoals het wel vaker vroeg warm was geworden de laatste weken. Simon genoot van die warmte.

De plicht om te mogen

Er was vanavond een interessante reportage bij Een Vandaag op de AVRO te zien over de geplande zelfdoding van een bejaarde man, Obbe Terpstra. Obbe verloor zijn vrouw na een langdurig ziekbed aan kanker, werd langzaam maar zeker steeds blinder en had zijn plezier verloren in het leven, wat hem had doen besluiten op termijn zijn leven te beeindigen.

Retorische vragen

Gisteren rond een uur of zeven stapte ik in de trein van Arnhem naar Doetinchem, om tot de ontdekking te komen dat meer mensen op dat idee waren gekomen. Hoewel de spits al zeker een uur voorbij was, bleek de trein echt óvervol en moest ik me letterlijk een weg banen door een kluwen van mensen om uberhaupt de trein binnen te komen.

Inspiratieloos

Soms voel je je als blogger geroepen iets te schrijven maar weet je gewoon even niet wát. Als een dorstige stem in de woestijn smeekt je weblog je om weer eens iets te typen, iets, wát dán ook, maar je weet gewoon echt even niks te bedenken. Echt helemaal niks. Inspiratieloos naar het scherm staren. Hee! Das ook een hobby. Maar algauw verveelt dat. Dus dan maar iets typen over geen inspiratie hebben ofzo.

2005

“2005 Is een rustig jaar geweest”, hoorde ik vrijdagavond Mieke van der Weij bij een praatprogramma zeggen. Zij presenteert samen met Harmen Siezen de Nationale Nieuwsquiz, waarin bekende Nederlanders getoetst worden op hun kennis van het nieuws van het voorgaande jaar.

Bergen en dalen

Wanneer je in een vreemd bos bent kun je soms het idee hebben dat je precies weet waar je staat, maar door een onverwachte wending van het bospad plotseling tot de conclusie komen dat je je op een geheel andere plek bevindt dan waar je jezelf had verondersteld.

Handschoenen

[i][size=x-small](deze column is geschreven op 1/2/2006)[/size][/i]
Je zal maar eens op 31 januari een handschoen verliezen.

Gisteravond verloor ik ergens op straat een handschoen en hoewel ik hem nog geprobeerd heb te zoeken, moest ik algauw in de duisternis van de avond mijn meerdere erkennen. Het was simpelweg té donker om nog enige hoop te houden hem terug te vinden. Ik haalde mijn schouders op, want hoewel het jammer was, leek het me een kleine moeite om de volgende dag even de stad in te duiken en een nieuw paar aan te schaffen. Ik heb het geweten hoor.

De proef op de som

Zojuist besloot ik mezelf mijn avondmaal te warmen. Mijn avondmaal bestaat vanavond uit een ovenschotel van gister. Aardappeltjes met een kaassaus, naast twee stukjes vlees. Gister veertig minuten in de oven gehad en heerlijk van gegeten. Vandaag voorgenomen het overgebleven deel tot me te nemen.