Meneer Schuldgevoel, daar is hij. Alweer. Ik sta zenuwachtig een presentatie te houden voor een stuk of twintig man en uit het niets staat hij weer naast me. Bad timing, lul. Moet je me uitgerekend nu komen lastig vallen met je diepe gevoel van ellende? Hij schijnt mijn protest niet te merken en komt langzaam naast me staan. Ik zucht. Kom maar dan, ik heb vaker met dit bijltje gehakt. Zo goed en kwaad als het gaat probeer ik gewoon door te gaan met mijn presentatie. ‘De ontwikkelingen rondom de infrastructuur’. Een slaapverwekkend onderwerp, maar het was de bedoeling dat ik er een frisse draai aan zou geven.

Zoals gewoonlijk geeft meneer Schuldgevoel me als eerst een hand. Hij knijpt erin en fluistert: ‘Ik kom je weer helpen herinneren aan 3 jaar geleden. Je weet het hè..je bent zwak. Zwak én slecht. Je moet je schamen’. Ik slik, dit gaat moeilijk worden. Hij komt dichter tegen me aan staan en slaat een arm om me heen. ‘Roos, je verdiende het. Bedenk je maar wat voor verdriet je iedereen en jezelf hebt aangedaan!’ Hij staat nu achter me en houdt me stevig vast. Zoals altijd -zodra dit punt is bereikt- voel ik me onwaarschijnlijk zwaar. Ik wil dat hij weg gaat! Wanneer laat hij me nou eindelijk eens met rust, heb ik niet genoeg geleden? Maar nee, hij kruipt in me; niet alleen zijn armen zijn om me heen gewikkeld, ook zijn benen klemt hij stevig rond mijn lichaam. Hij wil bezit over me nemen, hij wil me diep raken. ‘Luister dan, je hebt NIET genoeg geleden. Ik zeg je nu dat ik je voorlopig nog vaak genoeg met de pijn van toen zal beladen. Ik ben hier om je dit te laten voelen. Want je mag het nog geen plaats geven, dit is te vroeg’

Ik wil schreeuwen, ik wil huilen. Ik wil roepen dat het me spijt! De beklemmende omhelzing van meneer Schuldgevoel kan ik nauwelijks verdragen. Maar toch komt hij zo’n 5 keer per week bij me op bezoek, soms meerdere keren per dag. Totdat HIJ vindt dat het niet meer nodig is. Dat heeft hij zelf gezegd. Soms komt hij langs voor het ene onderwerp en dan weer voor het andere. Hij heeft keus genoeg en vindt het heerlijk om me zo vaak als hij kan te beladen met zijn zware gevoel en voornamelijk om het MIJN gevoel te maken. En dat lukt hem, keer op keer, hard en meedogenloos.

Ik sta inmiddels flink te stotteren en het zweet staat op mijn rug. Gelukkig lijkt niemand dit te merken, ik heb gaandeweg wel geleerd om gewoon door te gaan waar ik mee bezig ben. Vooral niet laten merken dat ik zo vaak gestalked wordt door deze kille vent. Dat hij me dagelijks terugneemt naar tijden die ik het liefst wil vergeten. Niemand ziet mijn pijn. Ik deel die met meneer Schuldgevoel.

Hij en ik. Hij kwelt me, maar tegelijkertijd helpt hij me. Hij leidt me door het proces van loslaten en acceptatie, op zijn eigen harde manier, want dat is de enige. Ik heb nu nog niet door dat hij het beste met me voor heeft maar ik zal het gaandeweg voelen, als zijn bezoekjes minder frequent zijn en minder pijnlijk gaan worden.

En uiteindelijk -als de tijd er klaar voor is- zal hij niet míj maar ik hém omhelzen en zal ik hem zachtjes toefluisteren dat hij mag gaan.

Categorieën: Algemeen

16 reacties

arta · 3 april 2007 op 16:17

Een erg goed debuut, Rose.
Al moet ik bekennen dat ik na het lezen van de eerste alinea al iemand dacht te herkennen, en dat gevoel werd verder lezend alleen maar versterkt!
Maar…absoluut goed geschreven!
🙂

*edit* Je hoeft jezelf helemaal niet te bewijzen, Rose, en zeker niet te excuseren! Het was gewoon een gedachtengang die dus niet klopte!
Welkom op CX!!

SIMBA · 3 april 2007 op 16:22

Leuke colum! Boeiend!
Maar ook ik denk dat Rose een “oude bekende”is op columnX.

EDIT
Ik heb dit dus duidelijk fout “ingevoeld”, sorrie.
Maar het was géén verwijt, alleen een conclusie van mij.

Rose · 3 april 2007 op 16:33

Jammer dat ik dit nu weer te horen krijg 🙁
Ben er zelfs van beschuldigd in een privé bericht..

Sorry mensen, maar ik ben echt nieuwer dan nieuw hier op deze site. Ik weet alleen niet hoe ik dit kan bewijzen! Ik heb al een foto bij mijn profiel gezet, terwijl ik dit eigenlijk niet wilde. Meer kan ik niet doen 🙁

Maar goed, bedankt voor de positieve reacties!

KawaSutra · 3 april 2007 op 17:07

Als ik al iemand herken in dit stukje dan is dat meneer Schuldgevoel zelf. Of zou het in mijn geval een mevrouw zijn? 😀
Ik vind dit een uitstekend geschreven column en daar mag je best trots op zijn.

Rose · 3 april 2007 op 18:42

Mocht dat zo zijn, KawaSutra…dan maar hopen dat het een beetje een lieve mevrouw is. En niet zo’n bullebak als die van mij 😉

Enne…thanks voor het compliment :oeps:

DreamOn · 3 april 2007 op 19:45

Goed geschreven en welkom op cx!
Je column roept ook wel vragen op bij mij: waar heb je dan zo’n schuldgevoel over?
Maar ja, als je die informatie kwijt had gewild had je het wel in je column beschreven.
Jammer, de lezer zal altijd in het ongewisse blijven… 😉

Groetjes DO.

Rose · 3 april 2007 op 19:51

Bedankt Do! 😉

Inderdaad, ik heb dit bewust niet genoemd. Deze column is erg persoonlijk en ik wilde meer de sfeer omschrijven van het schuldgevoel op zich. Beschrijven waar het nu daadwerkelijk om gaat, ging me net iets té ver..

badeend · 3 april 2007 op 19:51

Ik vond het een goede column, maar ik denk wel dat ie misschien ietsje korter had gekund, zo zou die nog vlotter worden.
ben nu toch wel nieuwschierig wat het schuldgevoel veroorzaakt.. maar ja, we’ll never know! goede sfeer beschrijving in ieder geval

Dees · 3 april 2007 op 20:04

Mevrouw de Calviniste… Zelfs onware aantijgingen triggeren je schuldgevoel.

Mooi geschreven. Duld hem niet te lang. Het is een nutteloze, wrede metgezel.

En.. ik herken helemaal niemand in je en al was het zo, er lopen hier volgens mij meer met een dubbele identiteit….

Hoop meer van je te lezen!

Li · 3 april 2007 op 21:34

Mijn complimenten voor deze uitstekend geschreven column Rose. Hoewel ik, in de loop der jaren, meneer Schuldgevoel van me af heb weten te schudden, komt hij soms toch nog om een hoekje kijken. En dan bekruipt mij het gevoel dat jij hierboven hebt beschreven. Brrr.

Li

Mosje · 3 april 2007 op 22:36

Mooi geschreven stukje. Helemaal goed.

pally · 3 april 2007 op 22:50

Erg goed geschreven , Rose, origineel idee om van schuldgevoel een persoon te maken. Wel wat aan de lange kant naar mijn smaak. Maar voor een goede column niet zo’n bezwaar.

groet van Pally

Rose · 4 april 2007 op 08:29

Nog bedankt voor de laatste paar reacties! 🙂

Ik heb inderdaad moeite om mijn schrijfsels kort en bondig te houden. Ik weet niet waarom!

Meneer Schuldgevoel probeer ik inderdaad zo veel mogelijk te negeren, maar het lijkt wel dat hoe ouder ik word, hoe meer hij me lastig komt vallen.

Hmm.. 😕

pepe · 4 april 2007 op 08:42

Heel mooi en zeker ook herkenbaar. Heel menselijk dus ook, ik denk dat iedereen dit gevoel wel eens heeft.

Vooral door blijven schrijven Rose 😉

Anne · 4 april 2007 op 14:07

Schuldgevoel: een ongelofelijk akelige bullebak. Zelf ben ik daar jaren lang door gedreven, een hoogst destructieve situatie. Van de andere kant is het hebben van een geweten en het schuld bekennen als dat reeel is heel essentieel voor de gezondheid vind ik. Maar slopend, zeurend, verpletterend schuldgevoel: het raam uit, met een grote (uit)zwaai.

Mooi stukje dit. Door de (soms onnodige) herhalingen wordt het denk ik een beetje langer dan nodig, maar dat zijn schoonheidsfoutjes.

Ik herken niemand. En mocht dat wel zo zijn, dan sta je helemaal in je recht. Ik heb hier ook ergens een alterega rondlopen. Dat is juist het leuke van dit medium, die mogelijkheid. Maar goed, nogmaals, ik herken niemand, alleen een nieuwe schrijfster.

groet van Anne

WritersBlocq · 4 april 2007 op 23:26

Juist doordat je niet schrijft waarover het precies gaat, maar het algemeen trekt, is het herkenbaar. Goed gedaan!
De pseudo-verwarring c.q. -irritatie komt denk ik, doordat 1 of meerdere mensen veel alter-ego’s aanmaken en dan verwelkomd worden terwijl ze dat al 3 x waren 😉
Maar: welkom hier, en schrijf lekker door, je gaat als een tierelier!
Groetje, WB

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder