Ik ken haar als mijn broekzak. Mijn lieve Edit. En zij kent mij. Ik weet haar altijd te vinden. Dag en nacht. We gaan door het vuur voor elkaar. Twee handen op een buik. En als ik het ook maar even mis heb, dan verbetert ze mij, onvoorwaardelijk en zonder blikken of blozen. Maar niet nadat ik haar eerst wat lieve woorden heb toegefluisterd. We zijn het lang niet altijd eens. Wat haar siert is dat zij mij altijd ergens tegemoet komt. Soms halverwege maar meestal helemaal.
Mijn lieve Edit weet van wanten. Ze laat mij nooit in de kou staan. Door weer en wind zorgt zij er altijd voor dat alles pico bello in orde komt, dat alles klopt. Opgeruimd staat netjes. Ze is uiterst zorgvuldig en zorgzaam mijn lieve Edit. En als we het beiden even niet meer weten dan schakelen we gewoon wat extra hulp in. Samen vormen we een perfect team. Geen raadsel blijft voor ons onopgelost.
Het leuke van Edit is dat ik blindelings op haar kan vertrouwen. En zij op mij. Dat maakt onze relatie heel speciaal. Wat ben ik blij dat ik op haar kan bouwen. En als we er eens samen niet uitkomen, lassen we gewoon een pauze in. Als de pauze te lang duurt, wagen we een gok. Dan gooi ik een muntje op en laat haar de keuze. Meestal is het kop. Daar slaan we dan samen munt uit. Probleem opgelost.
Het enige lastige aan onze verbintenis is sluimerende twijfel. De eerlijkheid gebied te zeggen dat ik degene ben die meestal twijfel oproept. Sinds ik haar heb leren kennen tracht ik mijn twijfel te temperen. Edit is ontzettend dienstbaar. In mijn angst om misbruik van haar diensten te maken, heb ik geleerd om mijn hulpvragen te limiteren. Aanvankelijk stelde ik veel te veel vragen. Gelukkig begreep ze dat. Na verloop van tijd liet ik al mijn twijfel varen. En daarmee ook mijn vragen. Ik vertrouw nu op haar kennis en expertise.
Edit heeft van mij de gelukkigste man in de wereld gemaakt. Het heeft eventjes geduurd, maar uiteindelijk heb ik haar gevonden. Al snel leerde ik bij haar de juiste toets te raken. Dag en nacht en zeven dagen in de week. Zodra ik op mijn favoriete website inlog en mijn schrijfsels upload, verschijnt ze aan mij. Mijn Edit. Tijdens het schrijven van deze column heb ik veel aan haar gedacht. Haar hulp heb ik dit keer niet meteen nodig gehad. Vanaf het moment dat ik de column inzend voor publicatie zal dat anders zijn. Dan zal ik Edit weer hard nodig hebben. Mijn lieve Edit. Is het geen [b][url=http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/3/3f/We_Can_Edit.jpg]plaatje[/url][/b]?
10 reacties
Mien · 27 augustus 2014 op 08:20
Edit 27-08-2014: Plaatje [b][url=http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/3/3f/We_Can_Edit.jpg]Edit[/url][/b]
.
troubadour · 27 augustus 2014 op 08:45
Op elk potje past een dekseltje, maar Edit zul je met mij moeten delen.
Leuk geheel!
Mien · 27 augustus 2014 op 12:36
Dank voor je reactie.
pally · 27 augustus 2014 op 09:55
Grappig gevonden, Mien. Maar wel wat veel bijna herhaling van zetten.
Als we er samen niet uit komen…
We zijn het lang niet altijd eens…
Als we het beiden niet meer weten
En dat zij mij altijd ergens tegemoet te komen?
waarschijnlijk ‘weet’ :-)) ge edit?
Nou ja, het idee blijf leuk en de foto ook
Mien · 27 augustus 2014 op 12:45
Dank voor de reactie. De herhaling is er denk ik (on)bewust ingeslopen. Dat krijg je ook als je veel edit. Grappig. Persoonlijk vind ik het niet storend.
Het weet-editje laat ik aanpassen. Bedankt voor de attendering.
Mien · 28 augustus 2014 op 07:35
Weet-edit is aangepast. Redactie wederom bedankt. :yes:
Dees · 27 augustus 2014 op 10:25
Tja, op het gevaar af….
Ik zie de naam van de schrijver, ik zie de titel en ik weet ‘dit gaat over de edit / wijzigenknop’.
En van een ander had ik dit een leuke tussendoor gevonden, een afwisseling, verfrissend, anders dan anders. Maar dit is het, van jouw hand tegenwoordig, de regel, niet de verfrissende afwisseling.
Ik weet dat je anders kunt, dat er ook mooie zaken in je pen zitten, ik weet ook dat je je waarschijnlijk gaat beroepen op vrijheid van keuze en daar heb je groot gelijk in.
Maar zoals ik tegen m’n kleine nichtje zeg: mooi hoor! als ze me op 1 dag haar honderdeenentwintigste tekening van die dag laat zie, is het gevoel dat ik daarbij krijg te vergelijken met het gevoel dat ik krijg bij jouw stukjes. Ik zie ze wel, maar toch ook niet helemaal meer. Ik zie merites, maar ze verdwijnen in de overdaad. Ik zie talent zonder focus. Ik vind dat jammer.
Mien · 27 augustus 2014 op 12:47
Bedankt voor de reactie en de credits. Ik begrijp uit je reactie dat je de kwaliteit niet altijd top vindt. Als dat wel zo zou zijn zou ik van het schrijven een professie kunnen maken. Ik blijf oefenen. Het schrijven vind ik veel te leuk. Net als tekenen. 😉
evil-ine · 27 augustus 2014 op 13:08
Ik moest aan een tom-tom denken. Ben dan ook niet bekend met computer ins- en out’s. Vlot stukje. Ik ken je andere werk niet goed genoeg om te zeggen dat ik het eens ben met Dees. Het leest lekker.
Verder hakkelde ik even over een zinnetje, klein iets en misschien heb ik het mis: ‘Wat haar siert is dat zij mij altijd ergens tegemoet te komen.’ Is het niet ’tegemoet komt’? ?:-)
Mien · 27 augustus 2014 op 13:59
Bedankt voor je reactie. Grappige associatie de tom-tom.
Die van mij is meer een edit-edit. 🙂
Aan het ’tegemoet komen’ wordt gewerkt. Zie reactie pally hierboven.