“Leuk die vaas, joh! Hartstikke gaaf die mooie rooie, gele, paarse, goude kleuren ook, past mooi bij….(ze denkt heel diep na en liegt) de gordijnen…de gordijnen ja, dank je wel! Ik zet meteen je bloemen erin.” Mijn vriendin loopt naar de keuken en vertelt mij het heugelijke nieuws. “Mooi, kan die fijn bij die andere vazen die we hebben gekregen van ze. Zou het nog passen op zolder, of zal ik maar weer inloggen op Marktplaats.nl?” De cadeaugever is Bert, mijn beste vriend, althans dat label hebben we elkaar ruim 20 jaar geleden gegeven. Aan zijn wansmaak en zijn cynische blik bij elk cadeau, proef ik toch elke keer iets anders. Toch is hij elke keer weer ’trots’ op zijn ‘geslaagde’ cadeau’s. Wij niet!

Nadat ik tien keer tot tien heb geteld loop ik de keuken uit. “Bedankt man,“ lieg ik op mijn allerbest. “Hey, voor jou alleen het beste toch!” roept hij enthousiast, gepaard met zo’n fout stompje op mijn schouder. “Het beste?” Denk ik, en kijk vlug naar buiten in de hoop dat die Jaguar toch voor de deur staat, tevergeefs. “Oh uhh ja, hehe, had niet gehoeven man.” (en dat meen ik!)

Het hoeft niet, want het is te veel. Hij is namelijk niet de enige die van die loze cadeau’s geeft. Stapels vrienden, stapels ondingen. Hartstikke lief, maar vaak gewoon gegeven met een niet-lieve gedachte, gewoon om te sarren, want je mag gegeven paarden immers niet..precies! Iedereen kent het wel een BOKJE (een Bewust Ongewenst Kado). Om maar eens de ernst van de zaak te benadrukken, heeft het dus zelfs een naam gekregen!

Iedereen weet van mij dat ik van muziek houdt. Iedereen geeft daarom trouw een BOKJE waar een irritant muziekje bij zit. Je weet wel, van die verjaardagskaart-deuntjes en piepjes. Het zit in mijn fel roze tafelkleed, in die té grote lelijke klok en zelfs in dat beeldje van die aap! Verder ben ik de trotse eigenaar van een berenvel voor op de grond (die veel te groot is voor de huiskamer), asbakken (terwijl niemand van ons rookt) en heb ik inmiddels door de verjaardagsjaren heen een heuse schlagercollectie opgebouwd.

Nee, een wereldramp is het niet, maar het geeft wel stress! Niemand mag zomaar spontaan langskomen namelijk, want dan worden we betrapt. Eerst even bellen en dan als een gek het cadeau van de desbetreffende beller van stal halen. Dat berenvel is nog het lastigst. De marmeren tafel van 3 bij 2 en van ruim 8 kilo zwaar moet opgetild worden, net als die kast vol met servies en die zware 4-zitsbank.

Leuk ook, dat uitgerekend Bert Berenvel elke week wel zo’n beetje langskomt. Shit, daar is ‘ie al. “Schat, houd hem nog even aan de praat op de gang.” Zwetend, hijgend, kapot lig ik op de bank. Ik ben net op tijd klaar. “Hey, jongen!! Hij ligt er nog steeds mooi bij hè …..”


9 reacties

Avatar

Discoverme · 20 juni 2006 op 13:49

Deze column is er ook in audio-vorm. De audio-link is te vinden op mijn weblog. Klik op de link bij mijn profiel..en veel luisterplezier

Avatar

Anne · 20 juni 2006 op 14:24

Erg leuk stukje Discoverne! Ik heb niet geluisterd, ik vind hem zonder geluid al prima.
Anne.

Avatar

DreamOn · 20 juni 2006 op 15:56

Leuk verhaal. Misschien moet je voortaan geld vragen, omdat je iets duurs wilt kopen….of je maakt verlanglijstjes en stuurt deze rond. Een vriendin van mij en ik doen het expres. We geven elkaar elk jaar een leuk cadeau en een ‘fout’ cadeau. De laatste keer heb ik haar een bordje gegeven met een grote hond erop. “hier waak ik” staat er op het bordje te lezen. Ze hebben geeneens huisdieren!
Hee, sterkte met al die goedbedoelde rotzooi, ik zie het wel op marktplaats, maar of ik een bod doe….ben bang van niet.
Groetjes Trudy

Avatar

Mosje · 20 juni 2006 op 16:21

Een niet nader te noemen familielid van me doet het nog anders. Die koopt kadootjes in het voren als er ergens [i]sale [/i](lees: uitverkoop) is. Die kadootjes worden keurig opgeslagen, en als je jarig bent krijg je het onderste van de stapel.
Altijd een verrassing (ook voor de gever, die zie je denken: wist niet dat ik dat nog had liggen)
Het laatste dat ik kreeg was een doe-het-zelf wijnrekje. Een wanstaltig ding. Staat nu in de schuur met flessen terpentine, kwastenreiniger, en ander vergif.
“Leuk kadootje”, zei ik.
“Mooi”, zei mijn familielid, “dan krijg je er volgend jaar nog een, het is een uitbouwsysteem.”
Maar volgend jaar ben ik niet jarig. Heb inmiddels een leeftijd bereikt waarop ik wel wil blijven steken. Bovendien puilen de kadootjes mijn schuur uit.

Avatar

Anne · 20 juni 2006 op 22:59

Joh, Mosje, wees blij dat je een schuurtje hebt!

Avatar

sally · 21 juni 2006 op 01:03

😀 😀 😀
Erg leuk!
Het meest door de mand vallend zijn de doorgeefkado’s. Acht soorten bier die al lang buiten datum zijn enzo.
Leuke column.
Groet
Sally

Avatar

Ma3anne · 21 juni 2006 op 07:30

Mijn topper was een paar jaar geleden op mijn verjaardag een monster van een zijden, zachtroze ‘babydoll’ met paarlemoeren knoopjes. Een miskoop van mijn vriendin bij de kringloop. Authentiek jaren vijftig was ie wel en fris gewassen.
Maar erg lief bedoeld, dus ik trek hem soms toch maar aan.
Als niemand me ziet. 😎

Avatar

KawaSutra · 21 juni 2006 op 12:42

Een BOKJE. Daar had ik nou nog nooit van gehoord.
Dat had je eigenlijk als titel moeten kiezen!
Leuk verhaal!

Avatar

Mup · 21 juni 2006 op 22:05

Zowel om te lezen als te beluisteren, erg goed!

Groet Mup.

Geef een antwoord