Als ik de ziekenhuisafdeling oploop waar ze moet liggen, zie ik haar echtgenoot en zoontje aan komen rijden met een rolstoel waarin een schim zit van de sportieve knappe vrouw die ik al een kleine dertig jaar ken. Haar kwijlende mond halfopen. Ik kan mijn ontzetting nauwelijks verbergen.
Haar ogen staan op ver weg. Er loopt een slangetje door haar rechterneusgat dat met een pleister op de wang is vastgezet. Ze kan niet meer slikken. Ik kus haar en zie dat ze me herkent. Ongearticuleerde geluiden komen uit haar mond. Praten lukt ook niet meer. Ze weet niet meer hoe dat moet. Haar spieren luisteren niet meer naar de normale commando’s of krijgen die niet meer door.
Met een doekje wordt steeds liefdevol en geduldig door man of zoon de kwijl op haar kin voorzichtig afgeveegd.

Een vlotte meid van net in de twintig was ze. We kwamen bijna tegelijk op dezelfde MAVO werken. Zij, een slimme lerares Engels, die ook nog eens vloeiend Frans en Spaans sprak. Ik als halverwege dertiger die een tweede carrière na mijn opleiding verpleegkunde startte, nu als docente tekenen. We trokken ondanks het leeftijdverschil veel met elkaar op.
Ze vertelde over haar avontuurlijke skivakanties en zwerftochten door Spanje. Over de vele vriendjes die ze aan elke vinger kon krijgen en die vaak wisselden.
In haar vrijgezellenflatje hebben we allerlei hartige taarten – haar specialiteit – weggespoeld met veel wijn terwijl we onze levens uitgebreid doornamen.

Anderhalf uur lang zit ik naast haar. Vraag zomaar wat dingen. Leg de lichtblauwe badstoffen hond in haar hand, die haar geluk moet brengen. Als een hopeloos gebaar.
Hoor opeens het eerste halfgearticuleerde woord dat ik duidelijk versta: ‘vreselijk’. Ik praat met haar kind – ze kreeg hem nog op haar veertigste – dat nu net naar de brugklas gaat. Voer een gesprek met zijn vader die alle moeite doet mijn vriendin erbij te blijven betrekken, wat nauwelijks lukt. Ik houd voorzichtig haar hand een poosje vast. Zeg, dat ik het vroeger zo grappig vond als ze ’s middags zei: ‘ik neem even wat hartigs’ en vervolgens chocolademelk uit de automaat op school pakte.

Opeens lacht ze dan en één moment zie ik weer mimiek op haar gezicht en een glimp van de oude uitdrukking in haar ogen. Daarna keert meteen de doffe wazig-starende blik terug. De handen liggen wit en spits in haar schoot en waar ze vroeger een trotse boezem bezat, zie ik bijna kuiltjes onder het aandoenlijke kleurige vestje met figuren. Als je ziektes kan haten, dan haat ik de ziekte Multiple Sclerose. Die mensen zó kan vernielen. Die komt aangeslopen en toeslaat met dit resultaat. Een vitale vrouw van net over de vijftig reduceert tot lappen pop.

Bijna in trance naar de uitgang lopend voel ik me misselijk door de combinatie van de warme weeë geur, de vals vrolijke aquarellen aan de muur en een enorme machteloze woede.

Categorieën: Algemeen

pally

Genieten van leven en mensen en natuur om mij heen. Schrijven als belangrijke drijfveer om te ordenen, te relativeren en te communiceren.

14 reacties

arta · 2 september 2007 op 12:22

Kippenvel, Pally!
[quote]Multiple Sclerose. Die mensen zó kan vernielen. Die komt aangeslopen en toeslaat met dit resultaat. Een vitale vrouw van net over de vijftig reduceert tot lappen pop.[/quote]
Deze zinnen vatten voor mij de column perfect samen!
De manier waarop jij jouw gevoelens op papier hebt gekregen is zo mooi, simpel en pakkend!

klapdoos · 2 september 2007 op 12:47

Ik ken dat hopeloze gevoel, zo herkenbaar voor mensen die met deze slopende ziekte te maken hebben in hun omgeving. Ik ben een stukje met je meegelopen, maar heb na het lezen van het stuk toch even moeten slikken, temeer het daar voor jou zo moeilijk was, en voor haar een stukje vrolijkheid dat jij er was, maar uiten kon ze het niet of nauwelijks…Waar vind je zulke vrienden nog? Chapeau dat je niet wegloopt voor de waarheid, voor je vriendin, voor die ziekte, voor de waarheid die eindigt wanneer haar spieren haar voor altijd in de steek laten. Hou je taai meis, en ik wens jouw vriendin natuurlijk alle sterkte en kracht die zij nog in zich heeft om die te gebruiken en uit te buiten, temeer daar het een ziekete is die je niet kan overwinnen. Mooi ontroerend geschreven, en de mooie herinneringen die jullie samen hebben, dat kan geen ene ziekte afpakken…..
Liefs van leny

lisa-marie · 2 september 2007 op 13:52

Zo recht uit het hart geschrevenndaar heb ik nu vochtige ogen van. Ook ik weet wat ms kan doen.
De laatste zin geeft precies het gevoel weer vind ik en bezorgt mij kippenvel.
:wave:

Quinn · 2 september 2007 op 14:57

Brr Pally, ook ik krijg hier wel even kippenvel van… Pijnlijk goed beschreven.

Li · 2 september 2007 op 18:57

Dit hakt erin! MS is één van de vele gemene sluipmoordenaars. Je hebt je woede en machteloosheid perfect laten meevoelen.

Gezondheid is zo’n kostbaar bezit.

Sterkte! :kus:

Li

Trukie · 2 september 2007 op 19:13

[quote]Opeens lacht ze dan en één moment zie ik weer mimiek op haar gezicht en een glimp van de oude uitdrukking in haar ogen. Daarna keert meteen de doffe wazig-starende blik terug. [/quote]

Wat zegt deze zin veel. Over jullie vriendschap, jullie band, haar belevingswereld, haar conditie.
Je hebt het weer in jouw mooie “wel indringend maar toch relativerend gedoceerd” -stijl weer weten te geven.

SIMBA · 2 september 2007 op 20:28

[quote]een enorme machteloze woede.[/quote]
Wat moet dát vreselijk zijn!

pepe · 2 september 2007 op 20:49

Mooi geschreven, kippenvel ook hier. Fijn dat jij nog wel de moeite hebt genomen haar te bezoeken. Veel mensen haken af, echte vrienden niet.

WritersBlocq · 2 september 2007 op 21:19

Ook vochtige ogen aan deze kant Pally.

Heel veel sterkte.
Weet je waarom je column er zo in hakte, buiten het onderwerp? Door de korte zinnen. Gevat in enkele woorden zeg je zoveel.

Sterkte voor jullie allemaal, knapperds. Ook de handen om haar heen zijn van patienten, niet alleen haar handen.
:kus:

KawaSutra · 3 september 2007 op 00:05

Een indringend portret, als een documentaire die je knalhard vanuit het scherm overvalt. Knap geschreven maar zo confronterend, waardoor jouw machteloosheid ook de onze wordt.

pally · 3 september 2007 op 11:58

Er kwam vanmorgen onder het rennen een zin bij me op:

Delen om te kunnen verdragen.

Dat is precies wat jullie reacties voor mij hebben betekend.
Erg bedankt daarvoor.

Liefs van Pally

fjag2003 · 3 september 2007 op 13:40

Prachtig geschreven Pally, maar wat een woede moet je voelen..

vanlidt · 3 september 2007 op 22:28

kan geen originele reactie verzinnen, maar ik ben heel erg getroffen door deze column.

CJ

Dees · 4 september 2007 op 10:09

[quote]In haar vrijgezellenflatje hebben we allerlei hartige taarten – haar specialiteit – weggespoeld met veel wijn terwijl we onze levens uitgebreid doornamen.[/quote]

is de zin die het contrast zo onverdraaglijk neerzet.

Tergend als stukje (laat staan als realiteit…)

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder