Het duurde lang, heel lang voordat er weer een met veel enthousiasme beloofde column zou komen van mij. Maar beloofd is beloofd. Namens mij, een zeer loyaal persoon, die al sinds 11 november 2014 met deze belofte in de maag zit. Hier is eindelijk de verlossing van uw spanning. Alles heeft een reden en ik zal het u zo goed mogelijk proberen uit te leggen.
Ik zeg u dat het zwaar is. Net de geweldig leuke, zorgeloze kindertijd achter de rug en hier begint het echte leven. De natuur test ons uit op deze leeftijd. We worden door ons lichaam volgestopt met hormonen, waardoor we gedwóngen worden om tegen iedereen chagrijnig te zijn. We voldoen aan het beeld van bejaarde mensen die klagen over ‘de jeugd van tegenwoordig’, het tuig van de richel. Ik kan zeggen dat het mij spijt, maar ik kan niks doen aan de desinteresse in alles wat ‘belangrijk’ is.
Gelukkig ben ik nu al bijna 19 jaar en heb ik het grootste en zwaarste gedeelte inmiddels achter de rug. Langzaam begin ik eens wat vaker te koken, vergeet ik een stuk minder belangrijke zaken en kijk ik zelfs op van mijn telefoon als iemand tegen mij praat. Maar geloof mij, het kost echt moeite en het lukt niet altijd om alles goed te doen.
Zo heb ik vorig jaar eindelijk mijn diploma behaald op het gymnasium. Zonder grappen, mijn levensdoel. Ik dacht terug aan dat ik 6 jaar geleden begon en het een eindeloos zwaar avontuur leek. Maar het is mij gelukt en ik was blij. Nu kon ik eindelijk een studie kiezen en dingen gaan leren waar ik echt geïnteresseerd in ben. Maar ik had geen idee. En ik had geen zin. Waarom zou ik moeite doen om een studie te kiezen, ik heb mijn levensdoel toch al bereikt. Wat vond ik leuk op de middelbare school? Nou, niks eigenlijk. Pubers vinden nou eenmaal niks leuk. Ja, het vak Nederlands lag mij wel, maar docent Nederlands worden leek mij ook niks. Ik ging natuurlijk wel braaf naar open dagen en bezocht studies die mij het minst vreselijk leken. Uiteindelijk koos ik de studie psychologie. Omdat ik graag psycholoog wilde worden? Nee. Omdat ik echt oprecht geïnteresseerd was in het doen en laten van mensen? Absoluut niet. Maar de open dag was wel gezellig met alle leeftijdsgenoten.
Na een paar weken had ik het wel gezien. Ik vond de stad stom, de universiteit was stom en de studie interesseerde me echt totaal niet. Dus ik stopte ermee. Ja heel leuk en aardig en bovenal een totaal ondoordachte keuze met gevolgen die ik van tevoren niet had overzien. Ik zat thuis, ik verveelde me en ik werd nou ook niet bepaald blij van het feit dat ik totaal niet wist wat ik anders wilde gaan doen. Ik wist niet wat ik leuk vond of wat bij me past. Nu, inmiddels weer een halfjaar, een baan bij domino’s pizza en het bekijken van 100 studies verder ben ik er eindelijk uit. Ik weet wat ik wil en ik heb beseft dat het belangrijk is om eens serieus te zijn over mezelf. Zoals volwassenen doen. Maar het viel mij echt zwaar. Ik kan er ook niks aan doen.
7 reacties
PKing · 4 maart 2016 op 19:47
Het is zo te lezen duidelijk een verhaaltje over volwassen worden van een half-godin:-)
Meralixe · 5 maart 2016 op 07:15
Ach Marit, wat moet een man van 65 uit Vlaanderen dan nog daar op zeggen? Voor je ’t weet is het precies alsof je naar je eigen ouders zit te luisteren.
In uw vorig schrijven had ik je na de bloemen het potje beloofd maar dat zou dan enkel over het schrijf technische geweest zijn hoor. Volgende keer heb je er van maar ik probeer er de humor in te houden.
Toch nog dit, zeker weten, als je dit binnen een jaar of tien nog eens leest zal een mengeling van schaamte en hardop lachen volgen. Zeg dat Meralixe het gezegd heeft.
Marit · 5 maart 2016 op 14:07
Dank voor uw reactie, ik ben erg benieuwd naar het potje. Als dit de uitwerking heeft, zoals door u beschreven, voor mij over 10 jaar dan heb ik het precies geschreven zoals gehoopt. Ik ben tevreden.
Mien · 5 maart 2016 op 16:49
Mooie bespiegeling. Het leidt meestal meteen tot andere inzichten. Ook hormonaal gezien. De stuiterende gedachten zoeken houvast. Niets mis mee. Gewoon van genieten en uiteindelijk vallen zaken vanzelf op hun plek. Of niet. Dan gewoon weer verkassen. Tot lering en vermaak.
Mosje · 5 maart 2016 op 20:45
Het was toch niet Groningen? De stad die je stom vond? Anders heb ik een appeltje met je te schillen 😉
Alle gekheid op een stokje: succes met de keuze die je inmiddels blijkbaar gemaakt hebt.
WritersBlocq · 6 maart 2016 op 11:57
Wat een mooi staaltje zelfreflectie en inzicht. Je hebt er nu al meer van dan menig psycholoog, dus die studie zou je alleen maar tot beperking en ergernis zijn, denk ik.
Doe iets met je talen, of ga een poosje reizen in het buitenland, het heeft mij geholpen om af te strepen wat ik niet wilde, en zo bleef over wat ik wel wilde. Veel plezier!
pally · 6 maart 2016 op 15:14
Leuk stukje en heel goed het proces beschreven dat je als
puber doormaakt. Knap dat je het nu van buiten af kunt beschrijven. Je neemt er dus al afstand van.
Succes met je keuze. Komt wel goed, schat ik zo in…