Dit is een vervelende tijd van het jaar, die ik graag en veelvuldig vaak aanduid met kut. Soms overweeg ik de gedachte dat ik te oud ben om nog in vleeswaren te schelden. Net zoals ik misschien te oud ben geworden om met opgetrokken knieën tegen de stoel voor me, ongehinderd onderuitgezakt onverschillig te zitten en te zijn. Misschien ben ik ook te oud om me te kleden zoals ik me kleed en ooit hoorde ik iemand zeggen dat vrouwen van dertig plus geen lang haar meer zouden moeten hebben, omdat ze dan teveel het meisje willen uithangen dat ze niet meer zijn. Zurige zeikerd, dat was hij wel. Hij heette dan ook Lex, dan vraag je om een zuur karakter. In vervelende tijden zoek ik wel vaker mijn toevlucht tot Eartha Kitt. De diva die overigens nog steeds alive en wel haar tachtigplusjarige benen kickt in het Amerikaanse, heeft een stem die me iedere keer weer kan aanzetten tot net dat beetje ik-leg-mijn-voeten-lekker-comfortabel-op-de-treinbank-strijdlust. Al leg ik er dan een krantje onder, dat zou Eartha natuurlijk nooit doen.

Deze keer heb ik Eartha wel wat gezelschap bezorgd in de vorm van andere dames met tweelettergrepige namen die veelal eindigen op a-klanken. De a van ahhhh. Dinah, Ella, Nina, Sarah… Ze passen allemaal als een oude jas op mijn limoengroengekleurde iPod en op mijn chagrijnige oren. En Billie. Uiteraard Billie. Zij kunnen zingen.

Eartha en ik gaan lang terug. Vroeger, tussen de middag in de nadagen van de lagere school, maakten mijn moeder en ik de schoolpauze soms tot een waar feestje. Ingrediënten: bruine bammen, kaas, uienringen, een oude Moulinex grill met precies de ruimte voor twee van die bammetjes naast elkaar, en Eartha die kon zingen van Üsküdara Gider Iken, naar Parijs om [i]un homme[/i] te zoeken, naar Beale Street, dat niet kan praten, omdat anders getrouwde mannen hun bed zouden moeten oppakken en weglopen – door naar de Spaanse doorrookte barretjes, gevuld met tapas voor [i]angelitos negros[/i] en hun [i]pintores viejos[/i]. Eartha voerde vaak de boventoon, terwijl de kaas knapperig lag te smelten en ik mijn best deed om de woorden in al die talen zo precies mogelijk met mijn moeder en haar mee te zingen. En al verstond ik het allemaal niet, ik begreep het ergens wel. Hard meezingen is al bijna net zo goed voor de ziel als schelden en gegrilde boterhammen met kaas en sierlijke uienringen zijn goed voor de lijn. Ach, toen nog wel.

Eartha krijgt me nu nooit helemaal zover dat ik meebrul met mijn iPod in de treinen die ik bezoek, al weet ze me wel eens in de verleiding te brengen. Ik laat me tegenhouden door het bewustzijn van mijn omgeving. Ook vandaag. In de trein naast me zit een jongen en terwijl ik me probeer te laten ontvoeren door haar opruiende stemgeluid, weet hij me te storen door steeds mijn richting op te kijken.

“Wat mot je van me?” is een vervelende vraag, maar ik stel hem met mijn sceptische wenkbrauwen subtiel toch en verruil de [i]I wanna be evil[/i] klanken van Eartha voor de romantische donkerbruine geluiden van Ella en Louis in de mooiste versie van [i]Dream a Little Dream Of Me[/i] die maar bestaat. De jongen blijft me zijdelings aanstaren. Ik duimdraai mijn volume omlaag. Hij kijkt nu nog langer en nog intenser.

“Heb je last van de muziek?”
Hij glimlacht.
“Nee, ik vind het juist jammer dat je het zachter hebt gezet. Mag het weer wat harder? Het doet me denken aan toen mijn moeder nog leefde.”

In een opwelling bied ik hem een oortje aan. Hoewel hij wellicht weifelt over het oorsmeer dat er misschien toch ongezien aan kleeft, accepteert hij mijn gebaar en stopt de r in zijn rechteroor.

De rode bol die straks zon wordt, beroert de weilanden, waar de koeien kniehoog waden in de witte wieven. Ik zit samen maar gescheiden met een jongen die zijn moeder mist, te dromen over Ella en Louis. Ze zingen me immers toe dat ik een kleine droom over ze moet dromen en ik doe ze graag dat plezier. Wat zit ik ook, alles kut te vinden in deze tijd van het jaar… De naweeën van [i]Gloomy Sunday[/i] zijn zojuist bezweken voor een mooie maandag. Misschien moet ik mijn moeder maar eens bellen vanavond.


14 reacties

Mien · 27 oktober 2008 op 11:07

Stormy Weather Dees.
Prachtige column.
Anita (O’Day) en Oletta (Adams) passen ook nog mooi in jouw ahhhh-rijtje?

Mien

pally · 27 oktober 2008 op 11:41

Een mooie nostalgische column, Dees, die scherp het Oktober/November gevoel doet voelen, vooral door de muziek die er in gevlochten zit.
Dit vond ik ook heel mooi:

[quote]Hard meezingen is al bijna net zo goed voor de ziel als schelden en gegrilde boterhammen met kaas en sierlijke uienringen voor de lijn…[/quote]
( het laatste ‘goed’ heb ik er even voor je uitgegooid, stond daar zo kut) 😀

groet van Pally

SIMBA · 27 oktober 2008 op 11:48

Stormachtige, herfstcolumn. I like it!

lisa-marie · 27 oktober 2008 op 16:56

Een mooie herfstige storm alleen ken ik de muziek niet maar dat ga ik even googlen op deze mooie maandag 😀 .
En dan nog een keer lezen.

arta · 27 oktober 2008 op 17:21

Wat een heerlijke column!
Waar zou je toch zijn zonder de trein?
Deze quote vondik echt megagoed:
[quote]“Wat mot je van me?” is een vervelende vraag, maar ik stel hem met mijn sceptische wenkbrauwen subtiel toch [/quote]

Neuskleuter · 27 oktober 2008 op 18:45

Ik ben na het lezen nog steeds benieuwd naar Lex. Het heeft iets in me losgemaakt. Ik houd wel van verhalen over zure karakters, waarschijnlijk.

Erg mooi stuk, vooral hoe je in een nuchtere stijl de verbinding van het verleden koppelt aan de jongen en naar mijn gevoel een verlangen naar de kindertijd, of in ieder geval een geborgenheid naar je moeder verhult. Of ik zie dingen die er niet zijn, maar de sfeer is pakkend neergezet.

Deze quote vind ik erg leuk:
[quote]Hard meezingen is al bijna net zo goed voor de ziel als schelden en gegrilde boterhammen met kaas en sierlijke uienringen zijn goed voor de lijn.[/quote]

Troy · 27 oktober 2008 op 19:10

Ik ben gek op dit soort met muziek verweven verhalen. Eigenlijk zou ik onder al mijn columns standaard een achtergrondmuziekje willen zetten. Ik ken trouwens alleen de Dream A Little Dream Of Me versie van de Mamas And The Papas. Ben benieuwd naar de versie die jij beschrijft.

WritersBlocq · 27 oktober 2008 op 19:57

Hoewel ik begot niet weet welke muziek je bedoelt, voeren alle woorden me lekker mee – goed geschreven. Prachtig.
Voor mij zijn de laatste 2 alinea’s overbodig, alsof ze er later aan geregen zijn; ze hadden het begin van een ander verhaal kunnen zijn.

Groetje, Pauline.

Fem · 27 oktober 2008 op 20:12

*zingt en swingt mee en gooit haar lange dertig-plus haren opstandig los*

mooi! :wave:

KawaSutra · 28 oktober 2008 op 02:14

[quote]De rode bol die straks zon wordt, beroert de weilanden, waar de koeien kniehoog waden in de witte wieven. [/quote]
O vreselijk, muziek op de vroege maandagochtend. Herstel, vreselijk die vroege maandagochtend. Maar zoals jij hem beschrijft zou ik me er nog wel eens aan willen wagen.

Mup · 28 oktober 2008 op 08:24

Prachtstuk. Voor muziek, bammen en wat voor kapsel dan ook is niemand te oud :hammer:
De r in zijn en de r in de maanden, ik heb wel wat met die herfst,

Groet Mup

Ma3anne · 28 oktober 2008 op 13:05

[quote]Net zoals ik misschien te oud ben geworden om met opgetrokken knieën tegen de stoel voor me, ongehinderd onderuitgezakt onverschillig te zitten en te zijn.[/quote]
Staat daar een leeftijd voor dan? Oeps. 😉

Prachtig stuk weer, Dees. Ademloos gelezen en meegezongen.

Siebe · 28 oktober 2008 op 16:54

‘Schitterend!’, zegt deze [i]sucker for nostalgia[/i] al gunt ‘ie zich daar niet vaak meer de tijd voor…

😉

Dees · 28 oktober 2008 op 19:32

Allemaal bedankt voor de reacties! Het vrolijkt deze kuttijdvanhetjaar wederom op.

@Mien, Oleta is het voor mij dan weer helemaal niet. Al zal ik je nooit kunnen vertellen waarom niet, er zit iets in die stem dat me niet lekker zit, het past gewoon niet als een ouwe jas op mijn chagrijnige oren.
@Pally en @WB, ik ben het met jullie allebei niet eens. Gruwelijk eigenwijs die Dees 😀 Maar toch bedankt voor de aanmerkingen!
@Neus, het leuke van verhalen is dat ze van jou zijn als je ze leest, dus je mag er alles in lezen wat je wilt.
@Siebe, bovenstebeste Siebe, je weet hoe ik erover denk, dat je geen tijd meer gunnen… Leuk dat ik je in ieder geval even nostalgische schitteringen heb bezorgd 🙂

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder