[i]Jouw tranen op mijn vacht. Ik lik ze weg en troost jou. De beslissing die jij hebt genomen om ons op een bepaald tijdstip door de dood te laten scheiden begrijp ik niet, maar dat hoef ik ook niet. Ik houd mij flink en voel alleen mijn eigen pijn, zoals jij de jouwe voelt. Van je tranen snap ik evenmin iets, maar ik lik ze net zo snel weg als dat jij ze laat vloeien.[/i] Ik lig in een ongemakkelijke houding tegen jou aan. Jouw lijfje, zacht en glanzend als altijd, maar veel te fragiel. In een week tijd is bijna alles uit jou weggetrokken, alleen je ziel rest nog. Omgeven door een omhulsel van ongekend zachte haren probeer je mij te doorgronden met je prachtige, heldere ogen. Mijn tranen stromen onophoudelijk. Mijn gevoel kent alleen pijn en aanvaardt nu de wetenschap nog niet, dat dit het beste is voor jou.

[i]Hart heb je voor mij. In jezelf, en op een schoteltje in de keuken, besprenkeld met water zodat ik toch wat vocht binnen krijg als ik soms een hapje neem. Ik voel jouw spanning als ik mij richting keuken begeef. “Eet ze? Of wéér niet?” Nee, ik laat het maar weer staan en kijk nog even naar de kattenbak, maar ik heb geen behoefte meer. Ik scharrel maar wat heen en weer. Soms leef ik op en speel ik met een vlieg, of met een touwtje. Steeds vaker lig ik tijdloos te slapen.[/i]

Ik ben je kwijt Bijou, en toch ook weer niet, nog niet. Je lijkt zo gezond, zo vrolijk, maar als ik je aanraak dan voel ik alleen maar botjes. Ik wist niet dat jij er zoveel had, dat ze zo knokig waren. Botjes, en een vreemde, kaalgeschoren buik, vanwege de echo die gemaakt moest worden. De arts zag een tumor, ik zag alleen maar vlekken op het scherm, en om mij heen. Jij was de sterkste van ons tweeën schatje, ik viel bijna flauw.

[i]Ondanks dat ik nog nooit iets kwaadaardigs heb gedaan, beschik ik over kwaadaardige cellen. Mijn leven kan nog een paar weken, hooguit een paar maanden, gerekt worden met medicatie. Ik haat het om pillen door mijn keel geduwd te krijgen. Ik wil alleen maar liggen, lief zijn en lief gevonden worden. Dat mag, God zij dank. Mijn eindpunt wordt geen strijd die ik uiteindelijk toch ga verliezen. Waardig, schattig en poeslief en niet als wrak mag ik heengaan.[/i]

[b]Bijou, de dood heeft ons vandaag stoffelijk gescheiden. Ik zal altijd onvoorwaardelijk van jou blijven houden, daar kan jouw dood niets aan veranderen. Ja, hij kon jou wegnemen uit mijn leven, jou verlossen van pijn en mij ermee opzadelen, maar wij blijven altijd wij. Ongeveer veertien jaar ben je geworden, waarvan wij er dertien samen mochten delen. De belangrijkste reden om thuis te komen na een vakantie of een avondje uit is niet meer. In mijn gedachten zal jij altijd blijven stralen, zoals jij ook mij en mijn huis verlichtte. Bijou, mijn hemelse liefde, voor altijd. Nu, terwijl jij naast mij ligt, lijk je nog zo gezond. Maar je bent een lijkje.[/b]

[img]http://exa.xs4all.nl/pics/bijou.jpg[/img]

Categorieën: Liefde

WritersBlocq

Talent voor tekst, taal en verhaal

21 reacties

wendy77 · 3 november 2005 op 08:45

Ik heb totaal helemaal niks met dieren, maar desondanks vind ik dit wel een goedgeschreven en origineel stuk.

Dees · 3 november 2005 op 09:08

Prachtig dier, mooie column en sterkte… I dread the day..

Jeroen · 3 november 2005 op 10:23

Erg ontroerend… *brok in de keel*
Heel veel sterkte met dit verlies. Het is duidelijk dat je een zeer hechte band had met Bijou…

Kees Schilder · 3 november 2005 op 10:38

Verdrietig. Ontzetttend goed en vooral ontroerend geschreven.Sterkte

pepe · 3 november 2005 op 10:45

Weer mooi hoe jij zoiets triest onder woorden weet te brengen.
Rillingen… hier

Knuf

Eddy Kielema · 3 november 2005 op 11:05

Heel mooi eerbetoon aan Bijou, Pauline. Sterkte!

Ma3anne · 3 november 2005 op 11:39

Pauline, Ik denk dat ik een beetje snap hoe je je nu voelt…
Als ik nog tranen had, zou ik met je meehuilen. Maar mijn tranen zijn op.
Daarom een troostende arm om je heen.

Ontzettend mooi geschreven.

Geertje · 3 november 2005 op 12:04

Pfff, mooi beschreven, ontroerend! 😥

Shitonya · 3 november 2005 op 12:22

Sterkte, ik heb dezelfde zwakte voor dieren. Misschien iets minder, maar ik begrijp je helemaal.

Trukie · 3 november 2005 op 12:46

Wat lijkt Bijou veel op mijn schildpadpoes van weleer. En dan die woordeloze gesprekjes die je dan samen voert, tot op het laatste moment.
Hoe mooi en emotioneel geschreven.
Een origineel onderwerp voor een column.

WB sterkte

bert · 3 november 2005 op 12:51

Ontroerend hoe jij de gedachten die jij samen met Bijou doormaakt zo op papier hebt kunnen zetten. Heel veel sterkte gewenst.

melady · 3 november 2005 op 13:50

Origineel, ontroerend…stil.

KingArthur · 3 november 2005 op 16:33

Ik heb eigenlijk niets met katten maar na het lezen hiervan zou ik er prompt van gaan houden. Mooi geschreven met de perspectief wisselingen.

Troy · 3 november 2005 op 17:39

Een mooi eerbetoon…Zelf heb ik begin dit jaar ook afscheid moeten nemen van mijn huisdier. Ik herken het gevoel.

Wessel · 3 november 2005 op 20:05

Knap hoe je het wisselende perspectief in zo’n emotionele column verwerkt. Sterkte Pauline!

Li · 3 november 2005 op 22:31

Ach die foto.
Kippenvel. Duimendik. Alweer.

Troostende arm van Li.
Kopje van Snoopy 😉

KawaSutra · 3 november 2005 op 23:15

Heel persoonlijk en indringend. Echt een moment beschreven dat je voor altijd bij zal blijven. Koester je herinneringen en wees dankbaar dat je de meest diervriendelijke beslissing hebt genomen.

Mup · 4 november 2005 op 02:46

Echte liefde,

Groet Mup.

Louise · 4 november 2005 op 07:20

Bijou werd zelfs voor mij een beetje heel bijzonder…
Sterkte WB!

klungel · 4 november 2005 op 11:49

slik

[i]en met een ietwat geknepen stem[/i]
Sterkte WB :kiss:

WritersBlocq · 4 november 2005 op 19:31

Dank je wel allemaal, voor jullie lieve reacties, die hebben mij ontroerd. Liefs, Pauline.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder