Na afloop van het officiële deel van de vergadering van het Dagelijks Bestuur van de Vereniging van Eigenaren werd vanavond in klein comité, na enkele biertjes unaniem besloten dat vrouwen niet deugen behalve één, te weten de huidige metgezellin van de voorzitter van het Dagelijks Bestuur van de Vereniging van Eigenaren. In het officiële deel van de vergadering van het Dagelijks Bestuur waren enkele taaie knopen doorgehakt waaronder het collectief vervangen van de op verschillende adressen lekkende ramen. De beruchte buurvrouw Jannie werd uiteindelijk niet van deze maatregel uitgesloten hoewel de verleiding groot was geweest. De voorzitter hield de hand strak aan de tijd waardoor de enkele bestuursleden wie dat aanging de wedstrijd van Ajakkes tegen Manchester Praag gelukkig niet hoefden te missen. Hierop volgde de na-vergadering waarin voorgaande vergadering werd geëvalueerd en andere belangwekkende wereldzaken werden beschouwd onder het genot van enkele biertjes.

In smetteloze objectiviteit werden de gebruikelijke medeflatbewoners zwart gemaakt. Bij het recentelijk wegens persoonlijk faillissement verhuisde homostel van nummer 33 ging dat het gemakkelijkst aangezien het vrouwtje van de twee van Surinaamse afkomst was. Ook werd ingegaan op de intense teleurstelling van buurvrouw Jannie over het feit dat zij de planten in het trappenhuis niet langer meer water mocht geven. Dat die planten er nu doods bij stonden was daar het rechtstreekse gevolg van. Het had nooit zo af hoeven lopen ware het niet dat die nieuwe gozer van nummer 45, goedkoop behangen met Kruidvatgoud, zich ermee bemoeid had. Iets wat hij veel vaker deed en waarmee hij een waardige opvolger voor de pas vertrokken buurman Dolf bleek te zijn. Als de voorzitter hier niet hardhandig in zou grijpen, zou een conflict vergelijkbaar met vorig jaar, van Joods/Palestijnse proporties, niet ondenkbaar zijn.

De nieuwe bemoeial van nummer 45 had de schoonmaakwerkzaamheden van buurman Dolf overgenomen. Achteraf gezien is dat logischer dan iemand van het Dagelijks Bestuur op dat moment had kunnen vermoeden. In principe was iedereen toen gewoon blij dat er toch maar weer mooi een jood voor was gevonden. Maar het is zeer onverstandig van hem geweest om zich met de plantencultuur van buurvrouw Jannie te bemoeien. ‘Met het versterven van de planten is er ook een stukje van buurvrouw Jannie doodgegaan’. Vrij naar buurvrouw Jannie. En bovendien, de schoonmaak was er niet bepaald op vooruit gegaan sinds buurman Dolf het bezemstokje aan nummer 45 had overgedragen. Dat had die Dolf dan toch maar verdomd goed voormekaar gehad. Het was toen veel beter verzorgd dan nu het geval was. Maar buurman Dolf was vertrokken.

In het conflict van vorig jaar had buurman Dolf samen met zijn vrouw, buurvrouw Anneke, een prominente rol gespeeld. Buurman Dolf en buurvrouw Anneke waren namelijk zo rood als de pest en met hun vertrek was een kapitale revolutie waar wijlen Marx jaloers op zou zijn geweest voorkomen. Het waren types voor wie de linkse lente vermoedelijk wel nooit aan zou breken, ook al zouden duizend Femkes die tijdens een hittegolf in juli of augustus afgekondigd hebben. Buurvrouw Erika, die nauwe banden onderhield met het ijskoude verzet van buurman Dolf en buurvrouw Anneke, verschool zich op een gegeven moment standaard achter een grote donkere zonnebril, weer of geen weer, wegens de belangrijke verschillen van inzicht. De bril was zelfs zo donker dat ze iedereen van de flat die haar groette jammer genoeg niet meer kon zien. Gek genoeg had dat vervolgens weer tot volgende nodige problemen geleid maar net zoals bij buurman Dolf en buurvrouw Anneke bood ook haar verhuizing een door iedereen zo gewenste oplossing.

Lichtpuntjes waren er gelukkig ook. De nieuwe buurvrouw op 33 was naar zeggen van het bestuurslid met wie de voorzitter getweeën de biertjes nuttigde, een parel waarmee iedereen op de flat maar mooi gezwijnd had. Het was een prachtige vrouw, ze was van Portugese afkomst, ze moest zo ongeveer van zijn leeftijd zijn en ze deed zijn fantasie op ongekende wijze prikkelen. Aldus het bestuurslid. En dat terwijl zijn fantasie nogal geoefend moet zijn aangezien hij en vrouwen nu eenmaal moeilijk samengaan. Politiek correct als de voorzitter is koos hij geen standpunt in deze nieuwe kwestie. Bovendien had hij deze Portugese parel nog niet eens gezien. Het bestuurslid wist te vertellen dat zij pand nummer 33 huurde van een makelaar en hij kon niet helpen zich af te vragen of zij zich misschien op haar rug of op haar knieën voor deze woning ingeschreven had omdat ze het zo snel klaar had gekregen.

Na al deze belangwekkende wereldzaken te hebben behandeld en het gezamenlijke standpunt ten aanzien van vrouwen te hebben bepaald, deed de voorzitter ter besluit van de na-vergadering het laatst overgebleven bestuurslid uitgeleide naar de voordeur. Deze steunde zich tijdens zijn schreden, schreden die nauwelijks iets aan waardigheid hadden ingeboet, aan de stevige muren van het fantastische appartementencomplex en hij roemde de minimale breedte van het gangetje waarin iemand, langer dan één meter dertig, praktisch onmogelijk om zou kunnen vallen.

De voorzitter van het Dagelijks Bestuur van de Vereniging van Eigenaren zelf tenslotte, trakteerde zichzelf op een goed glas whisky maar goot het goedje snel terug in de fles toen na één slok maagomdraaiend bleek dat het verkeerd viel. Somber geslaapmutst zette hij zich aan het toetsenbord en stelde deze notulen op.

Categorieën: Maatschappij

19 reacties

Avatar

Louise · 21 september 2005 op 08:11

Ik heb er wel even een schematisch plattegrondje bij getekend 😀
Beste Raindog, klinkt raar, maar het is te kort. Je schuift zoveel hilarische personages en situaties naar voren dat het zonde is om deze niet uit te werken.
Teveel stof voor een column, hier schuilt een complete roman in 😉

Avatar

KingArthur · 21 september 2005 op 09:53

Ik kan me wel vinden in het commentaar van Lou. Er komen veel figuren voor in deze korte tekst. Aan de andere kant, het zijn notulen en die moeten kort en bondig zijn.

Mijn god, wat ben ik blij dat ik niets (meer) met een vereniging van eigenaren te maken heb.

Avatar

Shitonya · 21 september 2005 op 10:17

“Het bestuurslid wist te vertellen dat zij pand nummer 33 huurde van een makelaar en hij kon niet helpen zich af te vragen of zij zich misschien op haar rug of op haar knieën voor deze woning ingeschreven had omdat ze het zo snel klaar had gekregen. ”
En zo zijn er wel meerdere van zulke langdradige zinnen waardoor ik mijn aandacht al snel verloor.

“prominente, proporties..correct” eureka! Daar heb ik het woord. Het is te correct waardoor het te slapaverwekkend wordt. Al had je ditzelfde verhaal geschreven, meer in de stijl van bijvoorbeeld Kees Schilder, dan kon ik nog wel een glimlach opbrengen, maar jouw stijl spreekt me op zo’n saaie manier echt niet aan.

Avatar

Outsider · 21 september 2005 op 10:28

[quote]Al had je ditzelfde verhaal geschreven, meer in de stijl van bijvoorbeeld Kees Schilder, dan kon ik nog wel een glimlach opbrengen, maar jouw stijl spreekt me op zo’n saaie manier echt niet aan.[/quote]

Het is volgens mij wel waar dat deze schrijfstijl iets minder toegankelijk en iets minder gemakkelijk leesbaar is dan die van Kees Schilder, maar er zit toch veel goede ironische humor in als je het mij vraagt.

Avatar

Shitonya · 21 september 2005 op 10:40

“goed” is relatief…( of hoe je het ook noemt )
En humor is een kwestie van smaak 🙂

Avatar

Dees · 21 september 2005 op 10:57

Ik kan door de karikaturen (die veelal trouwens leuk zijn) het koren ook niet meer helemaal zien. Ook lopen sommige zinnen taai en moeizaam, alsof ze ook moeizaam uit de pen vloeiden. Al is dat dan natuurlijk giswerk.

Om er nóg een klein puntje kritiek eraan toe te voegen: ‘wie’ en ‘die’ zijn niet in-, uit-, of verwisselbaar.

Avatar

Trukie · 21 september 2005 op 11:41

Zoveel mensen, zoveel wensen.
Het wordt er niet leesbaarder van.
Maar bij onze eigen notulen haal ik meestal de sluiting niet.
I.p.v.dat de bewoners een maandelijkse bijdrage betalen, mag het DB de bewoners wel eens een extraatje geven voor de levering van gespreksstof voor een gezellige avond aan de bar. 😮

Avatar

Mup · 21 september 2005 op 14:55

[quote]dat vrouwen niet deugen behalve één[/quote]
Er zijn maar twee soorten vrouwen, slechte en hele slechte, verder eens met Louise,

Groet Mup.

Avatar

Mosje · 21 september 2005 op 15:23

de bestuurders drinken biertjes
Jannie houdt van groen
in het schone Drachten
is altijd wat te doen

Avatar

Geertje · 21 september 2005 op 17:42

Leent zich goed voor een column, je had van mij alleen kunnen schrappen. Vijfde alinea bijvoorbeeld. Leest dan wat vlotter.

Tenzij de vergadering een maal per jaar is. 😀

Avatar

Eddy Kielema · 21 september 2005 op 18:17

Dit is geloof ik de reden waarom ik nog steeds in een huurwoning zit… Erg grappige column!

Avatar

Ma3anne · 21 september 2005 op 18:28

Ik vind het juist grappig dat je die droge notulistenstijl hebt gebruikt voor een hilarisch verhaal!

Prima column!

Avatar

Wright · 21 september 2005 op 18:45

Ben het helemaal met Ma3 eens, heerlijk droog geneuzel in notuleerstijl.[quote]unaniem besloten dat vrouwen niet deugen behalve één, te weten de huidige metgezellin van de voorzitter van het Dagelijks Bestuur van de Vereniging van Eigenaren.[/quote]
Je gaat me toch niet vertellen dat je vriendin dagelijks het trappenhuis boent? 😮

Avatar

Li · 21 september 2005 op 21:01

[quote]Somber geslaapmutst zette hij zich aan het toetsenbord en stelde deze notulen op. [/quote]

Op woensdag 21 september om 21.00 uur opende Li deze column. Net voordat zij zich had voorgenomen om de notulen uit te werken van de bewonerscommissie.
Zij heeft besloten dit , na bovenstaand verslag gelezen te heben, een dag uit te stellen. 😀

Li

Avatar

KawaSutra · 21 september 2005 op 21:38

‘t Is inderdaad een hele puzzel. Maar ja, dat zijn notulen altijd. Ik heb er tot op heden heel wat moeten doorworstelen en dan vind ik dit toch wel de leukste(n). 😀

Avatar

WritersBlocq · 21 september 2005 op 22:46

Deze notulen las ik na net zelf een OR-overlegvergadering gehad te hebben.
Ik ga hem printen en aan de notulist geven, bij ons ging het er ook zo aan toe 😮 😮 😮

Avatar

klungel · 22 september 2005 op 08:34

‘k Had er bij moeten zitten. Had ik me een (br)deuk gelachen. 😀

Avatar

Kees Schilder · 22 september 2005 op 18:23

Juist door die notulistenstijl vind ik hem groots.Knap geschreven en barstensvol ironie.
Van mij kan ie wel

Avatar

Raindog · 23 september 2005 op 15:36

Niet veel mensen zullen deze reactie van mij misschien nog lezen. Zoals ik eerder al ergens had laten weten: deze weken toevallig redelijk veel van huis.
Dit echter ontslaat mij niet van de morele plicht om, nu ik de kans heb, jullie allemaal hartelijk te danken voor jullie commentaren. Wat mij opvalt is de vrij grote afstand tussen de twee heersende meningen, van ‘leuk’ tot ‘te droog of ingewikkeld’. Een paar opmerkingen van mijn kant naar aanleiding daarvan.

Het zijn misschien wel veel personages. Ik wilde gewoon een beeld schetsen van wat er zoal in dit soort clubs gebeurt; aanleiding voor verwondering en ergernissen waarbij ik op grond van de zegswijze die daarover handelt, liever voor het eerste kies. Hier en daar heb ik de vrijheid genomen om eens iets aan te dikken maar toch zijn het dingen die ècht gebeuren. En dat het niet alleen zo werkt in de flat waar ik woon, blijkt wel uit enkele van de reacties. Kennelijk een ********** fenomeneen. Reden te meer om je daarover te erg…. nee – te verwonderen. En heel misschien wel aanleiding voor een serie columns Lou? Wie weet.

Misschien is het minder toegankelijk geschreven dan de Kees Schilder stijl. Ik weet van mezelf dat ik er soms plezier in schep om de meest ingewikkelde zinsconstructies te maken, het kloppend te maken. Telkens weer een klein succesje als ‘ie loopt; lastig of niet. Jammer genoeg zetten tips als die van Dees mij snel en hard weer met beide benen op de grond. Dank daarvoor. Ik zal er in het vervolg op letten. Wat Geertje zei is ook een punt om serieus te nemen want het is waar; schrappen blijft de eeuwige uitdaging. Zoals jullie weten is ‘uitdaging’ tegenwoordig het moderne synoniem voor ‘probleem’. Geloof me: het is een bijzonder grote uitdaging!

Dan even over de zogenaamde Kees Schilder stijl. Het zou niet de Kees Schilder stijl zijn als iedereen die maar te pas en te onpas zou (menen te) kunnen gebruiken. Met andere woorden: ik heb niet de ambitie om Kees Schilder te worden, hoe verlokkend dat soms ook lijkt als ik van zijn avonturen lees. (Ik geef toe: er zijn ook wel eens momenten dat ik ontzettend blij en dankbaar ben over het feit dat ik Kees Schilder [i]nìet[/i] ben. [i]No offence[/i] Kees, echt niet! :-D) Belangrijker echter is dat ik vooral denk dat ik dat niet kan, hoe hard ik dat ook mocht willen. De conclusie moet dan ook zijn dat ik liever een eigen stijl probeer te houden of te ontwikkelen waar mensen al of niet van mogen houden. Opvattingen over wat wel of niet humor of goed is, zijn beide volstrekt subjectief. In die zin kan ik prima met de verschillen in smaken leven. Zelf vind ik ook niet altijd alles even leuk of goed. Bovendien, iets wat iedereen leuk of goed vindt kan tenslotte toch niet deugen. Zeker niet als het om een column gaat zoals hier het geval is.

De ironie is in ieder geval opgepikt. Hoe lang of lastig sommige zinnen ook geweest mogen zijn; die steek ik dus lekker in mijn zak.

Dank en dag!

Raindog

PS Wright: mijn vriendin heeft een hekel aan boenen. Nee dus. 😉

Geef een antwoord