Onbeschoft

Manlief en ik gaan uit eten. Met een bevriend echtpaar en kennissen van hen, die we nog niet eerder hebben ontmoet. We hebben er zin in. De kennissen komen van ver en halen ons op. Met een schitterende bolide. Het dak kan open. Heerlijk al fresco, het haar wapperend in de wind, komen ze voorrijden. De man is een hotemetoot ergens, geen idee wat of waar. De vrouw is mijn type niet, dat voel ik meteen. Ze is eind veertig, en oogt keurig verzorgd. Lekker in de verf en volgespoten met botox, te oordelen naar het gezicht, dat voldoet aan alle kenmerken van de verminkte Leeuwenlook. Volgens mij kan het mens niet eens lachen zonder uit haar gezicht te scheuren, dat strak gespannen staat, als een te krap maatpak.

We gaan naar een luxe eetgelegenheid. Het is wat later op de avond en nogal druk in het restaurant, genaamd  ‘In de vetgemeste ezel.’ Na een tijd wachten wordt het voorgerecht geserveerd. Een soort ballensoep zonder ballen.
‘Vreselijk,’ zegt de kennis op luide toon. ‘Niet te vreten dit.’
Haar stem klinkt schurend, als die van een dronken krokodil die toonladders oefent achter een vals afgestemd klavecimbel. Een aantal eters kijkt verstoord onze kant op.

De gealarmeerde ober neemt het bord met het zweet op zijn bovenlip van haar over. Hij biedt op onderdanige toon aan om het voorgerecht opnieuw te serveren, maar mevrouw bedankt voor deze gunst.
‘Nee, dank u. Dan duurt het zeker ook weer zo lang? Hoe bent u ooit aan die ster gekomen?’
Ik werp een blik op mijn vriendin. Ze is bevriend met deze vrouw, maar ik heb geen idee waarom. Manlief zit er stilletjes bij. De twee andere mannen zijn verwikkeld in een gesprek over aandelen en auto’s. Dat zijn nu net de onderwerpen die hem totaal niet liggen. De vrouwelijke kennis neemt het woord weer. Ik kan er helaas niet aan ontsnappen.
‘Ik ben ons nieuwe huis nu aan het inrichten, en heb gisteren de gordijnen opgehaald. Ontzettend moeilijk te krijgen. De stof is gemaakt van echte Geitenwollen oorharen. Onbetaalbaar, maar zo uniek.’
Ze neemt een slok wijn. Het hoofdgerecht arriveert, en ik kijk angstig toe hoe zij een eerste hap neemt van haar biefstuk. Ze zwijgt en eet door, dus ik haal opgelucht adem.
Dan neem ik een hap van mijn eigen gerecht. Er zit iets hards in mijn vlees en ik voel mijn nieuwe hoektand, net ingezet met veel moeite door de tandarts, afbreken.
“Shit, mijn nieuwe tand,” breng ik geschokt op luide toon uit. Ik zie mezelf al weer zitten bij de boortoren, waar ik intussen een vast onderdeel uit lijk te gaan maken van de inboedel.
‘Shit, shit, shit.’
De vrouwelijke kennis kijkt me afkeurend aan en werpt vervolgens een misprijzende blik op mijn vriendin.
‘Goh, is je vriendin altijd zo onbeschoft? Je schaamt je toch rot in zo’n luxe restaurant?’