‘Tot ziens’, was alles wat hij zei. Hij bleef zelfs niet nog even staan om te kijken of er geen krokodillen, wolven en seksbeluste mannen te bespeuren waren op weg naar de voordeur, hij draaide zich gewoon om. Al was ik lucht. Ik hoor mezelf vragen of er na vandaag nog een morgen voor ons komt. Tussen het spreken van de stilte wringt zich een hand om mijn nek. ‘Tu n’as que mon cœur, meisje, vergeet dat niet.’ Dat was het dan. Hij ging weg en ik bleef achter met niets dan lege woorden in een al even lege nacht. Thuis wachtten me verloren kamers, alleen de zachte slaapgeluiden herinnerden me aan de levendigheid van mijn bestaan. De plaats waar zijn hand gelegen had, gloeide zoals alleen een verbrande plek dat kon, maar de pijn was oneindig veel dieper. Misschien moest ik meer samen beginnen leven dan alleen tussen zovelen.

In gedachten schreef ik hem veel te lange brieven en ik antwoordde in zijn naam terug. Ik maakte zijn lievelingseten klaar in de hoop dat hij op een middag gewoon aan de keukentafel kwam zitten. Hij kwam niet en de hond at mijn met liefde gemaakte bereidingen met evenveel liefde op, want ik kreeg nog geen rijstkorreltje door mijn keel. Van acht tot middernacht hing ik voor de televisie, keek naar alles wat op liefde moest lijken maar niet meer dan een ‘poging tot’ was.

Tot ik op een dag de bus nam en, verkleumd van de kou, een halfuurtje op een vriendin bleef wachten in het bushokje. Ik probeerde te lezen, maar de wind speelde een gemeen spelletje met mijn tijdschrift. Van pure frustratie keek ik op mijn uurwerk, de enige levende ziel die me vergezelde op een windewaaiende donderdag. Dacht ik. Ik hoorde iemand vragen hoe laat het was en ik wist meteen hoe laat het was.

‘Au fond j’ai envie de crier, jongen, maar vergeet niet dat verbeelding de kracht van onze relatie was.’


axelle

“I am good, but not an angel. I do sin, but I am not the devil. I am just a small girl in a big world trying to find someone to love.” ― Marilyn Monroe

19 reacties

maurick · 27 januari 2009 op 18:27

Prachtig! Vooral de slotzin.

L’amour, c’est la fantaisie de la perfection 😀

Krasblog · 27 januari 2009 op 19:59

Prachtig geschreven Axelle. Mooie column.

Krasblog

axelle · 27 januari 2009 op 20:37

Inderdaad Maurick. Jammer genoeg… Of net, best? 😉

axelle · 27 januari 2009 op 20:43

Dankjewel Krasblog. Ik hoop dat je er deze keer wel mee weg was. 😉

maurick · 27 januari 2009 op 21:13

Haha.
Daar zal ik maar niet over oordelen, hè 😀

Krasblog · 27 januari 2009 op 21:21

Absoluut (met het woordenboek op schoot….).

Voor de goede orde: de vorige vond ik ook prachtig!

Niets dan lof!

Jacques Krasbloque

Asberg · 27 januari 2009 op 23:33

Omdat je ook vast iets van kritiek wilt horen:

[quote]alleen de zachte slaapgeluiden herinnerden me aan de levendigheid van mijn bestaan.[/quote]

Zachte slaapgeluiden associeer ik niet met levendigheid. Misschien kun je daar een beter woord kiezen…

Voorts bestaat het gevaar dat lezers bepaalde woordcombies als cliché ervaren, zie bijvoorbeeld:

[quote]lege woorden [/quote]

En:

[quote]de pijn was oneindig veel dieper[/quote]

Maar je slaagt er zeker in een een bepaalde sfeer te scheppen met je woorden.

Dees · 28 januari 2009 op 00:15

Je stukjes bevatten mooie dingen. Maar ik geloof het niet altijd allemaal, alsof het niet helemaal uit je tenen of je ziel komt. Maar dat kan aan mij liggen, ik blijf ze lezen iig 😉

arta · 28 januari 2009 op 07:44

Op de een of andere manier vind ik het perspektief van waaruit jij schrijft altijd erg bijzonder, toch kan ik Dees’ reactie ook onderschrijven…

Mosje · 28 januari 2009 op 10:50

mooi stukje axelle, prima.

pally · 28 januari 2009 op 12:53

Eigenlijk vind ik je stukjes altijd op de een of andere manier bijzonder, Axelle, misschien wel dankzij de diffusiteit en weinig cliché’s.
Je zet de gevoelens wat zwaar aan soms, dat ben ik wel met Dees eens, maar dat vind ik hier niet echt een bezwaar. Het voelt voor mij niet als te gekunsteld.
[quote]Tussen het spreken in stilte wringt zich een hand om mijn nek[/quote]
Heel mooi, dit!

groet van Pally

Mien · 28 januari 2009 op 16:14

Wat zijn de tegenstellingen in gedachten en schrift hier mooi opgetekend.
Een bijzondere column.
Chapeau!!!

Mien

axelle · 28 januari 2009 op 16:29

Dankjé
ps, de vette vlaamse is in aantocht! :p

axelle · 28 januari 2009 op 16:30

Dankjewel, en groet terug, Pally!
Axelle

axelle · 28 januari 2009 op 16:31

Dankje 😉
Al die complimenten hier ^;) Axelle

axelle · 28 januari 2009 op 16:32

Quelques choses n’existent que dans la fantaisie… 😉

axelle · 28 januari 2009 op 16:33

Tjah… Lezen staat nog altijd vrij. 😉 Axelle

axelle · 28 januari 2009 op 16:37

Mmmm… Niet noodzakelijk nee..
Zachte slaapgeluiden zijn voor mij onlosmakelijk verbonden met levendigheid, aangezien zij het enige teken van leven in een koele, koude nacht zijn./
Lege woorden./ Hier en daar een vleugje waarover ‘fantaisie’, pourquoi pas? Het mooiste aan zinnen zijn immers de onvanzelfsprekendheden, niet?
De pijn was oneindig veel dieper./ Dit in tegenstelling tot je vorige opmerking. Recht voor de raap?
😉 Axellé

LouisP · 1 februari 2009 op 09:49

Hoi,

mooi, heel mooi.
L

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder