Het belooft een mooie dag te gaan worden en ik heb d’r zin an.
Goed geluimd en met een klein wormpje dat bij mijn ingewanden tekeer gaat, spoed ik mij naar mijn werk. Eindelijk weer eens een vroege dienst.
Het wormpje wordt veroorzaakt doordat ik die avond mijn eerste afspraakje met een mooie jongeman heb staan.
Heel modern opgedoken via internet.

Op de afdeling is het rustig. De make-up die ik vanmorgen zorgvuldig op mijn gezicht heb gesmeerd zou het moeten kunnen houden totdat de nacht invalt.
Evenals mijn goedgekapte hoofd. Mijn borsten leg ik voorzichtig goed in de nieuw aangeschafte lingerie tijdens het omkleden in mijn witte uniform.
Even later op het werk word ik tegen de verwachting in gesommeerd om als de sodemieter in te vallen op de interventie-unit.
Dat is een kleine operatiekamer waar ik sinds kort 1 dag in de week werk als operatieassistente. In deze kamer vinden operaties, voornamelijk aan het oog, onder lokale verdoving plaats.
Sinds kort houdt in, dat ik net de gedegen opleiding tot operatiezuster van welgeteld 1 maand(!) achter de rug heb. Desondanks heb ik echter geen keuze. Eén van de ingeplande operatieassistentes heeft zich ziek gemeld.
Zonder deze schakel in het geheel kunnen operaties geen doorgang vinden en zullen de patiënten ongemoeid richting huis worden gestuurd.

Het wurmpje in mijn buik voel ik acuut ontploffen tot een volwassen slang en met lichte tegenzin kleed ik me om in het verplicht blauwe operatiepak, inclusief een blauw mutsje.
Op de interventie-unit wachten 3 andere smurfen ongeduldig op mijn komst.
De chirurg, een chirurg in opleiding en een directe collega van mij, aangezien je altijd met twee assistentes aanwezig moet zijn. Eén die daadwerkelijk instrumenteert (dus de instrumenten steriel aangeeft, ook wel bestekzuster genoemd) en de tweede heeft de taak om de patiënten te ontvangen, de telefoon aan te nemen en om eventueel assistentie te verlenen bij complexe situaties.

Ik heb de twijfelachtige eer om te mogen instrumenteren en even later sta ik geheel steriel voor een tafel met meer haakjes, pincetten, bakjes, gaasjes, naalden en schaartjes dan me lief is.
De eerste patiënt wordt binnengereden en het echte werk kan beginnen.
‘Ooglidklem graag’, hoor ik de chirurg zeggen terwijl hij zijn hand uitstrekt in mijn richting.
Lukraak pak ik iets wat op een klemmetje lijkt en met een steriele hand leg ik het in zijn behandschoende palm.
‘Sweep’, klinkt het daarna. Ik begin al licht te transpireren en zoek tussen alle minuscule scherpe gevaartes naar de nooddruftige Sweep.
Naast mij begint de operateur een ietwat ongeduldig te worden en pakt, naar ik aanneem, zelf het gewenste instrument.
‘Hydrodissectie! Healon! Hodskin! Lensje’! Klinkt het achtereenvolgens bot.
Tis niet mijn favoriete chirurg, bedenk ik mij. Een bedreven en kundig man, maar een hork voor beginnende operatieassistentes.
Nerveus rommel ik wat op mijn tafeltje en ik neem me voor om na deze dag alle instrumenten uit mijn hoofd te gaan leren. Wat een hel!

Ik zie de patiënt wat onrustig met zijn tenen wiebelen bij dit oponthoud door gebrek aan ervaring van de operatiezuster en zeg zo zelfverzekerd mogelijk, maar met een lichte trilling in mijn stem: ‘Het gaat prima, meneer. U ligt prachtig stil’.
Ondertussen verlies ik meer vocht dan de chirurg gebruikt bij het spoelen van het oog en ik vrees voor het plamuur op mijn gezicht. En niet alleen voor mijn make-up. Ik ben ook bang dat het roosje op mijn nieuwe kanten bh overbewaterd wordt als ik voel hoe het angstzweet zich nestelt tussen mijn borsten.

Eindelijk is de dag voorbij. Alle patiënten zijn voorzien van een nieuwe lens en ik mag me gaan omkleden.
Om op tijd te komen op mijn eerste afspraak moet ik me nog haasten. Hoe anders had ik me dit voorgesteld.
Ik trek mijn mutsje van mijn hoofd en bekijk mezelf in de spiegel.
Een rood aangelopen, glimmend gezicht met daarboven platte, vochtige plukken haar wat vanmorgen nog een prima haardos was, kijkt me aarzelend glimlachend aan.
Die mislukte grimas helpt niet echt om mijn zelfvertrouwen op te vijzelen. Net zomin als de bus haarlak dat doet, die ik wanhopig bijna leegspuit op het niet te redden kapsel .
Heel even overweeg ik om mijn mutsje maar op te houden tijdens de date, maar ik vrees dat ik daarmee niet langs de beveiliging van het ziekenhuis naar buiten kom.

Aangekomen op het station, voor mij de plek des onheil geworden, zie ik mijn mooie, stoere date al staan wachten.
Ik loop met geveinsde zelfverzekerdheid op hem af, haal diep adem en stel mezelf voor.
Aandachtig bekijkt hij mijn licht opgewonden gezicht, keurt mijn coupe nix en plaagt: ‘Je hebt je wel heel erg verheugd op deze avond, hè?’
De toon voor een geslaagde avond is gezet.


Nachtzuster

Ik doe iets aan jouw pijn.

24 reacties

SIMBA · 19 juni 2012 op 07:44

Dit vraagt om een vervolg!!!

Fem · 19 juni 2012 op 08:03

Oh jee, daten uit het werk, dat blijft riskant…

Ik ben ook erg benieuwd naar een vervolg!

LouisP · 19 juni 2012 op 08:58

Het valt me op dat je iets met ogen hebt. Zoals de meneer uit je vorige column. Bijzonder dat er toch weer wat details uit je werk worden geschreven.
Hele leuke en goede titel!
Grappig de overeenkomsten van de titel. Het stuk met de tvserie. Operatie Petticoat. Inclusief het verven van de onderzeer voor een bijna onmogelijke opdracht en de verpleegsters.
Bestekzuster! Dat vind ik leuk.
Vervolgstukjes met die stoere date en zo, hoeft voor mij niet. Wel over al het andere..

‘Mijn borsten leg ik voorzichtig goed in de nieuw aangeschafte lingerie tijdens het omkleden in mijn witte uniform.’

Hier verschrok ik. Als er borstjes had gestaan was het volgens mij duidelijker. Speelser ook.

sylvia1 · 19 juni 2012 op 09:58

[quote]Als er borstjes had gestaan was het volgens mij duidelijker. [/quote]
:eh:

Gaat het nog om het schrijven of waar hebben we ’t over?

EDIT: Zou vergeten te reageren op de column zelf (sorry), maar leuk stukje!

Meralixe · 19 juni 2012 op 10:05

En dan moet mijn column die nu in de wachtlijst staat nog komen! :hammer:

Meralixe · 19 juni 2012 op 10:15

Goed verteld maar hier en daar hapert het soms een beetje.
Dat kan er deels uitgewerkt worden door de column eens luidop in een traag tempo aan jezelf voor te lezen. (denk ik)
Mooie ”inkijk” in het verplegend werk.
Gelukkig draag ik een bril die het hopelijk nog lang zal doen.
:eh:

Libelle · 19 juni 2012 op 10:23

Angstzweet nestelt zich tussen borsten Louis, niet tussen borstjes, want dan maakt het een doorstart naar de navel.
Heb jij wel verstand van tetten, laatst vergeleek je ze met hondesnuitjes, is het niet?
Ik vind het een razend spannend verhaal en zou graag vernemen wat zo’n eerste date nu gemerkt heeft van een overbewaterd bloemetje?

embee · 19 juni 2012 op 20:59

Leuk geschreven, ik ben als leerling ooit een keer omloop geweest op de o.k., die chirurgen zijn echt de allerergste….

Groet van Embee

Yfs · 19 juni 2012 op 21:18

Dit is nou echt zo’n column waar je de Senseo voor aanzet en een schoteltje mini mergpijpjes klaarzet. Heerlijk om te lezen nachtzuster! Een mooie combi van een klein medisch wereldje en de in uniform verscholen op en top vrouw. Ik kijk uit naar je volgende operatie, ongeacht in uniform of petticoat :naughty:

Nachtzuster · 19 juni 2012 op 21:44

Dank voor de repliek, Simba en Fem.
Ik zal eens informeren of ik het vervolg mag melden. 😉

Nachtzuster · 19 juni 2012 op 21:47

Louis, ik werk op een afdeling met drie specialismes, waaronder oogheelkunde.
Volgende keer zal ik eens over een huidpatient schrijven. Met wie ik op date ging. 😉
Bedankt voor je commentaar!
De titel was een beetje inkoppertje met deze column.

Raar dat dit commentaar niet onder jouw stukje komt te staan. 😕

Nachtzuster · 19 juni 2012 op 21:50

Ook met bril kun je staar krijgen, pas dus maar op. Gelukkig heb ik het instrumenteren wel wat beter onder de knie inmiddels. Zie tegenwoordig geen wiebelende tenen meer.
Het haperen geloof ik gelijk, ben soms wat zoekende naar de juiste toon en het juiste ritme.

Nachtzuster · 19 juni 2012 op 21:53

Thanks Sylvia. Fijn dat je nog even ge edit hebt. 😀

Nachtzuster · 19 juni 2012 op 22:00

Ach Libelle, ik vond het ook zo spannend die avond. Het roosje heeft het overleefd in ieder geval. Het rook wel een beetje..

Nachtzuster · 19 juni 2012 op 22:02

Wat leuk, een oud-collega dus eigenlijk. En herkenning, hoewel er ook heel lieve, geduldige chirurgen zijn. Gelukkig!

Nachtzuster · 19 juni 2012 op 22:04

Fijn compliment, Yfs. Maar neem maar van mij aan dat ik me allesbehalve op en top vrouw voelde die avond. In het begin dan. :lach:
En die petticoat laat ik voortaan maar thuis als ik moet werken.

lisa-marie · 20 juni 2012 op 10:33

ik zag je al zweten.
heb hem met plezier gelezen alleen ben ik nog wel benieuwd naar de afloop. 😀

Sagita · 20 juni 2012 op 12:26

Ha ha … lekker overdreven, maar daardoor een humoristisch verhaal!
😆

Ontwikkeling · 20 juni 2012 op 14:42

Heel herkenbaar (ook gezondheidszorg). Deze sprongen eruit wat mij betreft:
[quote]Op de interventie-unit wachten 3 andere smurfen ongeduldig op mijn komst.[/quote]

[quote]Ondertussen verlies ik meer vocht dan de chirurg gebruikt bij het spoelen van het oog[/quote]

[quote]Net zomin als de bus haarlak dat doet, die ik wanhopig bijna leegspuit op het niet te redden kapsel .[/quote]

Wat hysterisch zijn sommige artsen toch, wanneer hun “vaste” omgeving er niet is. Een assistente (OK, poli, etc) is puur ter achtergrondvulling en om dingetjes vast te houden en aan te geven. en uitermate irritant wanneer ze ziek zijn. :hammer:

Mien · 20 juni 2012 op 17:25

Ach, als je haar maar goed zit, nietwaar …? :hammer:

Mien Gel

Nachtzuster · 20 juni 2012 op 20:25

Overdreven? Nah, niet heel veel, was het maar waar! :hammer:

Nachtzuster · 20 juni 2012 op 20:28

Ah, nog een medestander. Dank voor je mooie reactie, Ontwikkeling. Ik noem het maar hospitalisatie. Niets werkt beter daarvoor dan de ‘veilige’ omgeving te veranderen.

Sagita · 20 juni 2012 op 20:45

Ik heb een zeer lange geschiedenis/ achtergrond in de gezondheidszorg. Niet weten wat een ‘ooglidklem’ is als je bij dit soort operatie assisteert. Denk ik: is sterk overdreven.
Maar overdrijven is een schrijfstijl die het vaak heel goed doet! Het een beetje opleukt! Dus wat mij betreft geen negatieve kritiek! 😀

gast · 12 juli 2012 op 11:16

[url=http://www.cookdress.net/]dresses for bridesmaid[/url]a wedding dress readers interested in the himself such an approach. Sometimes the dreams [url=http://www.barlingerie.com/]shear lingerie[/url]. shear lingerie [url=http://www.namedress.net/]wedding dresses under 1000[/url]. wedding dresses under 1000 [url=http://www.noondress.net/]panties[/url]. panties [url=http://www.barlingerie.com/]shear lingerie[/url]. shear lingerie for salon wedding and evening get acquainted with all online store sells. Why not directories The fact that they did time consuming painstaking and. Their assigned posture [url=http://www.namedress.net/]wedding dresses under 1000[/url]. wedding dresses under 1000 [url=http://www.namedress.net/]wedding dresses under 1000[/url]. wedding dresses under 1000 [url=http://www.barlingerie.com/]shear lingerie[/url]. shear lingerie edited by beauty and glossy such an abundance of. And development of cruise missile a wedding dress there is a lot of things to be considered.&#160 Lace wedding dresses have many styles of lace to pick from.&#160 [url=http://www.fooddress.org/]plus size evening dresses[/url]. plus size evening dresses A lot of wedding professionals suggest taking time to decide on what to wear.&#160 [url=http://www.casedress.net/]wedding dresses china[/url]. wedding dresses china There are so many choices that will cover a wide base of styles.&#160 [url=http://www.noondress.net/]short white summer dresses[/url]. short white summer dresses If the bride even considers putting vintage wedding dresses in

Geef een antwoord