Over Kippentenen en menselijkheid

De werkplaats bevindt zich in de kelder. Voordat ik afdaal naar beneden, neem ik een paar halen van een sigaret. Het is half zes in de ochtend. Dan begint de dag in de Rokerij. Onder de grond is het zeven graden celcius. Dat is een gezonde temperatuur voor de vis, al is het minder voor een mens. Soms voel ik me eerder een mol. Gehuld in een blauw pak, laarzen, dikke blauwe handschoenen en een haarnetje op, arriveer ik bij de toegangspoort, waar ik mijn handen desinfecteer.

De meeste collega’s zijn aanwezig. Chappie, Dikke Naad, Ed de Bok, Dallum, Grotendorst, Lano Orkano, Danny Poes, en last but not Least, Chris tittenkop. De naam van de laatste wil ik nader verklaren. Hij heeft hem gekregen omdat op zijn voorhoofd twee bulten prijken die doen denken aan vrouwenborsten.

We staan gedurende de ochtend aan een grote tafel aal schoon te maken. De aal wordt eerst geëlektrocuteerd. Dat is humaner, zeggen ze. Vroeger werd de aal in een bak met zout gelegd, waardoor hun slijmlaag verdween, en vervolgens gooide men er een laag heet water overheen. Dit mag niet meer van de inspectie, al vind ik het elektrocuteren er niet diervriendelijker uitzien.

Dikke Naad staat bij de kraan om zijn handen te wassen. Het is een geavanceerd kraantje met een oog waar je je been voor moet houden. Dan gaat het water vanzelf lopen. Dikke Naad schuifelt er onhandig naast. Ik sta achter hem te wachten en zie dat er geen water uit de kraan stroomt. Toch doet hij net alsof hij zijn handen wast en veegt ze daarna af aan zijn reet. Tja, je heet Dikke Naad of niet.

De aal is schoon rond een uur of twee. Om de dag vol te maken vullen we de voorraad kippentenen aan. Dozen van tien kilo halen we uit de vriezer. De tenen zijn zo diepgevroren dat ze volledig in elkaar vast gestrengeld zitten. Daarom moeten we ze los wrikken door de doos, gevuld met tenen, hard op de vloer te rammen. Het gaat moeizaam. Chinezen frituren de tenen en knabbelen aan het bot. In Azië zijn kippentenen een heuse delicatesse.

Ik praat voor vertrek even met Dorus, die onlangs is gescheiden. Zijn vrouw heeft hem verlaten. De kinderen, pubers nog, wonen bij hem. Ze helpen weinig, waardoor het huishouden in een dubieuze staat verkeert. Dorus is ongerust om zijn hond. Die zit waarschijnlijk met hoge nood, één voorpoot tegen zijn achterste gedrukt, te wachten totdat hij thuis komt. Want de kinderen laten het beest niet uit terwijl ze gewoon thuis zijn. Laatst had het dier alles onder gescheten. Kon Dorus opruimen.

De baas vraagt net, meelevend als immer, of die ‘kuthond’ niet eens snel dood gaat. Zodat Dorus meer kan werken. Van die hond heeft iedereen maar last. Wij hebben alleen last van de baas, maar dat ziet die man niet eens. Die hond betekent veel voor Dorus, zoiets moet je als baas kunnen begrijpen.

Ik klop Dorus bemoedigend op de schouder. Zwijgend vertrekken we naar huis.