Paaivissen

Voor ik hier aan de rivier woonde, had ik nog nooit gehoord dat vissen vroeg in het jaar ‘paaien’ en dat ze dan een vreemde bijsmaak krijgen en daardoor in die periode ongeschikt zijn om op te eten.
Nu ik erop let, zie ik ze inderdaad aan de oppervlakte lustig met elkaar paaien om nageslacht te kweken, maar misschien wel gewoon voor de lolpaai. Kan toch ook? Per slot kunnen ze niet praten – maar ik zweer bij mijn tante die verliefd is op haar vingerplant – dat ik ze gisteren heb horen giechelen. Ze letten daarbij helemaal niet meer op figuren die met een hengel langs het water zitten. Dat hoeft ook niet, ze worden niet gelust, nu, en dat weten ze donders goed.

Genieten doe ik, zittend aan de waterkant, van die vuige bijdehanteriken. Zo intelligent zijn ze. Ik begin wel verdraaid nieuwsgierig te worden naar die echte paaismaak. Ieder mens mag zijn afwijkingen hebben, toch?
Ik bedoel mijn tante Lena die in aanbidding ligt en hele verhalen houdt tegen haar vingerplant. Dat is toch ook niet helemaal normaal? Nou dan. Normale mensen zijn trouwens altijd het minst interessant. Kijk maar naar de beroemde romans.

Maar ik dwaal af. Ik wil zo’n paaivis gaan vangen om hem te kunnen proeven. Dus loop ik naar binnen voor een schepnetje. Zijn alle emmers in gebruik, zul je altijd zien. Dan maar die lege schoendoos, daar stop ik wel een plastic zak in. Best sjiek: Palladium staat erop. Van binnen is het wel een saaie doos, eigenlijk. En als ik die vis zo plotseling uit zijn gezelschap schep om te proeven, is het wel erg zielig dat hij zo terecht komt.
Nou, ja, ik loop vast naar het water. Naast de oude boom aan de oever ligt een hoopje zand. Ik krijg een idee: als ik nou een zandkasteel bouw in die doos, voor mijn paaivis? Dan heeft hij misschien niet in de gaten dat hij gevangen is.
Echt gezellig ziet het eruit, die Palladiumdoos met plastic en dat bouwsel er in. Als ik klein genoeg was ging ik er zo in wonen.
Nou hengelen met mijn schepnetje. Jaaa, ik heb al snel een klein zilveren visje te pakken. Hij spartelt in het natte zand van mijn doos. Ach, gut. Hij kijkt mij met een rond oog verwijtend aan.

Ik pak hem op, lik snel even aan zijn buikje. Toch een beetje zoet?
Voorzichtig leg ik hem terug bij zijn paaimeisjes.