‘Het kan niet hoor meneer.’ Ik hoor het haar duidelijk zeggen met een zacht Limburgs accent.
‘Het kan niet’, echo ik. ‘Wie maakt dat eigenlijk uit.’
Het antwoord is te voorspellen. De regering dus.
‘Maar het is toch mijn geld, ik heb het gespaard en maak dus zelf uit wanneer ik het opneem?’
Dezelfde Limburgse stem benadrukt dat zij er ook niets aan kan doen en dat ik maar geluk mag hebben want met een beetje pech wordt de pensioensgerechtigde leeftijd verhoogd en ben ik nog meer het haasje.
‘U mag pas met uw zestigste met pensioen, niet nu al. Het spijt me.’ Na deze woorden beëindigt ze het telefoongesprek.

Het Algemeen Burgerlijk Pensioenfonds kan totaal niets voor me betekenen. Nog negentien jaar moet ik wachten op mijn eigen zuur gespaarde centjes die het ABP met al haar risicovolle beleggingen van mij mag beheren. Maar het is genoeg geweest. Ik wil stoppen met werken en van het gespaarde geld gaan genieten. Tja, en dat mag dus niet op je eenenveertigste. Wie dat uitmaakt?
Nou, Zalm en zijn consorten dus.

Het kleine boerderijtje in het oosten van ons landje moet nog even wachten. En dat terwijl ik het zo mooi voor elkaar had. Twee slaapkamers, een kleine keuken, huiskamer en daarnaast natuurlijk nog wat natte kamertjes, maar ruim voldoende om een rustig buitenleven te leiden. De hypotheek was op te brengen en met het pensioen kom ik makkelijk rond, al heb ik niet tot mijn officiële oude dag doorgespaard. Veel geld blijft er niet over, maar het kleine huisje en zijn kluizenaar worden in principe self supporting. Het lapje grond moet voldoende voedsel opleveren voor één persoon en zijn gasten. Achter in de tuin staat een kleine stal die groot genoeg is voor twee varkens. Nou ja, van een varken heb ik voldoende vlees voor een jaar. Dus tja, wat heb ik nog meer nodig?

In de voortuin staat een brievenbus voor de regionale krant en Trouw, voldoende leesvoer voor een mooie dag op het platteland. Onder het raam in de achtertuin staat een wankele houten tafel maar groot genoeg voor een laptop. Juist op die plek moeten straks de mooiste literaire woorden op het elektronische papier komen. Langs de computer heen blikkend zie ik dan de het pas gezaaide grut. Wankele jonge plantjes die hun kopjes oprichten naar de warme zon en weldra aan een groeispurt beginnen. Inspiratie genoeg. Wat heeft een mens nog meer nodig? Oké, een hond natuurlijk om me te vergezellen op lange wandelingen door het Hollandse landschap. Een vuilnisbakkie past precies in het decor.

Maar het mag dus niet. Een inwoner van Nederland – wat toch een vrij land is – mag zich niet onttrekken aan zijn arbeidsplicht. Werken moet, want niet werken kost alleen maar geld van de gemeenschap en juist die staatskas moet overvol gevuld worden. Maar mijn manier kost niemand wat. Het pensioen heb ik zelf gespaard en behoort mij toe. De staat is mij dan niets schuldig. Maar toch mag ik niet over mijn spaarcenten beschikken. Ik moet werken en belasting afdragen. Langer werken want de economie zit diep in het slop, zegt iedereen en we raken achter op bij de Chinezen en Indiërs. Maar misschien wil mijn baas wel een grotere auto en een derde huis in een warm oord.

Is het dan aan niemand uit te leggen dat de wereldeconomie mijn reet kan roesten. Dat Zalm maar stikt in een lege staatskas, omdat we zo nodig allerlei militair materieel moeten kopen. Waarom moet ik dat tekort aanvullen. Moeten we dan allemaal zo nodig drie of vier keer per jaar op vakantie. Moeten we dan ons leven laten bepalen door salaris, levensloop en andere betalingsverplichtingen. Allemaal doorstoten naar de top. Trots op je carrière en als je dan dood gaat, iedereen je een kaartje stuurt wat een fijne kerel je was.
Ja, was!
Nou, dat wil ik dus niet. Ik wil leven en wel elke dag. Niet voor de economie maar voor mezelf. Ik leef nu, vandaag en morgen misschien niet meer. En dat geldt voor iedereen. Het is maar dat je het weet.


11 reacties

Avatar

KawaSutra · 3 februari 2006 op 13:28

[quote]Het pensioen heb ik zelf gespaard en behoort mij toe.[/quote]
Je bent 41 Fred? Nou dan mag je van mij met pensioen hoor. Wel beloven dat je zo ongeveer rond je zestigste komt te overlijden, want anders moet er wel geld bij. En dat gebeurt dan ten koste van de pensioenpremies die wij met z’n allen opbrengen. Kijk en die premie is gebaseerd op overlevingsstatistieken.
Je gaat nu toch niet beweren dat jij in je pakweg 20-jarige loopbaan een pensioenuitkering van 40 jaar hebt bij elkaar gespaard?

Avatar

archangel · 3 februari 2006 op 13:33

Deze column is me van A tot Z uit het hart gegrepen!

Avatar

Mup · 3 februari 2006 op 13:46

[quote]Het is maar dat je het weet.[/quote]

Ayo Mup.

Avatar

Ma3anne · 3 februari 2006 op 14:23

[quote]Een inwoner van Nederland – wat toch een vrij land is – mag zich niet onttrekken aan zijn arbeidsplicht.[/quote]

Kom maar gezellig hier in het oosten rentenieren Fred, hier is toch geen werk te vinden als je de 40 bent gepasseerd.;-)
Ik heb nog een zolder en een kamer vrij en je mag de keuken en doesj gratis gebruiken als jij de tuin bijhoudt en de vogeltjes voert. 😀

Avatar

Mosje · 3 februari 2006 op 16:09

Kawa slaat wel zo ongeveer de spijker op z’n kop. Tja, helaas voor jou, het is niet anders, de pensioenwet zit zo in elkaar. Daar heeft Zalm niet zo veel mee te maken.

Avatar

Raindog · 3 februari 2006 op 17:47

Inderdaad, Kawa en de spijker…. Neemt echter niet weg dat het een prachtige droom waarvoor ik zelf ook heel erg veel voel. Let wel, bij Fred is het misschien wel in mindere mate een droom dan het bij mij is. Maar het idee spreekt me heel erg aan. Uiteindelijk is het een soort van vrijheidsgedachte. Niks mis mee. Maar inderdaad, wie gaat dan de heup-, staar- en prostaatoperaties betalen na je zestigste?

Desalniettemin, een mooie droom.

Laat me raden Fred, jij hoort straks zeker ook bij het legertje onverzekerden des lands? 😉

Avatar

Trukie · 3 februari 2006 op 19:17

Fred dromen is heerlijk, maar sommige dromen kunnen ook bedrog zijn.
Ik zie je ook al zitten met je laptopje in het zonnetje. Ai, buiten is dat scherm egaal grijs. Je ziet geen bal.
In de winter is het zo stil en donker dat ik menig Randstad-immigrant hoor zuchten dat er in de zomer tenminste nog koeien in de wei staan, al zeggen ze iedere keer hetzelfde. (Een serieus citaat.)
Bij de spaarzame culturele evenementen in een filmhuis in een vooroorlogs zaaltje of een concert in een zaal van een voormalig kasteeltje komen ze samen. Eindelijk weer wat te doen, zucht.
Voor de rest een hoop schuurtjes hier en hekjes waar je spijkers op hun kop kunt slaan.
Maar Kawa´s spijker snijdt echt hout.

Het was een heerlijk vloeiend stuk om te lezen.

Avatar

champagne · 3 februari 2006 op 20:53

Strak neergezet Fred, maar haalbaar? Nope.

Avatar

Chantal · 3 februari 2006 op 21:21

Haalbaar of niet… het is een leuke column! 🙂

Avatar

Li · 3 februari 2006 op 22:11

Droom maar lekker verder Fred, droom maar lekker verder :sleep: 😀

Li

Avatar

sally · 3 februari 2006 op 23:31

Zie Kawa!!!

Verder een lekker geschreven column. Dat wel.

Geef een antwoord