Er wordt op de deur geklopt. Voordat iemand iets kan zeggen, stapt er een vrolijke mevrouw over de drempel en giechelt: “Sinterklaas is in de buurt, vindt u het leuk als hij even bij u langs komt?”
“Sinterklaas? Alsjeblieft niet! Rot op zeg! Hoe kom je op het idee!” Bedremmeld draait de mevrouw zich om en de deur slaat achter haar dicht. Mijn man pakt mijn hand en kalmeert me: “Ze bedoelen het goed, rustig nou maar.”
Het is 5 december 1980. Ik herinner me dat Sinterklaasfeest als de dag van gisteren. Het was vroeg in de middag flink beginnen te sneeuwen en het vroor stevig. Maar zowel de sneeuw als Sinterklaas konden me de bout hachelen. Niets kon me schelen. De wereld was gestopt met draaien. Ikzelf was het middelpunt van het heelal en tolde me een weg door de ruimte. Kwaad was ik. Zo verschrikkelijk kwaad. Ik voelde me genaaid, bedrogen. Had iemand me niet even kunnen vertellen wat Sinterklaas dit jaar voor me in petto had? Hadden ze me niet kunnen waarschuwen dat er voor mij dit jaar geen pretletter van banket of andere zoetigheid aan te pas zou komen, maar enkel bittere marse-pijn?

“Wat zou je willen hebben?” vraagt mijn man, zodra ik even bij zinnen kom. Tranen rollen over mijn wangen.
“Maakt me niet uit, al is het een nest jonge honden! Als het maar ophoudt!” roep ik radeloos. Hij slaakt een diepe zucht en begint door de kamer te ijsberen. Ik heb met hem te doen. Wat moet ie met zo’n vrouw, waarmee geen land te bezeilen valt? Ik haal het onderste uit de kast en probeer aardig tegen hem te zijn.
“Kom je even bij me zitten?” vraag ik poeslief. Verrast kijkt hij op en nestelt zich naast me. Zijn arm om mijn schouder. Ik sla onmiddellijk zijn arm weg.
“Verdomme, alweer!”
Zo worstelen we ons de dag en de vroege avond door. Hij oneindig lief, ik nog oneindiger labiel en afwisselend furieus of in tranen, om me daarna weer te verontschuldigen en aardig proberen te zijn voor hem. Het valt potvederpepernoten niet mee.

“Het is een zoon!” Mijn man legt een bloot frummeltje op mijn buik. Een frummeltje dat knort en piept en me onmiddellijk aankijkt met heldere kraaloogjes. Alle ellende van de afgelopen uren ben ik vergeten. Een zoon! Ik besnuffel en knuffel en huil en lach. “Het is een écht kindje!” Ik kan het niet onmiddellijk geloven.
We worden door iedereen gefeliciteerd met ons Sinterklaascadeautje uit eigen zak.

Ik realiseerde me vanmorgen, dat ik de Sint nog nooit mijn excuses heb aangeboden voor mijn botte weigering van lang geleden. Het zou tijd worden.
Hee ouwe, een beetje laat misschien, maar sorry nog van toen en bedankt voor mijn mooiste Sinterklaascadeau aller tijden! Het is een hele Pepernoot geworden inmiddels, dat kan ik u verzekeren en ik ben er nog net zo blij mee als op die gedenkwaardige Sinterklaasavond nu vijfentwintig jaar geleden.
Proost! Op jullie verjaardag!


16 reacties

Eddy Kielema · 5 december 2005 op 13:27

Ik ken de Sint een beetje en volgens mij heeft hij het je inmiddels vergeven! 😉
Leuk en zeer toepasselijk sinterklaasverhaal!

Trukie · 5 december 2005 op 13:31

Gefeliciteerd met de verjaardag van je zoon.

Troy · 5 december 2005 op 13:31

Je gebruikt een aantal foefjes om de aandacht van de lezer vast te houden, en dat is je bij mij helemaal gelukt. Ik dacht dat je op z’n minst een zware burnout had of iets dergelijks. Goede column.

WritersBlocq · 5 december 2005 op 13:33

[quote]Proost! Op jullie verjaardag![/quote]Ook van mij!!!

[img]http://www.letterjames.de/images/preview/007/pv_19406907dee20211fb8fb84ffcd0ac90898162da.jpg[/img]

wendy77 · 5 december 2005 op 14:21

Gefeliciteerd met de verjaardag van je zoon.

Mup · 5 december 2005 op 14:41

Een van de betere op- het- verkeerde- been columns!

Pa bien voor je zoon, voor jou, en voor Sint en Piet, Mup.

Dees · 5 december 2005 op 14:47

[quote]We worden door iedereen gefeliciteerd met ons Sinterklaascadeautje uit eigen zak.[/quote]

Daar is die ouwe weer goedkoop van afgekomen 😛

Alle gekheid elders, een mooiere Sintcolumn heb ik nog nooit gelezen. En gefeliciteerd!

Wessel · 5 december 2005 op 15:16

Paar verassende wendingen. Ik blijf in ieder geval lezen tot het eind. Goed geschreven en erg toepasselijk natuurlijk

KingArthur · 5 december 2005 op 16:00

Ik toast graag even mee. Gefeliciteerd.

Li · 5 december 2005 op 18:56

🙂
Wat een heerlijke suikergoede column!
Beslist niet taai-taai.
Gefeliciteerd van Li

Li

melady · 6 december 2005 op 00:38

[quote]potvederpepernoten[/quote]:-D
leuk gevonden woordspeling

[quote]bout hachelen[/quote]
Nooit van gehoord maar zo leer ik steeds meer.
Ik ken wel hout kachelen.
Felicitatie met je zoon ma3anne

Ma3anne · 6 december 2005 op 07:50

Dank voor de reacties en felicitaties.

@melady:
[quote][b]Je kunt me de bout hachelen,[/b]
een verwensching, die zooveel wil zeggen als stik, steek de moord, je kunt voor mijn part verrekken, loop naar den duivel; vgl. Harreb. III, XLIV a: Hij (zij) kan voor mijn part den bout hachelen; Kmz. 206: Je kunt mij de bout haggelen; Lvl. 195: Hij kan me z’n bout haggelen, is de vent bedonderd. – D.H.L. 2: De Kapitein kon hun den bout hachelen; Maastrichtsch: de kins miech gebouthacheld weurde, je kunt me gestolen worden (N. Taalgids XIV, 196). Ook met weglating van bout in Slop, 190: Die kon hem ook hachelen! (die kon voor zijn part ook stikken). Het wkw. hachelen komt dial. voor in den zin van gulzig eten 1) ; vgl. ’t Joodsch-Duitsch achelen, hachelen, eten (hebr. âkhal eten 2) . Wat bout hier moet beteekenen, is me niet duidelijk. Er is toch geen verband te zoeken met bouten, cacare en boutkistje (privaat)? 3) [/quote]

Kees Schilder · 6 december 2005 op 09:28

Hij is goed!

pepe · 6 december 2005 op 11:14

beetje laat, maar toch nog gefeliciteerd, had je 25 jaar terug niet kunnen denken dat je dit zou schrijven;-)

klungel · 6 december 2005 op 13:00

mooi 🙂

sally · 6 december 2005 op 22:58

Beter laat dan nooit…(deze reaktie)
Maar ehh alsnog….Gefeliciteerd Ma3anne.
Geinige column.

liefs
Sally

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder