Pijn

Paul blowde. Veel. Samen met wat andere jongens na schooltijd. Schuilend onder het afdakje van het oude Mavogebouw, dat uitkeek op de grote kerk. De meeste blowers waren blank en zonen van middenstandsouders. Paul was anders. Half Indisch, het lange haar los hangend over de schouders en zoon van een immigrant. Hij had een dromerige vage blik in zijn donkere ogen, die hij af en toe bedachtzaam op mij liet rusten. Niet dat hij ooit wat zei. Hij was op school. En aanwezig.

Na het behalen van zijn diploma bleef hij in de drugsscène hangen. Werd door zijn ouders uit huis geschopt en nam zijn intrek in een jongerenpand. Dit gebouw was verdeeld in meerdere kleine appartementen, maar het zijne was wel heel krap. Een eenkamerappartement, niet groter dan een kleine schuur. Hij woonde er, kweekte weed en draaide muziek. Op stadionsterkte. Vaak ging hij een paar dagen weg en liet de cd-speler op repeat staan. Vandaar dat de buren zo woedend werden, dat ze de woningbouw inschakelden, die hem vervolgens sommeerde om ook uit dit kleine appartement te vertrekken. Zijn laatste toevlucht en thuis.

Het appartement werd bij toeval aan mij toegewezen. Paul kwam zo nu en dan opdagen om zijn post op te halen. Af en toe spraken we kort met elkaar. Hij deed zich stoer voor, maar zijn blik verraadde een gebroken jongenshart. Zijn moeder kwam langs.
‘Paul, Paul? ‘ klonk haar stem vanachter mijn nieuwe voordeur. In de gang stond een keurig verzorgde dame met een koele uitstraling, en niemand zag haar leed.
‘Waar is Paul? Is hij er niet?’ Wilde ze weten. Haar dunne stem beefde. Ze had hem al meer dan een jaar niet gezien. Ik hoorde de pijn, maar was te jong om die echt te begrijpen.

Soms denk ik terug aan haar en haar zoon Paul, die ik nooit meer heb gezien. Leeft hij nog, is hij dood? Heeft iemand hem kunnen helpen. Zag zijn moeder hem ooit nog clean terug. De pijn, die zij destijds voelde, begrijp ik nu maar al te goed.