Frauduleus handelen is van alle rangen en standen. Ik geef mezelf een opdracht en probeer eens te formuleren wat fraude is, en wat niet. Het regent toch.
Ik ben opgegroeid in een suikerdorp. Zestig procent van de kostwinners was er werkzaam op de suikerfabriek en de kerk werd er warm gestookt van fabriekscokes. Bij ongeveer hetzelfde percentage werden er thuis, als je het licht aanknipte, de letters ‘VCS’ zichtbaar op het tafelkleed. De letters stonden voor; ’Verenigde Coöperatieve Suikerfabrieken’, en het was op elk peertje gestempeld dat de fabriek inkocht, rechtstreeks bij Philips. De procedure was simpel, je ging op de fabriek met een kapot peertje naar de chef en die schreef een magazijn bon uit voor een nieuwe. Grote kans dat de chef allemaal wel wist wat er gebeurde en zich gelukkig prees dat het bleef bij deze neuzelarij.

De kantinemedewerkster had het maar druk. Meer en meer werd er vergaderd tijdens de lunch en elke dag moesten er honderden broodjes worden gesmeerd. De vleeswaren die overbleven mocht ze meenemen naar huis, immers de vuilnisbak was het alternatief. Omdat ze zelf de vleeswaren mocht bestellen, duurde het niet lang of haar eigen behoefte werd, zonder omweg, rechtstreeks aan de bestelling toegevoegd. Ook trouwens de vleeswaar behoefte van haar gehuwde dochter, je vond het niet terug op de bestellijst. Toen ze werd betrapt en ontslagen, liep ook het koffieverbruik in de kantine meetbaar terug…

Een lasser deed er wel eens een klusje bij, in zijn vrije tijd. De laselektroden smokkelde hij mee in zijn mouw en het staal dat hij verwerkte bij zijn klus, gooide hij eerst in de oud ijzercontainer, nadat hij het een beetje vuil had gemaakt. Volgens afspraak mocht personeel oud ijzer uit de container kopen tegen schrootprijs. De chef tekende gewillig de bonnetjes, soms liet de lasser zijn collega’s de aanvraag doen om niet teveel op te vallen. Toen hij werd aangegeven werd hij niet ontslagen, hij chanteerde de chef, die het geld dat hij ontving in zijn eigen zak stak. Hij was bovendien een zeer goed vakman.

De bedrijfsjurist was ingehuurd om aanvallen op het bedrijf af te slaan en schade te beperken. En of dit nu fiscale zaken waren, die te maken hadden met de mazen in de wet of het afweren van claims van afnemers die klaagden over foute producten en zelfs opzienbarende klachten, zoals glas in de cake, het hoorde allemaal tot zijn werkterrein. Hij verdiende zijn inkomen wel tien keer terug en was zich zijn waarde voor het bedrijf terdege bewust. Als hij ging tanken met zijn dikke bedrijfsauto, dan reed de hele privévloot aan auto’s achter hem aan en allemaal tankten ze met hetzelfde pasje van de zaak. Een overijverige boekhouder, die ontdekte dat de jurist veel meer tankte dan er in zijn auto ging en slechts twee kilometer reed op een liter, werd bijna op staande voet ontslagen.

Alles overziende kom ik tot de volgende conclusie; “Frauduleus handelen, jezelf verrijken door gekende regels en voorschriften te manipuleren, is er in klassen. Voor het gewone ’all you need is love’ volk bedraagt het enkele tientjes tot honderd euro per jaar. Voor ambtenaren( de milieudienst?) de waarde van een Parker ongeveer en voor hoger personeel enkele duizenden euro’s. Dan is er nog de ‘hors categorie’, hier is ’the sky the limit’. Houd echter altijd de catalogusprijs van de auto van de baas in de gaten en overspeel je hand niet! Ruzie sluimert in een klein hoekje en op staande voet eruit is altijd goedkoper dan een oprotpremie. Want pas op, er is maar één COA.


7 reacties

Meralixe · 18 januari 2012 op 17:51

Wat wel fraude is staat er maar wat niet is niet beschreven….. Of is het gestopt met regenen? :oeps:

Libelle · 18 januari 2012 op 19:14

Daar zijn klassen in Meralixe; ik schat u in op “the sky as limit”.

pally · 18 januari 2012 op 22:23

Kleine fraudes, die geweten worden, Libelle, maar ingecalculeerd, ach wie maalt erom? Dat maakt het leven smeuig. dan heeft iedereen het idee dat hij slim is.
Bij ‘The sky is the limit’ types vind ik het andere koek. Het gaat om enorme bedragen én ze hebben het ook nog eens helemaal niet nodig.
Die laatste categorie werk je niet zo goed uit, dat mis ik een beetje. Dat bedoelde Meralixe waarschijnlijk ook. Door de opbouw verwachtte ik dat wel.
Wel geestig beschreven die ‘suikercultuur’!

groet van Pally

Meralixe · 19 januari 2012 op 08:54

Meralixe bedoelde niets hoor. Ik probeerde enkel wat grappig te zijn met mijn opmerking. We kunnen op column x wel wat humor gebruiken, denk ik. 😆 😆 😆 😆 😆 😆

pally · 20 januari 2012 op 14:10

Bedoel jij tegenwoordig niks, Meralixe? Da’s niet veel. Geef even aan wanneer je wel wat bedoelt? 😆 😆 😆

arta · 20 januari 2012 op 16:27

Leuk, hoe jij je omhoogschrijft in de rangen en standen… (Ik miste de directeur, die, doordat hij geen geld of spullen meer nodig heeft, frauduleuze interactie met zijn secretaresse heeft :-D)

Libelle · 20 januari 2012 op 17:36

Daar heb ik geen verstand van arta, heb hoogstens wat overbodige briefjes gedicteerd omdat het zo lekker voelde.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder