“Baas!?”
“Ja Edward?”
“Moet u eens komen kijken, wat ik gemaakt heb.”
“Weer creatief geweest Edward? Wat is het vandaag geworden?”
“Moet u maar even komen kijken baas.” Ik loop door de werkplaats als Edward me roept. Hand omhoog, mij wenkend, onderwijl een paar passen in mijn richting zettend. En ik moet komen kijken.

Edward is een fijne man. Een beetje simpel misschien maar daarin schuilt meteen het gevaar van onderschatting. Hij is namelijk niet te onderschatten en is daar bovendien nog gevoelig voor ook. Iedereen mag van hem vinden wat hij of zij wil- hij pikt het niet wanneer hij niet serieus genomen wordt. Dat is z’n volste recht vind ik, net als hij zelf.

Ik kan het goed met hem vinden. Misschien komt dat wel juist doordàt ik hem serieus neem. Er is sinds kort iets anders aan hem. Eerder had ik hem al vreemd aangekeken toen hij tegen me sprak. De sik was er af zeker. Nee, het was een baard toch? En een snor, vulde hij zwijgend aan wijzend naar zijn bovenlip. Het staat hem goed vind ik, hij ziet er zo veel verzorgder uit. Hij bedankte voor het compliment en voegde er aan toe dat hij eens iets anders wilde proberen. Voor als hij straks weer naar het oosten gaat, met die controles op het vliegveld enzo. “Oh! Ga je weer naar Israël?” vroeg ik. Hij knikte instemmend. “Ja, ik word er bij die controles altijd uitgepikt weet u. Ik wil eens kijken of het zo ook verschil uitmaakt.” “Wat leuk voor je Edward, wanneer ga je?” “Volgend voorjaar baas.” Inwendig moest ik vreselijk lachen maar zei hem dat ‘ie er zo maar mooi op tijd klaar voor was.

In de verloren kwartiertjes die er in het werk soms zoal zijn, leeft Edward zijn creatieve aspiraties uit. Bij een schilder ligt het dan enigszins voor de hand waarin. Edward is altijd opgewekt. Hij fluit en zingt, meestal in zijn eigen wereld en daarmee ook in die van de rest van ons. De reorganisaties in onze branche die schering en inslag zijn gaan hem voorbij zolang die zijn dagelijks functioneren niet rechtstreeks raken. Iets om bijna jaloers op te zijn. En ik ben vast niet de enige die dat soort dingen wel eens weg zou willen kunnen fluiten.

Toen ik hem vorig jaar tijdens een van die reorganisaties over wilde plaatsen naar een ander bedrijfsonderdeel kreeg ik met een andere Edward te maken. Hij vocht voor zijn plek, geëmotioneerd, opgewonden maar altijd correct: geen onvertogen woord. Hij vocht en hij won. In de positie om hem het voordeel van de twijfel te gunnen zwichtte ik.

Terug naar zijn roep op de werkvloer en een tweegesprek voor een stuk hout met allerlei zwarte strepen.

“Wat is het Edward?”
“Dat zal ik u zeggen baas. Het is een tekening van een boom, een weg, een vogel en een soldaat.”
“Zo, da’s hartstikke mooi! Even kijken. Ik zie de boom, de weg, de vogel maar waar is die soldaat eigenlijk?”
“Die zit achter de boom verstopt!”

Edward schatert van het lachen. Ik wrijf de tranen van het lachen uit mijn ooghoeken terwijl ik weer naar kantoor loop. Serieus genomen.


20 reacties

wendy77 · 11 oktober 2005 op 11:04

hahaha geweldig! Heel verrassend en een geweldige laatste dubbelzinnige slotzin!

Kees Schilder · 11 oktober 2005 op 11:52

[quote]Edward is een fijne man. Een beetje simpel misschien. Ik kan het goed met hem vinden.[/quote]

Dat is meestal zo tussen simpele mensen onder elkaar 😀
Nee, zonder dollen.Dit is een steengoeie column

KingArthur · 11 oktober 2005 op 11:52

Heerlijk ongecompliceerd! Dat zijn inderdaad de momenten.

Eddy Kielema · 11 oktober 2005 op 11:57

Uitstekende column, Raindog!

Shitonya · 11 oktober 2005 op 12:47

niet echt mijn soort humor. Alhoewel, met wat drank op komt het wel in de richting

Wright · 11 oktober 2005 op 12:54

Mooi dat Friezen ook kunnen dooien. Ik neem je weer helemaal serieus! 😛
Lief geschreven.

Mosje · 11 oktober 2005 op 14:34

Achter de boom verstopt. Uhm, Raindog, je hebt toch wel de tekening omgedraaid om te kijken of het klopte?
😛

wendy77 · 11 oktober 2005 op 14:37

[quote]Raindog, je hebt toch wel de tekening omgedraaid om te kijken of het klopte?[/quote]

😀

WritersBlocq · 11 oktober 2005 op 15:32

Ik wou dat je eerder was gestopt met schrijven, zo lust ik er wel meer!!!

Troy · 11 oktober 2005 op 17:50

Mooie column!

Trukie · 11 oktober 2005 op 21:05

Eigenlijk is Edward veel slimmer dan wij. Misschien rationeel iets minder, maar emotioneel des te meer.
Goed hè dat er mensen zijn als Rain om dat zo mooi voor ons op te schrijven.
Mooie column.

Geertje · 11 oktober 2005 op 21:34

Warme column uit het noorden! 😉

Raindog · 11 oktober 2005 op 22:45

Wendy, Arthur, Eddy; thanks!
Kees; ik ben blij dat jij en ik het in ieder geval zo ontzettend goed met elkaar kunnen vinden 😉
Shit; dat ligt vast niet aan mij maareh, iets drinken misschien? Of kan ik anders misschien iets voor je waxen?
Wright, Geertje, Wb en Troy; thanks! Enne, de R is weer in de maand en je weet wat dat betekent: dan begint de gemiddelde fries weer wat te ontdooien.
Mosje; òòk met jou kan ik het heeeeel goed vinden denk ik. Samen met Kees een clubje oprichten? Ik denk aan… denk aan… denk aan iets als ‘Simplisties Verbond’ misschien?
Trukie; reken er maar op dat er vaker dan je zou verwachten een kern van waarheid zit in wat je zegt.

Dank!

KawaSutra · 12 oktober 2005 op 02:27

Prachtig beschreven!

melady · 12 oktober 2005 op 02:28

[quote]Serieus genomen. [/quote]

Mooie afsluiting van een uit het leven geschreven colunm.

De mop heeft een baard, maar in het kader van je column wekt het tot nieuw leven.
Heel mooi Rain

pepe · 12 oktober 2005 op 08:14

Geweldig

Hier hou ik wel van.

Dees · 12 oktober 2005 op 09:18

Simpel, ik geloof niet zo in simpel. Wel in sympathiek en dat is deze column van alle kanten en perspectieven…

Shitonya · 12 oktober 2005 op 10:24

hehe, jij mag best m’n bikinilijn waxen hoor 😉

klungel · 13 oktober 2005 op 12:05

Tja, wat een beetje respect en aandacht al niet te weeg kan brengen. 😉

Nu moet ik weer aan het werk. De hofvijver leegscheppen. Als ik het goed heb wordt daar zo een clubje in gedumpt. Want ik heb gezien dat de jongens van CX niet op de publieke tribune zitten, ze zitten hier :-P.

P.S. Mooie column en dat er in mop in zat is mij niet op gevallen 🙂

sally · 14 oktober 2005 op 23:09

Ach, veel te laat met reageren natuurlijk.
Kan het toch niet laten.
Vind het een zéér aandoenlijke column.
Het geeft een prachtige karakterschets van jou.
Geduldig, lief en meelevend. Streng maar rechtvaardig lijkt mij…

erg mooi geschreven.

liefs
Sally

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder