Ploeteren met sproeten

Damesproblematiek in de zomer is van een hele andere orde dan in de winter. Eigenlijk is er ’s winters geen vuiltje aan de lucht. Het smeren om de gezichtshuid te beschermen tegen de temperatuurschommelingen tussen ons centraal verwarmde huis en de gure buitenlucht vereist luttele momenten. Voor de rest kun je alles lekker laten groeien en bloeien onder de lagen kledij.

Nu regelmatig het zonnetje doorbreekt trekken we met zijn allen massaal naar terras, bos en strand en ontbloten elk acceptabel lichaamsdeel om ‘kleur op te doen’. Nou zijn er mensen die vanaf de eerste stralen een mooie egale teint opbouwen maar er is ook een hele stam ‘sproetigen’.

Sproeten behoren tot één van de zeven schoonheden. Ik heb nooit begrepen waarom en vooral door wie dat in de 16de eeuw bepaald is want naast sproeten zie ik ook de charme van ‘kuilen in kin’, ‘gaten in wangen’, ‘donker haar en lichte ogen’, ‘moedervlek op bovenlip’ niet.
Een persoon met aanleg voor sproeten is er in ieder geval niet blij mee. Oké, IK ben er niet blij mee want naast het feit dat ze spontaan op mijn gezicht ontspruiten blijft het niet bij mijn gelaat. Ook mijn lichaam bruint zich niet egaal maar is na één zonnebad een landkaart van lichtbruine eilandjes.
De sproeten verspreiden zich, gelijk aan onkruid, met de snelheid van het zonlicht en camoufleren is vechten tegen de bierkaai.
Normaal gesproken heb ik wel een oplossing voor de meeste ‘Damesperikelen’ maar in dit specifieke geval schiet ik elke zomer ‘in de vlekken’.

Er zijn maar twee oplossingen.
– Nooit meer in de zon en als een Geisha de zomer onder een parasol doorbrengen.
– Veelvuldig in de zon en hopen dat de eilandjes zich samenvoegen tot één geheel.
Bleekmiddelen of citroensap zijn geen oplossing omdat daar weer een hele andere problematiek door ontstaat.
Deze zomer ga ik voor optie twee.

Vooralsnog liggen de eilandjes er nog eenzaam bij maar met een beetje geluk wordt het een mooie zomer en voegen ze zich samen.
Als iemand nog tips heeft hoor ik die graag!