Morgen ben ik de bruid. Niet dat ik ga trouwen, integendeel. Toch voel ik me als de aanstaande bruid uit het liedje. Weemoedig. Morgen neem ik afscheid van mijn sigaretten. Een fantastisch besluit natuurlijk, gezien vanuit het perspectief dat verstand heet. Door de sigaretten uit mijn leven te bannen geef ik lijf en longen immers een prachtig cadeau, namelijk hun vrijheid, terug. Mijn longkwabben krijgen meer inhoud, ruimte en volume. Mijn huid zal stralen als die van een jonge twintiger op een zonnige lenteochtend. Mijn weelderige haardos zal weer glanzen, mijn nagels zullen centimeters groeien. Wat zal ik de wereld tegemoetgrijnzen, met mooie, rechte en witte rookvrije tanden! En natuurlijk word ik rijk, door het uitgespaarde sigarettengeld.

Waarom dan die weemoed? Is het heimwee, of speelt er een vals gevoel op van in te binden vrijheid? Niets daarvan, het is een slinkse streek van mijn verslavingsgen. Ze woont boven in mijn hoofd, ergens in de buurt van de derde hersenschors-etage tussen haar serotoninevriendjes Paap Smul en Wil Glaasje. Met de messen geslepen ligt ze op de loer, klaar om direct toe te slaan op zwakke momenten. Zachtjes fluistert ze vals in mijn rechteroor, dat ik best zo af en toe mag roken als beloning. Na een straffe klus, of bijvoorbeeld omdat ik niet snoep. Tijdens een pieker- of peinsmoment mag ik ook roken. Die denksigaret lost immers al mijn puzzels op.

Vrouwe verstand schreeuwt in mijn linkeroor, dat het dan wel een ranzige beloning is, met een vies smaakje en een dito luchtje. Ook is het een beloning uit eigen zak, aangezien ik zelf de rekening gepresenteerd krijg in de vorm van een verminderde conditie. Plus een irritante ochtendhoest, die ’s morgens begint en pas ’s avonds weer afneemt. Het verslavingsgen krijst brutaal terug, dat het hoesten heus niet aan het roken ligt. Dat komt door die bronchitis, van een maand geleden. Die gaat maar niet over. Verstand brult het op haar beurt uit van het lachen. Zij weet wel beter.
In de tussentijd word ik stokdoof van die twee zanikende zeurkousen in mijn hoofd.

Los van verstand en verslavingsgen weet ik heus wel hoe het zit. Stoppen met roken is het beste. Zowel voor lijf als voor leden. Ik kan het weten want ik was immers zo goed op weg, na ruim twee jaar te zijn gestopt. Is het ook de beste optie voor mijn geest, waarin het verslavingsgen woest jammert dat ze beroofd wordt van haar vrijheid? Alleen de tijd zal dat leren. Eigenlijk wordt het niet zozeer stoppen met roken, alswel opnieuw beginnen met niet-roken.

Waar het verschil in zit kan ik niet precies aangeven maar bij het uitspreken van die laatste variant voel ik me ineens stukken beter.

Categorieën: Vervolg verhalen

Odette

Overtuigd twijfelaar. Boetseert woordjes tot sprekende beelden.

14 reacties

Schorpioen · 3 december 2010 op 17:59

[quote]Mijn huid zal stralen als die van een jonge twintiger op een zonnige lenteochtend[/quote]

Dit vond ik niet zo’n briljant beeld. Ik zou niet weten waarom die huid van een “jonge” twintiger minder straalt in de middag of zomer. Gezien het vervolg van de zin (zonder bijbehorende beelden), had: “Mijn huid zal stralen”, voldoende geweest.

Verder vind ik de problematiek met die herrie in je kop heel mooi uitgewerkt!

Anti · 3 december 2010 op 21:10

Ik vond die van die stralende huid op een zonnige lenteochtend juist erg sprekend en kan me nog exact herinneren hoe dat eruit zag; geweldig!Zelfs al rookte ik toen als een ketter 😀 .
Sterkte Ont. je hebt er in elk geval al een geweldige column over geschreven, nu nog effe een jaar of wat het verslavingsmonster bedwingen (sorry, leedvermaak, ben zelf ongeveer twintig keer gestopt). Ik heb het ‘voordeel’ dat ik zo’n beroerde tweedehands longen heb dat ik er niet aan moet denken ze nog ooit bloot te stellen aan het inhaleren van een sigaret.

lisa-marie · 3 december 2010 op 22:03

De derde alinea vind ik mooi gevonden en ook wel humoristisch eigenlijk.
Succes 😀

SIMBA · 4 december 2010 op 08:20

Ik weet niet hoe oud je bent maar die stralende huid…..euh….:-D :hammer: maar goed dromen moet je houden! 😆
Als je niet rookt hoef je in die verrekte kou niet buiten te gaan staan, is óók nog eens goed voor je bronchitus, dus veel succes!

LouisP · 4 december 2010 op 09:29

Ontwikkeling,
het gevoel, de twijfel….zo ontzettend goed verwoord..
en een alleszeggende laatste zin..

louis

Kwiezel · 4 december 2010 op 09:43

Ontwikkeling!
Wat ben jij toch creatief in je taalgebruik! Erg leuk geschreven over dit onderwerp. Hier moest ik vooral om lachen: [quote]Ze woont boven in mijn hoofd, ergens in de buurt van de derde hersenschors-etage tussen haar serotoninevriendjes Paap Smul en Wil Glaasje.[/quote] Top!

Frans · 4 december 2010 op 10:13

Prachtig taalgebruik en ik wens je veel succes. Als dit is wat je wilt. Je hebt er ervaring mee. Ik rook nu zo´n anderhalf jaar niet en ik merk geen enkele verbetering in welk opzicht dan ook. Ik ben waarschijnlijk te laat getopt. M´n longen zijn niet meer je dat en dat worden ze dus ook nooit meer. Ik probeer het roken te laten omdat ik bang ben dat ik anders heel snel heel slechte longen krijg. Maar waren m´n longen nog gezond; o wat zouden ze smaken die talloze shaggies die ik dan nog tot me zou nemen. En ik heb in die 40 jaar dat ik rookte volgens de statistieken zo´n 800 niet-rokers doodgerookt. Dat vond ik wel ge0noeg maar als ik dat gezeik af en toe hoor denk ik wel eens: Pas maar op dadelijk rook ik jou ook dood.
Succes.

Dees · 4 december 2010 op 10:20

[quote]Ze woont boven in mijn hoofd, ergens in de buurt van de derde hersenschors-etage tussen haar serotoninevriendjes Paap Smul en Wil Glaasje.[/quote]

Net voor ik hem plakte zag ik dat hij al gequote was, maar herejezus, I don’t care. Mooie zin.

Ik ben al 7 jaar gestopt en dan toch weer niet. Gene verslaving (de klier is bij mij een jongen) wint het nog zo af en toe. Maar wel steeds minder vaak.

Je huid wordt zeker frisser en je tanden witter. Niet persé rechter trouwens 😉

Veel succes! Joekendoeit!

arta · 4 december 2010 op 11:16

Mooi, Wikky, erg mooi jouw ‘voors’ en ‘tegens’ letterlijk tegenover elkaar gezet.
Zelf ben ik verslaafd aan stoppen met roken, ik begin steeds weer om uiteindelijk te kunnen stoppen…:-D

Nimrod1979 · 4 december 2010 op 12:27

Erg mooi en creatief verwoord. Het beginnen met niet roken is ook voor mij de uitdaging. Ik stel hem alleen steeds uit. Deze column drukt m’n neus weer op de feiten en dat is goed.

pally · 4 december 2010 op 12:46

Een onderwerp, dat al vaak is langsgekomen, maakt het moeilijk daar nog een creatieve draai aan te geven. Maar dat is je prima gelukt, Ont!
De al tweemaal gequote zin vond ik ook erg goed!
Invoelen is wat lastiger, omdat ik niet rook, Nooit gedaan ook. Nou ja, één keer en ik vond het smerig… 🙁

groet van Pally

Ontwikkeling · 4 december 2010 op 15:52

Collega-schrijvers, allemaal hartstikke bedankt voor jullie reacties.
Ik ben er erg blij mee!

Mijn huid… Oil of Olaz is er niets bij 😉

Dees · 4 december 2010 op 19:52

Slightly ot, or as ot as can be, art en ont, ik haal jullie ava’s door elkaar en dat is verwarrend lezen 😀

Mien · 9 december 2010 op 00:16

Toch nog effe een rokertje onder je riem steken.
Ooit hiero 21 vervolgverhalen geschreven over het stoppen met roken.
Het heeft uiteindelijk geholpen.
[b][url=http://examedia.nl/columnx/modules/news/article.php?storyid=258]Klik hier[/url][/b] voor het eerste verhaal uit 2003.

Gestoptmetrokenmien

Geef een antwoord