De eerste passen, die ik op dansles leer op mijn zeventiende, maak ik met queenies: beginnerspumps met een sierlijk piepklein hakje. De jongens krijgen een rood hoofd, als ze een meisje met de verplichte strakke buiging ten dans komen vragen. Wij meisjes zitten aan de rand van het zaaltje op onze stoel te wachten, tot we gevraagd worden. Minstens zo verlegen. Quick-quick-slow, quick-quick-slow, in quickstepmaat schuiven en draaien we met instructies braaf over de gewreven houten vloer. Het parket is in visgraat gelegd, zoals je dat nu vooral nog in oude musea ziet. Er klinkt muziek uit een bandrecorder met het dansorkest van Victor Sylvester als begeleiding. Het droge tellen van de dansleraar snijdt daar dwars doorheen. Aan het eind van de dans word je aan de arm van je partner teruggebracht naar je plaats.
Eerst allebei verplicht buigen naar elkaar om te bedanken. De meisjes met ’de handen aan het jurkje’, zoals de leraar zegt. Figuurtjes op een speeldoos.

Op zondagmiddag is het vrij dansen in het gebouwtje. Daar mag ik van mijn ouders met mijn vriendin heen, omdat het niet ‘s avonds is. Het zijn vooral de bekende jongens van onze les die we daar weer ontmoeten. Het is eigenlijk een soort dansles zonder les. Maar er zijn ook wel wat nieuwe onbekenden, waar je soms door ten dans gevraagd wordt. Dat is anders. Heerlijk om later in bed over te peinzen en dan meng je daar kwistig je eigen wat wazige dromen doorheen. De realiteit kan er niet aan tippen.

Aan het eind van het seizoen komt het bal. Een spannend vooruitzicht. Zou iemand mij vragen en wie dan? Een zekere Harrie nodigt mij al bijna uit, voor de datum bekend is gemaakt. Ik vind hem niet leuk, eerlijk gezegd: hij is stil en wat pukkelig. Van hem droom ik ook nooit. Maar hij kan geweldig goed dansen, dat wel. Natuurlijk zeg ik: ’ja’, want ‘nee’ kan echt niet. Als hij, op de grote avond, veel te vroeg met een rood hoofd aanbelt om mij op te halen, sta ik al te wachten in mijn blauw fluwelen jurk met een flonkerend straskettinkje om. Hij is een tikje bloot bij de schouders. Dat is het enige sexy element van mijn outfit en dan de queenies, natuurlijk. Een soort koningin-moeder van zeventien. Harrie geeft me verlegen een witte corsage in een doosje. Mijn moeder spelt hem op.

Hem heb ik daarna nooit meer gezien, hoewel hij best een beetje verliefd op me leek. Ik ben opgelucht. Hij misschien ook wel, ik moedig hem bepaald niet aan, die avond. Het is me rond die leeftijd vaker overkomen: Een bepaald type jongens dat in mij helemaal hun droommeisje zien. En ik die ze niet ziet zitten. De spannende stoere jongens waar ik eigenlijk veel meer belangstelling voor heb, zien mij niet staan. Nou ja, misschien af en toe. Maar meestal zijn het van die verlegen aanbidders, die elk woord en gebaar van mij geweldig vinden. En daar word ik nou juist zo recalcitrant van…

Nu ik terugdenk, vermoed ik, dat ik er in die tijd veel liever uitzag dan ik was.


pally

Genieten van leven en mensen en natuur om mij heen. Schrijven als belangrijke drijfveer om te ordenen, te relativeren en te communiceren.

15 reacties

Mien · 6 april 2011 op 07:59

.

[b][u][url=http://www.youtube.com/watch?v=CziYn0n6zkI]Mooi![/url][/u][/b]

… ennehh Pally, volgens mij loopt die Harrie van jou hier bij CX nog ergens rond … op blote voeten … :hammer:

SIMBA · 6 april 2011 op 08:30

Nooit geweten dat die pumps zo heten, weer wat geleerd 😀

Meralixe · 6 april 2011 op 08:47

Prachtig meegegeven stukje nostalgie uit voorhistorische tijden waar ook ik weet van heb.
Wanneer gaan we over tot teksten vergezeld met reukbommetjes?

Bijvoorbeeld na “musea” deze van te weinig verluchte zalen of na “stoere jongens” deze van goedkope deodorant, gemengd met zweet en tabaksgeur.

klapdoos · 6 april 2011 op 10:23

Heerlijk stukje goud van oud, ik ken dit van mijn oudere zusjes op de vrijdag of zaterdagavond en dan zondag in de middag zo snel mogelijk naar de dansschool terug, want het was vrij dansen. jajajaja..Leuk om te lezen,
groet van leny

pally · 6 april 2011 op 13:00

Bedankt, Mien , voor de link! Oh, dat liedje ken ik zo goed… Volgens echtgenoot loop ik het heel vaak te neurien, als ik ergens mee bezig ben.
Nee, ik denk niet dat het dezelfde H.is, eigenlijk, die was niet zo bossig 😀

groet van Pally

Ferrara · 6 april 2011 op 14:15

Queenies en mijn eerste nylons, nog vers in het geheugen. Fijn verhaal.

LouisP · 6 april 2011 op 15:00

Pally,
Dit leest fijn, alsof ik je zie overpeinzen. Hoe het was. In tt leest het veel leuker. Dat terugdenken, dat is écht, zo is ’t geschreven..

L.

lisa-marie · 6 april 2011 op 20:58

o ja, ik had ook speciale dansschoenen met hak want dat danste zo lekker.
En nu kan ik alleeen maar terug kijken want ik kan er echt niets meer van.

Hoe je zulke schoen-herinneringen telkens weer neer schrijft en ook telkens weer herinneringen bij mij weet op te roepen daar neem ik mijn petje voor af.
En geniet ik ook van.

arta · 7 april 2011 op 08:33

Queenies, jaa, die heb ik ook nog gehad. Dansles niet, wij gingen naar de disco…

Wat een mooi stuk, Pally! Het lijkt alsof je steeds dieper in deze reeks komt te zitten, echt leuk om te lezen!

sylvia1 · 7 april 2011 op 09:15

Ik vind de twijfels, het vermoeden maar niet zeker weten, heel sterk in dit deel en dat maakt het een hele authentieke poging om herinneringen op te halen. Mooi schoenenverhaal weer!

embee · 7 april 2011 op 10:17

Dat je billen beter uitkomen als je op hakken loopt was toen nog lang niet aan de orde..

Geweldig mooi de sfeer weergegeven,ik ben weer een
stukje jonger geworden. Merci!

:kus: embee

Prlwytskovsky · 7 april 2011 op 15:57

Dus nu ben je liever dan je eruit ziet? 🙁

Met plezier gelezen Pally. :duimop:

pally · 7 april 2011 op 21:32

Erg bedankt voor de reacties!
Het versterkt mijn idee met dit verhaal door te gaan.
Louis) goed gezien: in 2e instantie heb alles naar de t.t. veranderd. Het beviel mijzelf ook veel beter.

groet van Pally

trawant · 7 april 2011 op 23:07

Ik zie het voor me..dit vind ik beslist ( samen met de ziekenhuisgang) de meest geslaagde en beeldende uit je reeks.
Tot nu toe dan, want er komt nog meer..toch?

DreamOn · 8 april 2011 op 10:58

Een paar weken geleden dacht ik nog aan mijn mooie blauwe schoentjes. Maar ik kon niet meer op de naam komen. Totdat ik jouw column las: Queenies
heetten ze! Natuurlijk!
Mooi, die schoenenverhalen van jou!

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder