Het is zondag. De wekker gaat en ik ben meteen klaarwakker. Het is negen uur. Vandaag een late dienst dus lekker uitslapen. Vrouwlief draait zich nog een keertje om, ze doet er altijd even over om wakker te worden. Ik spring onder de douche en neurie alvast het openingslied voor vandaag. Als ik uit de douche komt kruis ik mijn vrouw en ik geef haar een liefdevolle kus. Ik kleed mezelf aan en daarna ons 4-jarige dochtertje die honderduit babbelt over dat ze zo blij is dat ze weer kan spelen met haar vriendinnetje van de kerk-crèche. We gaan naar beneden en ik maak het ontbijt klaar. Als mijn vrouw mooi gekleed en gekapt naar beneden komt schuift ze ook aan. Lekker gezellig zondags ontbijtje.

Het is mooi weer dus we gaan op de fiets. Het is op de fiets zelfs sneller dan met de auto want dan kan je tussendoor rijden terwijl je met de auto een grote omweg moet maken, om maar niet te spreken van de tijd die je kwijt bent aan het goed vastzetten van ons dochtertje in haar autostoel, en het zoeken van een parkeerplaats bij aankomst. Bij de kerk aangekomen rent het kleintje huppelend voor ons uit naar de crèche naast de kerk. Mama loopt met haar mee terwijl ik vast de kerk binnenga en de stijle trap naar boven neem, achter het orgel langs. Ik begroet de andere koorleden en ga zitten.

Dan zie ik ook mijn vrouwlief binnenkomen. Ze kijkt om naar boven en ik werp haar een handkus toe. Ze gaat ongeveer middenin zitten naast een kennis. Dan luidt de bel en iedereen gaat staan, de pastoor komt binnen met zijn gevolg, gekromd onder zijn vandaag 68 jaren. We heffen het openingslied aan en ik ben best gespannen, want ik ben de enige bariton en er zit een lage Bes in. Jahoor, te gespannen en ik krijg hem niet laag genoeg, het is op zijn best een B. Nouja, we zijn ook geen professioneel koor…

De kinderen van basisschoolleeftijd worden naar voren geroepen. Het zijn er zeker een stuk of 20. Met een kaarsje en met de begeleiding vertrekken ze naar de kindernevendienst in het lokaal naast de crèche. De kerk zit vol vandaag want er worden twee baby’s gedoopt. Teunis en Iris.

Als ik zo over de mensenmassa heen kijk zie ik hoe verschillend de mensen wel niet zijn. Jong en oud; blank, arabisch, asiatisch en zwart; Nederlander, Irakees, Pool, Oekraïner, Vietnamees, Kameroenees en Burkinabees; ouderwets gekleed en modebewust; rok, jurk en broek; netjes gekapt en warrig windkracht-tien-kapsel; bankdirecteur, simpele arbeider en werkloze; kerngezond, ziek en gehandicapt; iedereen luistert geconcentreerd naar de lezingen en de uitleg van de pastoor, schudt elkaar de hand, en wenst elkaar vrede.

De kinderen komen eerder terug dan normaal, zodat ze de doop kunnen zien. En wij zien het gras onder onze voeten vandaangemaaid worden als de kids luidkeels het Lang zal hij leven aanheffen. De beduuste koorleden kijken elkaar en de dirigente even aan en dan zingen wij ook mee; mijn baritonstem als een dondergeroffel onder de engelenstemmetjes van de kinderen.

Tegen het einde van de mis komen ook de peuters en kleuters die in de crèche waren de kerk in en gaan met de begeleiders helemaal voorin zitten. Zoals altijd begroet de pastoor ze uitbundig en vriendelijk en haalt de woorden van Jezus aan: “Laat de kinderen tot mij komen.” Ook de kleintjes weten zich perfect stil te houden in de kerk – zelfs nog beter dan de oudere kinderen. Een zes- à zevenjarig meisje holt heen en weer door het middenpad maar niemand geeft er blijk van zich eraan te storen, nog in het minst de pastoor.

Na de dienst zouden we eigenlijk meteen doorfietsen naar het zwembad, maar er is opeens toch wel een koude wind opgestoken en het koffie-uurtje na de mis is ook altijd wel gezellig, dus gaan we ons nog even warmen in het parochiehuis naast de kerk. Het is weer gezellig druk, net als elke week. Als ook de pastoor binnenkomt voor zijn koppie leut schuift hij bij ons aan de tafel aan en ik feliciteer hem met zijn verjaardag.

Er worden zelfgebakkens stroopwafels verkocht waarvan de opbrengst gaat naar het bouwen van een school in Brazilië. De koeken vinden gretig aftrek en smaken heerlijk bij de koffie. Na nog even een en ander kortgesloten te hebben met ons Irakese oppasmeisje nemen we afscheid en fietsen we naar het zwembad voor een lekker middagje spetteren en spatteren.

Ja, volmondig kan ik zeggen, ik ga ’s zondags naar de kerk en daar voel ik me wel bij. Liever een kerk half vol vrolijke en vriendelijke mensen die er vrijwillig komen, dan een bomvolle kerk vol met treurige en trieste mensen die zich ertoe verplicht voelen.


13 reacties

pally · 22 maart 2009 op 11:08

Een braaf stukje over een modelgezin en een zondag die ook als model wordt gezien. Ik moet er even van rillen, sorry!

SIMBA · 22 maart 2009 op 11:16

Heb je bewust dezelfde titel gekozen die Dream On heeft gebruikt?
Ik vind het erg zoet en braaf maar als jij je er goed bij voelt vind ik het prima!

LouisP · 22 maart 2009 op 11:30

A.

in het begin dacht ik even dat het hier om de pastoor zelf ging.
En die dan na de dienst aan zijn gezin vraagt hoe ze de preek vonden.

L.

DreamOn · 22 maart 2009 op 12:12

Originele titel!
Ik dacht al: dat is frappant, ik heb deel 3 nog niet eens geschréven, en hij staat er al!

Je wilt duidelijk een ander beeld van de kerk geven dan ik heb gedaan in mijn column
”s Zondags gaat ze naar de kerk.’
Dat mag. Ik heb mijn eerste column over dit onderwerp geschreven vanuit de belevingswereld van een kleuter, deel 2 vanuit de belevingswereld van een puber, en ik ben bezig met deel 3 geschreven vanuit de belevingswereld van een getrouwde vrouw, moeder van drie kinderen. Die komt er dus nog aan. Helaas een iets minder rooskleurig verhaal dan dat van jou.

Ik lees wel veel foutjes en kromme zinnen in je column.

doemaar88 · 22 maart 2009 op 12:19

Het komt op mij ietwat oudbollig over. Ouderwets. Zoals Pally al opmerkte; een echt modelgezin. Ik heb daar niets mee. Voor een debuut is het prima geschreven, naast wat (beginners)foutjes hier en daar. Kijken we doorheen 😀

Welkom op cx!

Prlwytskovsky · 22 maart 2009 op 14:44

Schrijfologisch bezien loopt het geschrevene lekker; dat wel.
Maar ooit verkeerde ik in dergelijke kringen: Refo’s! Breek me de bek niet open.

Is de mis-leider een misleider? Maar jij zit natuurlijk in de “kerk-belt”?

Ik kijk uit naar je opvolgende story …… 😉

u-queen · 22 maart 2009 op 23:49

Ik ben het eens met mijn voorgangers, een erg lieflijk verhaal over een braaf gezinnetje. Het geeft me een soort flashback naar little house on the prairy 🙂

Erg bijzonder is het wel dat de kleuters zich zo voorbeeldig gedragen 😉

Kuin · 23 maart 2009 op 09:00

Ik weet niet wat je nu wil bereiken met dit verhaal? Is het vermaak? Idealisme? Een ode aan de jarige pastoor? Ben je een zelfbenoemde wereldverbeteraar? Maar goed, volgende keer een wat boeiender onderwerp en wie weet!

@ Prlwytskovsky: Volgens mij (en dat weet ik wel zeker ook) gaat het in dit verhaal over een kerk waarin de leer van Rome wordt beleden. De refo’s waar jij het over hebt, zijn ietsepietse anders.

Dees · 23 maart 2009 op 10:52

het ik ga naar de kerk en ben er trots op en blij mee gevoel is wellicht bruikbaar materiaal voor een column. MAAR ik denk dat je daar beter een andere insteek voor kunt kiezen. Dit kabbelt maar wat aan. Wat kleine smetjes, wat humor zouden wat leven kunnen brengen. En interesse… Dit bevestigt voor mij alleen mijn vooroordelen dat christenen saaie, onnadenkende en onoplettende mensen zijn, die enkel zien wat ze willen zien.

Ps. als je wilt voortborduren op andermans column, kun je gebruik maken van de categorie ‘reactiecolumn’.

En nog een edit ps. Ik denk dat stijl/steil ook in de toptien van meest gemaakte fouten in het Nederlands staat..

LouisP · 23 maart 2009 op 11:08

D.
jouw benen, de stand van de voeten geven het al aan. Jij weet wat je wil. En dat bewijs je ook met je reacties.
Erg goed verwoord. Compliment.

L.

KawaSutra · 24 maart 2009 op 02:36

Ja, lieflijk tafereeltje. Ik kan mij de reacties voorstellen.
Dit nodigt mij uit om mijn ervaring bij een RK kerkdienst te beschrijven. Zal lastig zijn, en anders. Maar juist om het mysterie van het geloof te beschrijven aan niet-gelovigen, dat is de kunst van het schrijven. Maar ja, ik ben geen Gerard Reve, en jij ook niet. 😀

Mien · 24 maart 2009 op 11:16

Welkom op ColumnX.

Een mooie beschrijving van een (zon)dag uit het leven van familie Albantar.
Met de kerk als rustplaats.
Een korte stop op een autoloze zondag.

Je column komt op mij wel een beetje over als een verkondiging.
Daar is niets mis mee want we willen allemaal wat verkondigen in onze columns.
Het is dan ook jouw kerk, jouw geloof en jouw beleving.

Zolang de column niet uitmondt in een preek kan ik hem goed hebben.
Ben benieuwd naar je volgende onderwerp.
Voor mij mag er wel iets meer peper in.

Mien

Albantar · 26 maart 2009 op 10:17

Hallo allemaal en sorry voor de late reactie op jullie reacties.

Ik heb dit stukje inderdaad uit de losse pols geschreven (waardoor enkele foutjes) als reactie op de column “Zondags gaat zij naar de kerk”. De gereformeerde bekrompenheid die door dat artikel heensijpelt werkte me op mijn zenuwen en staat haaks op de katholieke openheid die mijn ervaring is, vandaar dat ik eens de andere kant van de medaille wilde laten zien.

Het is trouwens niet helemaal mijn debuut. Een aantal jaren geleden heb ik onder een andere naam ook een aantal columns geschreven voor deze site, toen heb ik zelfs een keer de ColumnX-pen opgestreken 🙂

Het commentaar over [d]steil[/d] [i]stijl[/i], zinsbouw en opbouw neem ik ter harte, bedankt allemaal voor de kritiek.

Groeten,
Albantar

Geef een antwoord