Ooit had ik wat met een meisje die fan van Anastacia was. Het heeft niet lang geduurd. Gelukkig. Anastacia. Vanaf het moment dat ik dat bij haar in de kast zag staan, naast vele andere slechte cd’s waarvan ik de titels inmiddels begrijpelijkerwijs ben vergeten, wist ik eigenlijk al dat de relatie gedoemd was te sterven. Hoe leuk ze verder ook was, zij en ik zouden nooit gelukkig kunnen worden. Daarvoor lagen de smaken te ver uiteen. Anastacia.
Hoe moet je ’s avonds de sfeer gezellig maken als er óf een knauwend serpent in je oren blert óf moet aanhoren dat je een rare muzieksmaak hebt (omdat je Miles Davis opzet).
En leg maar eens uit aan iemand waarmee je sex wilt dat je niet raar bent maar smaak hebt. Smaak. Keuzes hebt leren maken tussen wat je goed vindt en klote, en Anastacia valt duidelijk in de catagorie klote. Of je nou van metal houdt, klassiek, gangstarap of Michael Jackson.
Natuurlijk, het was een vrouw. Bij vrouwen is de muzieksmaak over het algemeen wat minder ontwikkeld. Net zoals alleenstaande vrouwen een draagbare radio/cd speler hebben staan in plaats van een echte installatie. Vrouwen zijn geneigd tot veel praten, en praten en luisteren gaan nou eenmaal niet zo goed samen. Maar toch. Een beetje poging tot intellectuele ontwikkeling mag wel gevraagd worden van iemand die je wilt liefhebben.
Kortom, een spannend moment dus wanneer ik een eerste blik op Nienke’s cd-collectie werp. Je weet maar nooit. Blijkt dat leuke meisje in een keer alles van Westlife en Boyzone te hebben. Dan valt alles ineens in een heel ander perspectief. Niet in de laatste plaats mijn inschattingsvermogen. Het zal je maar gebeuren. De liefde van je leven is een post-puberale bakvis.
Ik schrik als Whitney Houston met tegemoet lacht. En mijn hart blijft een moment stil staan wanneer ik Abba zie. O Nee. Daar gaat mijn inschattingsvermogen. Wat voor rampspoed staat me nog meer te wachten? Ik herpak mezelf en dwing mijn ogen de rest te inspecteren. Nadat ik eerst een paar keer diep adem heb gehaald. Gelukkig. Metallica, Nirvana, Doe Maar en Herman Brood. En even verderop, na de gebruikelijke Spaanstalige cd’s (is ze een half jaar geweest) James Brown en Pulp Fiction. Niet echt opzienbarend en niet alles mijn smaak, maar het kon zeker slechter. Ik hoef het in ieder geval niet uit te maken.
Maar wat me echt vertrouwen geeft is dat ik aan het einde van haar collectie de gabber verzamelaar Hardcore 100 tegenkom. Die heb ik ook in mijn kast staan, wat een karakterovereenkomst! En dat terwijl we beiden geen gabbers zijn geweest.
Als dat niet het lot is…


11 reacties

Avatar

Wright · 9 november 2004 op 20:17

😀 Tja, zo kan ik het niet laten om de boekenkast na te kijken. En inderdaad, soms is één blik genoeg om te weten dat het niks gaat worden.

(Overigens zou iemand die Miles niet weet te waarderen bij mij absoluut kansloos zijn.)

Avatar

ignatius · 9 november 2004 op 20:31

Miles David, mmmhh is dat niet die oervervelende toeteraar? 😛

Avatar

Wright · 9 november 2004 op 20:53

😮 Grrr, Davis is de naam.
Toeteraar…..
Ignatius is exit!!

Avatar

Raindog · 9 november 2004 op 21:07

Haha! Ignatius is op dreef zie ik wel, of moet ik ‘op drift’ zeggen? Ik heb last van hetzelfde probleem als jij Eppo. Bij een verzameling zingende koltruien (Borsato, Bocelli, Jamai in de wintereditie van Wehkamp met bonus-cd) haak ik doorgaans af. Als meetgegeven beschouw ik het inmiddels als een volstrekt onbetrouwbaar gegeven. Ontmoette ik onlangs iemand met een onwijze platenkast – werd ook weer niets. Ik geloof dat ik mijn koltrui toen droeg trouwens. Bovendien was mijn vriendinnetje die 3 keer naar de musical ‘Mama mia’ is geweest wel een van de leukste, anderzijds hield die ook weer heel erg van Anastacia: meeschreeuwen op van die zelfbewuste en o zo onafhankelijke en zelfstandige teksten terwijl ze in de auto naar hun werk zitten waar ze lang niet zoveel mee verdienen als Anastacia zelf, laat staan genoeg om zelf zo onafhankelijk te zijn als ze schreeuwen.

Zo… ik ben ook weer uitgezeken. Veel plezier (of sterkte) met Nynke haar platenkast!

Avatar

ignatius · 9 november 2004 op 21:25

@Wright Sorry, was in de war met Heintje Davids. Tsja, ze lijken ook zo op elkaar 😛

Avatar

Wright · 9 november 2004 op 22:25

Om niet het risico te lopen op Heintje Davids te lijken, kom ik hier niet meer op terug!
😉

Avatar

Bakema_NL · 9 november 2004 op 23:37

Hahaha, nou mijn vrouw heeft helemaal niks met mijn muziek (op een paar uitzonderingen na) en toch zijn we al 17 jaar bij elkaar. Ik zou het strontvervelend vinden als we alleen maar overeenkomsten hadden. Zij d’r hobbies waar ik niks mee heb en ik de mijne waar zijn niets mee heeft en daar tussen zit dan nog wel een beetje wat we kunnen delen en daarbuiten nog meer natuurlijk, anders gaat het ook niet lang goed natuurlijk.
Je hebt wel gelijk wat betreft die installatie, helemaal juist. Ik woonde een dag samen en zag mijn vrouw een plaat opzetten……….HELP……toen heb ik haar eerst uitgelegd hoe ze dat diende te doen en wanneer ze dit niet zou kunnen ze maar geen platen meer moest draaien, niet op die speler althans……en zich maar afvragen hoe ze toch aan al die krassen op d’r platen kwam. 😛

Avatar

melady · 9 november 2004 op 23:40

Leuke leesbare column Eppo!

Mooie stijl van schrijven, leest lekker weg.

Enne… ik durf het bijna niet te vragen…stond André Hazes er ook tussen?

Melady 🙂

Avatar

Isabella · 10 november 2004 op 09:52

Alsof ik het als nieuwbakken single nog niet zwaar genoeg had moet ik nu ook mijn CD collectie sorteren? 😕 Alsof het nog niet erg genoeg was!

(Ik mail je straks een lijst met CD’s om te vragen welke ECht niet kunnen 😉

Avatar

WritersBlocq · 10 november 2004 op 10:50

Een lekkere column en zalige reacties!

Avatar

Dinah · 10 november 2004 op 16:22

[quote]Bij vrouwen is de muzieksmaak over het algemeen wat minder ontwikkeld. [/quote]

Dank voor dit compliment Eppo.
Maar misschien kun jij mij uitleggen wat smaak precies is????

Kees gaat uit zijn dak bij Jamai, moet hij toch zelf weten ?? 😕

Geef een antwoord