Eigenlijk hield Siebrand Sterwipper niet van treinreizen. Treinen zijn ongezellig. In films over vroegere tijden ziet men wel eens treinen, die nog gezelliger en knusser zijn ingericht dan menige woonkamer, maar dat is er nu niet meer bij. De regering en de NS roepen wel om het hardst dat de mensen met de trein moeten reizen en niet met de auto, maar ze komen niet op het idee om die treinen eens met eenvoudige middelen wat aantrekkelijker te maken voor de reiziger. Als ze nu eens begonnen met die verschrikkelijke Tl-buizen, waardoor iedereen eruit ziet als een ziek spook, te verwijderen. Dan de boel nog wat schilderen in leuke, warme kleuren en gordijntjes voor de ramen, daar zou het al heel wat van opknappen. Maar zelfs dan zouden veel mensen waarschijnlijk met geen stok in de trein te krijgen zijn, want reizen met de trein is daarbij ook nog bespottelijk duur.

Zelf moest Siebrand niets hebben van drukte en grote steden, maar hij had wel eens gehoord van mensen, die vrijdagsavonds een enkele reis van Leeuwarden naar Amsterdam maakten en zondagsavonds een enkele reis weer terug. Die waren daar omtrent 45 Euro voor kwijt, dat lijkt toch nergens op? Voor dat geld kan je zes keer naar de bioscoop of een stereoradio kopen compleet met cassetterecorder en cd-speler. Of twintig planten om een kale woonkamer te veranderen in een betoverend bloemenparadijs. Daarom zal het met de NS nooit meer wat worden en hun verliezen zullen elk jaar alleen maar toenemen, want zelfs al wordt de trein gratis, dan nog gaan de mensen liever met de auto en anders blijven ze wel thuis, tenzij ze beslist ergens moeten wezen.

En dat laatste was nu helaas het geval met Siebrand. Sinds zijn relatie met de beroemde filmster Natasja Berini op de klippen was gelopen, kon hij zijn werk als lijfwacht niet meer aan. Daarom werkte hij nu sinds kort op een drukkerij achter de papiersnijmachine, maar het beviel hem helemaal niet. Alles was hem te veel. Het leven had voor hem geen zin meer en de wereld was voor hem van alle vreugde beroofd nu Natasja, de liefde en het geluk van zijn leven, niet meer bij hem was.
Avond aan avond zat hij alleen in zijn stille woning en dan dacht hij aan Natasja en dan kwamen er vaak tranen in zijn ogen en verscheen er een bittere trek op zijn afgematte gelaat.

Toen hij vanmorgen in zijn auto wilde stappen om vanuit zijn woonplaats Leeuwarden naar de drukkerij in Heerenveen te rijden, zag hij tot zijn schrik en ergernis dat zijn auto een lekke band had. Zuchtend en vloekend was hij op zijn oude fiets gestapt en naar het station gereden.

Thans zat hij in de trein met een gezicht of iemand een emmer met modder over hem had heen gegooid. De treinreis van Leeuwarden naar Heerenveen duurde gewoonlijk ongeveer twintig minuten, maar wat er vandaag aan de hand was, snapte Siebrand niet. Ze waren er al bijna maar de trein had er nog steeds de sokken in alsof het de Grand Prix van Zandvoort was.

Godverdegodv….zou de machinist in slaap zijn gevallen of zat hij op de wc met de spuitpoep… de trein reed mooi door in Heerenveen. Wat er precies aan de hand was, zal wel altijd een raadsel blijven, dat komt wel vaker voor bij de NS, maar in ieder geval is Siebrand die dag niet op zijn werk verschenen en korte tijd later opgenomen in een inrichting. Daar wordt hij met medicijnen wat kalm gehouden, maar op slechte dagen vloekt en scheldt hij evengoed nog alles bij elkaar.

Categorieën: Algemeen

8 reacties

Bakema_NL · 4 december 2005 op 11:57

Ik heb de trein weinig nodig, misschien is dat een geluk. Want verder heb ik geen moeite met het openbaar vervoer, boek erbij waar ik anders toch niet aan toekom en ik vermaak me prima. En dan denkend aan de hoeveelheid geld die het niet rijden van een auto me bespaart…..perfect, daar doe ik wel andere dingen voor. Laat die olie maar opraken, dan moeten al die luiaards wel weer gaan fietsen.

Eddy Kielema · 4 december 2005 op 12:01

Niets is prettiger dan reizen met het openbaar vervoer. Precies wat Bakema zegt: boekje (en muziekje!) erbij en je komt volledig ontspannen aan op de plaats van bestemming.

Outsider · 4 december 2005 op 12:19

Bakema en Eddy vinden treinreizen en openbaar vervoer juist wel leuk, terwijl ik er een hekel aan heb. Zo zie je maar weer: wat voor de één een mooie droom is, is voor een ander een nachtmerrie.
Ik zou ook nooit een boek lezen in een trein. Ik lees graag, maar als ik in een trein zit, heb ik er absoluut geen zin in.

WritersBlocq · 4 december 2005 op 12:27

Ik wou dat ik me kon laten rijden naar mijn werk (afstand is maar 20 km.) maar helaas, geen verbinding dus file file file.

Trukie · 4 december 2005 op 13:33

Tja, voor mensen voor wie mopperen een dagelijkse behoefte is, biedt de samenleving wel een paar onderwerpen. De NS is er één van.
Ik zit liever in een kale trein die er netjes uitziet, dan op pluche en tussen gordijnen waar voetbalvandalen gaten in gebrand hebben.
Ik zit liever met een boek in de trein dan met de radio of GSM in de file.
Mooie column Outsider.

ietje · 4 december 2005 op 19:17

Leuk beschreven, ik moest even nadenken waar ik Siebrand ook al weer van kende (van jouw vorige column dus).
Ik ben overigens ook WEL een treinfan: het zou inderdaad gezelliger kunnen maar in mijn auto kan ik niet eens rijden met binnenlicht aan, laat staan met gordijntjes. En ik hou ook erg van lezen in de trein…

wendy77 · 5 december 2005 op 08:47

Trein?? Wat is dat? In dat boerengat waar ik woon rijden geen treinen. Wij moeten eerst zeker 50 km met een bus rijden voordat we een treinstation vinden. Zou niet weten hoe een trein eruit ziet, maar die van Outsider lijkt me wel wat met die warme kleuren en gordijntjes 😀

Dees · 5 december 2005 op 08:51

De kosten van zijn opname zijn toch wel gedeclareerd bij de NS, hoop ik!?

Geef een antwoord