…als het je pijn verlicht…

“Wauw! Leuk, dat heavy werk. Ik heb de stoere kids helemaal onder controle man!” Zei ik vol trots na mijn eerste week als jongerenwerker. Eén en al gezelligheid met die bengels, deugnieten, belhamels, kwajongens. Of zal ik het voor deze keer ongeleide projectielen noemen? Ja, laat ik het maar doen. Alleen omdat ik sinds vandaag ervaringsdeskundige ben op het gebied van slachtoffer zijn van zinloos geweld. Tja, na ‘zonnig’ weer weer, komt regen..schijnt. Natuurlijk had ik hem niet moeten vertellen dat iets niet mag, natuurlijk had ik hem geen bemoedigend schouderklopje moeten geven. Die klap in mijn gezicht was ook verdiend, die klappen daarna ook. Ik ben ook niet boos dat zijn vriendjes kwamen helpen, daar zijn vrienden toch voor. Kameraadschap is iets wat wij in het jongerenwerk alleen maar kunnen aanmoedigen en aanmoedigen deed de rest. Heerlijk dat teamgevoel!

Praten is voor mietjes! Praten is niet cool! Ik ben toch ook veel te ouderwets met mijn aanpak. Hij ging vol de aanval in. Een grote jongen, twee koppen groter dan ik. Met grote handen die zich om mijn nek heen vouwen. Het klinkt romantischer dan dat het was. Niks geen lieve omhelzing, niks geen aai over mijn bol als dank voor mijn goede werk. Tijdens mijn sollicitaties zeiden ze ook al verdacht weinig over ‘jeugd en dankbaarheid’. Nu weet ik waarom. Dat is er gewoon niet!

Leuk dat rollebollen, dat stoeien. Alleen kwamen die stompen ineens wel erg hard aan. Stop! Mijn studieboeken kwamen in een razend tempo voorbij. “Uhm grenzen aangeven, grenzen aangeven, hand uit steken en halt roepen”, “of zal ik een onverwachte verdedigingsmove maken”. Het schoot voorbij, net als die leuke spontane klappen van hen en die leuke spontane grappen van mij: “heeeeeeeeeey, Biertje?!” of “Sjezus, wat kan jij hard rammen, daar moet je wat mee doen joh.” Nope, ook die kwamen gewoon mijn bek niet uit. Saai he?! Toen de laatste klap werd uitgedeeld met een tafeltennisbatje, vol op mijn neus, was de maat vol. “Potverdikkie, daar gaan ze nou kapot van! Die zijn echt alleen gemaakt om mee te tafeltennissen, gekkie!” Hij was zichtbaar aangeslagen. Oeps, moest ik nou zo tegen hem uitvallen? Zijn vrienden namen het uiteraard voor hem op en daar gingen ze weer. Doe het maar, sla je slag op mijn gezicht, als het jouw pijn verlicht. Daar ben ik voor. Ik neem jouw pijn wel over. Auw!

Het ging allemaal snel, heel snel. Helaas is mijn conditie ook niet meer wat het geweest is, dus ik was kapot. Zowel van binnen als van buiten. “Ok, jongens ik geef het op.” Jammer dat zij nog wel even door konden en ook gingen. Het was allemaal echt! Het was geen rollenspel. Het was geen film. Het was eigenlijk geen grap zoals hierboven beschreven staat. Ze hadden er zin in, ze vonden het leuk. Alsof ze aan het winnen waren in hun favoriete vechtspel op de computer. En ik, ik ben niet boos, ik ben (weer eens) teleurgesteld.


15 reacties

Dees · 15 mei 2006 op 14:13

Ouch dat komt binnen. Ik hoop dat je er nog een heel klein beetje heelhuids afgekomen bent. Ik ken meer verhalen, uit het onderwijs dan, maar het blijft slikken zoiets.

Durf je nog wel nu, of heb je de pijp doorgespeeld aan de volgende?

In dat soort functies ben je ook doodgewoon teveel aan jezelf overgeleverd… Sterkte.

KingArthur · 15 mei 2006 op 14:21

Ik vind het knap dat je zo’n ervaring met zoveel ‘humor’ weet te beschrijven. Dat spreekt voor je.

wendy77 · 15 mei 2006 op 14:26

Wow, wat knap geschreven dit zeg!!
Kan me voorstellen dat je teleurgesteld bent, maar ik zou me nog beter voor kunnen stellen dat je boos zou zijn.

Ma3anne · 15 mei 2006 op 14:34

Ja, daar sta/lig je dan met je idealen. En terugmeppen mag officieel niet eens, als dat al in je op zou zijn gekomen.
Hulde voor mensen die dit werk doen.

En hulde voor de column. Een understatement van hier tot gunder. En daarom des te schrijnender.

WritersBlocq · 15 mei 2006 op 21:31

Onwijs goede column, ik kreeg tijdens het lezen het gevoel dat ik toeschouwer was die niet in kon of durfde te grijpen. Aangrijpend dus. Sterkte!

Li · 15 mei 2006 op 21:33

Knap staaltje schrijfwerk dat ik doorstuur naar mijn middelste zoon. :warn: Hij is vierdejaars student CMV ofwel Cultureel Maatschappelijk Werk!

Li

Mosje · 15 mei 2006 op 21:41

Met dit fraaie stukje zet je in een klap de hele hulpverleningswereld te kijk en op z’n kop.
Heel knap gedaan.

DriekOplopers · 16 mei 2006 op 11:25

Verbijsterend. Ontluisterend.

Geen pretje, allemaal.

Wat zijn nu de vervolgstappen?

Driek

Mup · 16 mei 2006 op 14:33

Echt heel goed beschreven, kan me alleen maar aansluiten bij voorgaande reacties, met een goedbedoelde schouderklop,

Groet Mup.

Discoverme · 16 mei 2006 op 16:01

Dank je wel voor de reacties, werkt toch wel prettig voor het verwerkingsproces. Ik ga niet inhoudelijk in op de zaken, ivm de ‘lopende zaak’ en de ‘openheid’ wat internet betreft.

Voor de belangstellenden (en nieuwsgierigen onder ons, kan ik wel per privé bericht de stand van zaken vermelden.

KawaSutra · 19 mei 2006 op 15:21

Ik ben onder de indruk van jouw relaas. Voor wat het waard is, heel veel respect voor wat jullie als jongerenwerker nog voor elkaar proberen te krijgen waar de ouders het al lang opgegeven hebben.

WritersBlocq · 1 juni 2006 op 18:28

Gefeliciteerd met je maandcolumn, goed dat dit onderwerp een tijdje onder de aandacht wordt gebracht door deze prominente plek.
Dik verdiend!
Groetje weer, Pauline.

Dees · 2 juni 2006 op 19:49

Goed gedaan! Gefeliciteerd! Vraag me nog wel af wat er geworden is van jou, je kwetsuren en je toekomstbeeld… Blijft een pittig verhaal.

Discoverme · 6 juni 2006 op 17:07

Wauw, tot mijn grote verrassing zie ik dus dat ik de column van de maand heb geschreven. Wat een eer. Ik wil er geen trend van maken overigens, om nog meer van zulke columns te schrijven…dat zou niet veel goeds betekenen.

zonder dieper op de zaak in te gaan, kan ik wel zeggen dat de gevolgen toch wel wat ernstiger zijn dan ik had gedacht. Gelukkig heb ik een goed sociaal netwerk.

Helaas is alles nog lang niet afgelopen…

DreamOn · 16 juni 2006 op 00:35

Wat heftig, ik kan me voorstellen dat zo’n gebeurtenis erin hakt. Ik werk zelf op een basisschool en zelfs dan heb ik weleens situaties waarvan je achteraf denkt; ik dacht dat ik een goede band had met die kids, maar zodra je met regels op de proppen komt, dan ben je toch die trut, ondanks wat je dat hele jaar in zo’n groep hebt geinvesteerd. Sterkte met alles. Ondanks het feit dat je de column cynisch en vol zelfspot hebt beschreven, denk ik dat je wel een behoorlijke knauw hebt gekregen. Fijn, dat je wel goed opgevangen wordt en gefeliciteerd met het feit, dat jouw column “column van de maand” is geworden.
Ik hoop het ooit ook zover te schoppen, maar ach, ik ben nog maar een nieuwkomertje………
Groetjes Trudy

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder