Soms hoop ik dat spijt bestaat.
Dat spijt tastbaar is, levend en bereikbaar voor iedereen.
Dat spijt echt Spijt is: zich in menselijke belichaming kan laten insluiten in mensenharten zoals dierbaren een plaats in ons hart beslaan.
Als onderdeel van onszelf.
Spijt is dan iets dat zich –net zoals de mens- ontwikkelt; spijt, boete, vergeving en eventueel een goede afloop… Maar spijt is helaas niet, maar zweeft tussen ons, wordt weggeblazen door nonchalante nietsnutten en overkoesterd en klein gehouden door hardcore zwartkijkers.
Spijt is een spookje; alleen zichtbaar en de prikkels voelbaar voor sensitieve mensen.
Alleen zij nemen die dergelijke gevoelens waar, gekoppeld aan de “spirituele tocht”genaamd bezinning. Spijt is de definitie.
Alleen zij sluiten dat deel in hun hart en bezitten spijt.
Spijt in deze vorm is een deugd; niet zonde maar uitermate leerzaam als je er wat mee doet.
Voor mij is het leerproces van spijt als het zetten van een piercing: de wil tot het doen is er maar de weg ernaartoe doet pijn..Het resultaat bij voltooiing van het doel mag er echter meestal zijn.

Ik hoopte dat jij ook zou voelen wat ik voelde.
Ik hoopte dat jij ook datgene zag wat tussen ons zweefde-spijt-
Hetgeen dat mij bereikte, maar jou blijkbaar niet.
Ik zag je wel kijken; dat prachtige gezicht, een lichaam zo fijn gevormd maar o zo uitgeput.
In trance had ik alles overnieuw gedaan; met je gedanst, gezoend en je lichaam geëerd met bewonderende kusjes.

Mijn warme liefde met daarvoor het glas van spijt; breekbaar maar scherp.
Ik had het niet zo gewild.
Walgelijke woordenspuwsels vloeien voort uit onmacht, boosheid en verdriet; zo zwak dat ze worden opgevreten door spijt die rondspookt.
Zo licht; herinneringen aan jouw zwakheden jegens mij worden ook opgeruimd.

Maar ik vergat, dat jij louter (erg mooie) materie bent; te oppervlakkig voor het vermogen diepe gevoelens te koesteren: ze ontgaan je.
Spijt is een onbewoond eiland voor jou.

Een andere golflengte.
Ik heb spijt, doe boete en geef zelf maar vergeving weg.
Mijn goede afloop:
Het spijt me!

Categorieën: Algemeen

8 reacties

Avatar

KawaSutra · 22 juni 2007 op 11:14

Mooie overdenking. En er zit wel wat in. Lang niet iedereen is in staat tot oprecht spijt betuigen terwijl dat vaak de beste pijler is om weer op verder te bouwen.

Avatar

DriekOplopers · 22 juni 2007 op 20:56

Echt heel erg mooi opgeschreven. Schitterend!

Avatar

Mosje · 22 juni 2007 op 21:30

Spijt is een emotie die een beetje uit de mode is geraakt. Ik weet niet wat het antoniem voor spijt is, maar zoiets als: “Maak je niet druk”, “Kijk naar jezelf”, of “ik heb het zelf ook moeilijk hoor”.
Goed stukje.

Avatar

Dees · 23 juni 2007 op 10:31

Subtiel en gevoelig en mooi.

[quote]Maar ik vergat, dat jij louter (erg mooie) materie bent[/quote]

Zonder haakjes en zonder erg vind ik dit het meest beeldende.

Avatar

Shitonya · 23 juni 2007 op 12:19

Spijt is helaas niet voor iedereen weggelegd. Ik zou ook soms willen dat mensen wat meer spijt voelden in plaats van de andere oppervlakkige emoties. Mooie column

Avatar

arta · 24 juni 2007 op 10:56

Móói!
🙂

Avatar

Ferri · 24 juni 2007 op 16:04

Spijt zul je moeten koesteren. Het is Ont-wikkeling. Als je de moed hebt om de confrontatie aan te gaan met het eigen leed, zul je daar krachten aan ontlenen die je verder op de weg nodig blijkt te hebben. ‘Boete moeten doen’ is dan toch de confrontatie?

Avatar

Dees · 24 juni 2007 op 16:12

Gut Ferri,

Wat doe je goeroe 🙄

Geef een antwoord