Als een voyeur sla ik het schouwspel gade dat zich in mijn achtertuin voltrekt. Al talloze malen heb ik het gezien, maar het blijft fascinerend, hoe de spin haar web weeft, als een mandala die straks ingekleurd zal worden door vliegen en muggen. Vangnet, peins ik. Om haar prooi in te vangen. Een heel andere betekenis dan in onze samenleving. Mechanisch, routinematig gaat de spin door. Wat een ijver. Ze moet ook wel. Zonder empathie. Anders zal ze zelf een hongerdood sterven.

Terwijl de spin nog hard aan het werk is, zonder pauze en in een gestaag tempo, dient de eerste maaltijd in de vorm van een vlieg zich aan. Met belangstelling zie ik hoe het dier met een hoop gefladder van de vleugels vecht tegen deze wrede speling van het lot. Dan lijkt hij te berusten. Er is geen ontkomen aan, des temeer, omdat hij in het centrum van het web terecht is gekomen. De spin draait zich vliegensvlug om en stort zich op haar prooi. Ik voel me net zo radeloos en reddeloos als de vlieg. Onomkeerbaar.

De spin verorbert de grote bromvlieg en heeft daardoor geen oog voor vlieg nummer twee die in de val is gelopen. Een veel kleinere vlieg. Hoofdmenu en voorgerecht hebben zich met elkaar verwisseld. Maar wel een pittige vlieg zeg! Even voelt ze zich lamgeslagen maar niet voor lang.

Een moment van bezinning. Dan zie ik, dat de vlieg heel langzaam probeert om de kleverige draden van zich af te werpen. Draad voor draad. Traag als een slak weet ze zich te bevrijden, al valt het niet mee. Wat een knokker! Tegen beter weten in bijna.

Ik bemerk bij mezelf een nieuwe dimensie; voorheen had ik bewondering voor de spin, vanwege het prachtige kunstwerk dat zij keer op keer weet te maken. Nu moedig ik in gedachten de kleine, dappere vlieg aan. ‘Kom op, je kunt het!’ Ik zie de spin als een koelbloedige killer die wel moet doden om zelf te kunnen overleven. De natuur is hard en wreed. Ik ben gefocust op de kleine, dappere vlieg en hoop dat ze het gaat redden.

Het lijkt te gaan lukken! Soms rust de vlieg even uit, maar dan herneemt ze weer een nieuwe poging.
De natuur houdt de adem in.
Eindelijk is de vlieg vrij! Ze vliegt weer. Dronken van de opnieuw verworven vrijheid drinkt ze de nieuwe levensvreugde in. Een herkansing van het lot met meer oog voor de valkuilen in het leven. Toch hoeft ze niet verbitterd te zijn, want ze mag opnieuw beginnen.

Ik sta op. De zon onttrekt zich aan het zicht. Zo vroeg in het voorjaar wil ze toch nog wel een middagtukje doen onder haar grijze dekbed. Het geeft niet. Dat mag. Ik lach de spin vierkant uit en hoop dat er nog een hoop vliegen aan haar web zullen ontsnappen.
De zon en ik maken een deal: het stralen, met kans op nóg zonniger tijden neem ik even van haar over.

Categorieën: Diversen

DreamOn

DreamOn publiceert sinds 2006 columns op het internet. Zij schrijft over alles wat haar bezighoudt. Vaak (te) breedsprakig, maar dat is een leerpunt! In het dagelijks leven is DreamOn pedagogisch coach en heeft ze haar man, kinderen, familie en vrienden lief.

18 reacties

KingArthur · 23 april 2007 op 09:55

Soms moet een tekst rijpen. Dat zie je maar weer. Je afsluiter had m.i. beter gekund. Je hebt het hier in een keer over een deal met de zon. Dat komt wat uit de lucht vallen. Probeer de afsluiter op de spin of vlieg te betrekken dat zal beter zijn.

Dees · 23 april 2007 op 10:52

Als een duveltje uit een doosje ben je van de verteller de hoofdpersoon geworden in de laatste zin en dat komt abrupt over. Ws was dat juist de bedoeling van het verhaal, maar dan had je die subtieler moeten inleiden en duidelijker moeten maken. Nu is het flowbreuk. Van het observeren van iets kleins, naar conclusies over jezelf.

Wel vind ik je beschrijvingen van spin en held vlieg mooi om te lezen!

dave2006 · 23 april 2007 op 13:09

Hey Do, mooi is je stukje geworden! Ik had al een voorproefje mogen aanschouwen, en blij om te zien dat het iets moois is geworden.

groetjes,
.dave

SIMBA · 23 april 2007 op 13:10

Mooi DO!!! De laatste alinea had er ook best niet mogen staan, en dan was het misschien nog wel mooier geweest! Maar ik heb genoten, en het gevecht van het vliegje goed kunnen volgen 🙂

pally · 23 april 2007 op 18:51

Subtiel en met oog voor detail geschreven, DO.
En eigenlijk ook heel filosofisch.
Ik zeg maar niks over het eind want daar ben je al genoeg mee om je oren geslagen. 😀

Heel fijntjes! :wave:

groet van Pally

arta · 23 april 2007 op 21:25

Erg mooi de worsteling tussen spin en vlieg beschreven!
🙂

KawaSutra · 23 april 2007 op 21:33

Ik denk dat je hier nog iets anders hebt willen beschrijven dan alleen het gevecht om vrijheid van een vliegje. En dan mag je van mij best aan het einde een beetje stralen. Wel een kommaatje vergeten in de laatste zin, maar muggenziften moet ik eigenlijk aan de spin overlaten. 🙂

Li · 23 april 2007 op 21:55

Mooie metafoor.

Li

schoevers · 23 april 2007 op 22:18

Wat een mooie column en een leerzame ‘meegever’.
Echt prachtig beschreven.

Maar……hier zit ik nu toch wel mee: wat moet ik nu met mijn elektrische vliegendoder die ik gisteren voor 4,95 heb gekocht? Ik zal mij, na het lezen van jouw column, op dit deel van het leven moeten bezinnen.

Groeten,

Hans.

WritersBlocq · 23 april 2007 op 23:04

Ik hou wel van die ‘zien-columns’, mooi.

[quote]wat moet ik nu met mijn elektrische vliegendoder die ik gisteren voor 4,95 heb gekocht? [/quote]
Muggen mee doodvermoorden en ze dan in een spinnenweb gooien 😀

DriekOplopers · 24 april 2007 op 01:05

Gewoon heel mooi opgeschreven. Het eind neemt inderdaad een wending waar je even aan moet wennen, maar dat geeft verder toch niet?

Prachtig hoor!

Driek

delta75 · 24 april 2007 op 12:16

Mooie aliteratie van hierboven. Doodvermoorden.

Leuk verhaaltje:) 😉

goofy · 24 april 2007 op 21:56

Dag DO. Ik ben het niet helemaal eens met de opmerkingen hier over de ‘wending’ in de laatste paragraaf. In het eerste deel identificeer je je met de spin, daarna plots met de kleine vlieg. Gaat dit niet eerder over de pendelbeweging tussen het verlangen naar iemand en het waarderen van je vrijheid? Of zie ik (ze) vliegen?

DreamOn · 25 april 2007 op 01:54

Nee Goofy, je ziet ze absoluut niet vliegen…
Bedankt voor alle feedback…ik heb wel een belangrijke les geleerd door het schrijven van deze column: Niet aan teveel mensen laten lezen; zij gieten hun saus er overheen en vervolgens krijg ik pb’tjes over het feit, dat de eerste versie de beste was..
Maar toch ben ik blij met alle feedback.
Qua inhoudelijk?

Tja,….niet meer terug te draaien.
Nogmaals: bedankt iedereen!!!

Liefs DO.

goofy · 25 april 2007 op 22:39

Qua inhoudelijk? Als je je een klein vliegje voelt, koester dan je vrijheid. Heb je zin om zelf op rooftocht te gaan, controleer dan eerst de sterkte en betrouwbaarheid van je web. Met een vangnet dat broos is en de jacht niet overleeft breng je alleen jezelf in gevaar.

DreamOn · 26 april 2007 op 01:02

Nee, ik voelde me een vliegje dat vastzat in een spinnenweb en tegen beter in is gaan knokken…
Dat ik mezelf heb weten te bevrijden uit het spinnenweb is voor mij een heel proces geweest; qua kerk, religie, familie, werk; allemaal met elkaar verweven…
En toch accepteert men het nu: dat ik ga scheiden, iets wat binnen ons kerkverband ondenkbaar is…

goofy · 26 april 2007 op 22:53

Dus, als ik het goed begrijp heb je door die scheiding iets gedaan dat in de kerkgemeenschap ondenkbaar is. Maar jij blijft binnen de kerk en zij accepteren het per hoogste uitzondering?

Prlwytskovsky · 28 april 2007 op 22:40

Mooie column, Do.
En sterkte.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder