Spreekwoord

La Dame de Blanchefort moest twee maal per jaar voor haar werk naar Parijs en ik ging af en toe mee want de hotelkamer was toch voor twee personen en dan hoefde alleen mijn treinticket betaald te worden. Plus natuurlijk mijn maaltijden, drankjes, etc.

We kwamen dan vrijdag aan om ‘winkelroute’ te doen. De twee volgende dagen ging zij naar de beurs en verkende ik de stad te voet. Maandag gingen we dan weer terug naar Nederland.
Die vrijdagavond aten we meestal in een bepaald restaurant op Place Pigalle (het hotel was om de hoek.) De volgende avonden gingen we dan ergens anders eten.

Waar we die eerste avond dan altijd zijn is een trendy restaurant maar het eten is er echt goed, aardige bediening en het is er lekker rustig op zo’n vrijdagavond. Tijdens de laatste trip besluiten we ook de volgende avond daar te eten maar dan is het een ander verhaal.
Zaterdagavond is een gekkenhuis en de obers die de vorige avond nog een en al rust en toewijding uitstraalden zijn nu veranderd in stressers die ons nauwelijks zien of horen.
Ik weet niet meer wat we toen aten maar ik kan mij herinneren dat mosterd erbij lekker zou zijn geweest maar het lukt niet om de aandacht van de obers te krijgen.

Het is zo druk dat zelfs het vragen van de rekening ons moeite kost; doorgaans zijn obers wèl snel bij je als het om geld gaat.
Maar uiteindelijk krijgen we die rekening dan toch en nadat de tafel helemaal is afgeruimd zet de ober, en nog redelijk geprikkeld ook, de mosterd op tafel.

We rollen bijna onder de tafel van het lachen want dit hebben we nog nooit mee gemaakt; we zitten letterlijk en figuurlijk in een spreekwoord!

Is jou dat ooit overkomen?