Ik herinner me nog die avond. Je zat vol energie. Jij zocht naar gezelschap en ik zocht mijn sigaretten. Iedereen leek je te kennen en ik moest lachen om je slechte manieren. Ik vroeg je om niet zonder mij naar huis te gaan en ik wachtte op je bij de deur. We zagen elkaar in slechtverlichte ruimtes en we vonden elkaar in bed. We luisterden naar de vier jaargetijden met het stof op onze oogleden. We spraken in dezelfde taal, synchroon en vertrouwd. Toen we bijna verdronken besloten we om alsnog te zwemmen. Ik vroeg je nog om op me te wachten. Maar je zag je eiland al in de verte. Alles was onwerkelijk op onze planeet. Ik voelde me koning in een jungle. Ik liet je de stilte zien en jij liet me de kleuren horen. We leefden in een sprookje met een ongebruikelijk plot. En waar we ook heengingen, we kwamen altijd weer thuis.

Ik liep door de dageraad. Bedwelmt en in een waas. Ik keek naar binnen door een raam en zag een bekend gezicht. Dezelfde lippen, hetzelfde haar. Mijn blik werd omhooggetrokken naar de lucht maar ik zag niets dan zwarte gaten waar ooit de sterren naar ons staarden. De vreemde astronauten losten op in een eindeloze ruimte. En de winter viel me aan als een ongewilde gast.

Ik kan het niet geloven. Niemand heeft er een verklaring voor. Je hoefde het alleen maar te zeggen. En ik was er voor je geweest. Je hoefde het alleen maar te zeggen. Je weet dat ik er voor je was geweest.

Ik voelde me erg down. Ik belde je en jij herkende het. Op zaterdag zouden we afspreken en het gebeurde op een vrijdag. Ik weet zeker dat ik je had begrepen. Voor mij hoefde je je niet groter voor te doen. Je hoefde het alleen maar te zeggen. Ik dacht dat we ons nooit groter aan elkaar voor hoefden te doen.

Laten we vandaag een afspraak maken: beloof me dat je me vertrouwt.

Je hoeft niet aan verwachtingen te voldoen.
Ik wil alleen maar dat je me vertrouwt.

Ik belde je vanacht. Ik voelde me erg down.
Ik weet zeker dat je me had begrepen.

Ik heb altijd in je vertrouwd.

Categorieën: Overig

14 reacties

melady · 13 november 2005 op 16:19

Kraak, kraak daar gaan die hersentjes weer. Tussen alle mooie zinnen:
[quote]Jij zocht naar gezelschap en ik zocht mijn sigaretten.:-D[/quote] heb ik zo het gevoel dat het om suïcide gaat.

Laatste zin komt wat raar binnen.
Nou verder geen gezeik. Leuke column. 😉

bert · 13 november 2005 op 19:56

Zo is het maar net Troy, elke verliefdheid wordt nog geen vaste relatie. Daar is net iets meer voor nodig. Als ik hem goed begrepen hebt vind ik het knap beschreven, anders ook 🙂 🙂 🙂

wendy77 · 13 november 2005 op 20:25

Oh, ik vind hem weer heerlijk hoor Troy.
Ik heb hetzelfde beeld als Bert bij deze column.

Troy · 13 november 2005 op 23:19

@Bert/Wendy: geen verliefdheid 😉

@Melady: yep

Trukie · 14 november 2005 op 00:22

Je blijft het heel mooi beschrijven.

[quote]Toen we bijna verdronken besloten we om alsnog te zwemmen. Ik vroeg je nog om op me te wachten. Maar je zag je eiland al in de verte. [/quote]

Geertje · 14 november 2005 op 00:44

[quote]Op zaterdag zouden we afspreken en het gebeurde op een vrijdag. [/quote]

Indrukwekkend beschreven.

Tasz · 14 november 2005 op 09:48

Mooi, meer literatuur dan een column en dat is bedoeld als een compliment. Ik vind het erg mooi beschreven.

Bye
Tasz

Dees · 14 november 2005 op 10:19

Zwaar, als een loden deken over deze mooie dag komt hij binnen. Jij hebt de gave om herinneringen, of een bepaald gevoel van ooit op te wekken. Daarom lees ik je stukken graag.

Knap geschreven.

KingArthur · 14 november 2005 op 10:30

Vaak heb ik het gevoel dat je niet één iets beschrijft maar heel veel onderwerpen wilt behandelen in een stuk tekst. Wat er voor mij uitsprong: verwachtingen. Vaak een valkuil. Verwacht niks, van niemand niet. Je zal dan verstelt staan.

wendy77 · 14 november 2005 op 12:22

Nu ik weet waar het over gaat, vind ik hem nog mooier

klungel · 14 november 2005 op 13:03

Waar is dat boek van jou, ik ga het kopen 😀

Wessel · 14 november 2005 op 18:30

Zwaar thema, al duurt het even voordat dat tot je doordringt. Een ‘gelaten’ verteltrant,… Spijt achteraf, moedeloosheid. Het komt prima over. Goed geschreven, Troy.

Trukie · 14 november 2005 op 18:49

Column van de maand?
Een zo moeilijk te bevatten, laat staan te beschrijven. onderwerp zo met woorden te kunnen benaderen.

Li · 15 november 2005 op 11:29

Bij het lezen van jouw columns gaan mijn gedachten sneller dan mijn ogen.;-)

Prachtige zinnen weer.

Li

Geef een antwoord