Vier sterke armen haalden het apparaat uit de doos en plaatsten het bovenop Miele. De stekker vond zijn weg naar haar verlengsnoer. Er was gelijk spanning. “Jullie moeten eerlijk delen”, riep een mens lachend, terwijl hij de eerste lading broeken door haar deurtje propte. Voor een testrondje. Nadat zij de kleding zwierig gereinigd had, volgde ze het droogprogramma met argusogen. Elk klikje op het juiste moment. Sam Sung mocht blijven. Door trillingen in de houten vloeren bracht Miele haar buurwasters op de hoogte van het heuglijke feit. Centrifuge en zij waren niet meer alleen. Verheugde terugtrilsters vroegen haar het hemd uit de trommel. Vol overgave werd het nieuws van de dag doorgevibreerd. Sam meldde zich bij zijn soortgenoten door een hoge zoemtoon. Wat baalde ze dat zij geen Drogers sprak.

Gelukkig verstond hij haar wel en de nachten werden gevuld met uitgebreide trilsessies waarin overeenkomsten en tegenstrijdigheden uitgebreid beargumenteerd werden. Zij hield van bont en hij van wit. Was hij een avondmachine, draaide zij liefst overdag. Hij blies hoog van de toren, terwijl zij met beide benen op de grond stond. Ze lachten om dezelfde grapjes en prijsden zich gelukkig met elkaar.

Tot de dag dat Centrifuge begon te haperen. Het kostte Miele veel energie om haar onderdeel te ontlasten. De positieve vibraties uit haar directe omgeving waren ver te zoeken. Van enkele straten verderop bereikte haar wel wat extra’s. Net genoeg. “Kom op, Centri, neem even rust, ik doe jouw werk wel. Als je het maar weer gaat doen,” fluisterde ze dag na dag. Uiteindelijk leek het te werken. Af en toe lukte het om weer een rondje op eigen kracht te draaien.

Het hele gebeuren had Miele zelf echter aangetast. Haar normaal robuuste omkast was gedeukt en de spanning was ver te zoeken. Nooit eerder had ze eenzaamheid gevoeld. Tot nu. Sam had zich afzijdig gehouden. Haar stroom zonder nadenken volledig opgebruikt. Terwijl Centrifuge langzaam aan het opknappen was, kreeg Miele de kans eens goed na te denken. Haar computerprogrammeerknop steunde en kraakte. Ze was boos. Boos op Sam. Woest omdat hij geen enkele poging tot verlichting had ondernomen. Zoop haar energie zonder sentiment.

De ongedeelde smart maakte van kleine irritaties olifanten. Ze weigerde pertinent bij ‘zijn’ witte wassen. Draaide vol overgave de bonte. Het werd steeds donkerder in Miele. Ze was het zat. Voelde Sam’s steuntjes op haar hoofd steeds meer als last. Op een dag ging haar deurtje niet meer dicht. Totaal ontwricht. Het mens ging overleggen met haar partner en al snel hoorde ze: “Die droger is veel te zwaar voor haar. Hij moet er vanaf.”
“Nou, na de energieafrekening van vorige maand moeten we hem helemaal maar de deur uitdoen.”

Daar stond ze weer. Uitgedeukt, licht gehavend, maar met een voltage waar je ‘U’ tegen zegt.

Categorieën: Fictie

Arta

Zijn. bewonderen, verwonderen, notuleren, opwaarderen; Het zijn zomaar wat steekwoorden, die voor mij onlosmakelijk zijn verbonden aan 'Schrijven'. *Overigens schrijf en reageer ik als arta natuurlijk op persoonlijke titel

15 reacties

Mosje · 20 april 2009 op 08:05

Zeg Arta, zeg eens eerlijk, durf jij nou de voorwas over te slaan?

LouisP · 20 april 2009 op 08:10

Arta,

raar, het gaat over apparaten maar ik voel spanning en drama in het ‘stop’contact.
Grappig, Volt, spanning waar je ‘U’ tegen zegt.

groet,

Louis

Mup · 20 april 2009 op 08:46

Ben meteen even naar boven gelopen om mijn trilster even bij te staan,

Groet Mup

WritersBlocq · 20 april 2009 op 08:49

Erg leuk en ook kunstig geschreven stukje Arta. Hoe kóm je er weer op 🙂
Binnenkort ff afspreken voor een natje en een droogje? Dikke Paulinekus.

SIMBA · 20 april 2009 op 09:01

Gelukkig maar licht gehavend….komt wel weer goed schatje! 😀

pally · 20 april 2009 op 09:39

ha, ha, Arta, communicerende vaten! Hoe verzin je het bij elkaar. En je weet ze ook nog emoties mee te geven. Iets voor een animatiefilm? Ik zie het voor me; Sponge Bob, maar dan anders 😀

groet van Pally

champagne · 20 april 2009 op 10:42

Heel origineel en lekker leesbaar! En inderdaad: hoe verzin je het?! 😀

KawaSutra · 21 april 2009 op 01:50

Prachtig, die droge(r) humor. ´buurwasters´ en ´terugtrilsters´ moest ik wel even over nadenken. Waarom zijn die nu per definitie weer vrouwelijk? 😀

Ma3anne · 21 april 2009 op 10:01

Grappig beschreven, maar ik lees het toch als metafoor van ‘iets anders’, als je begrijpt wat ik bedoel.
Soms spiegelen attributen in je omgeving je innerlijk. 😕

Dees · 21 april 2009 op 10:52

Tja, ik houd wel van deze manier van omgaan met wasgoed. Niet alles gaat je in de kouwe kleren zitten, immers 😉 Mooi stukje.

doemaar88 · 21 april 2009 op 16:31

Origineel onderwerp met leuke woordspelingen en erg mooi geschreven!

lisa-marie · 21 april 2009 op 21:05

Orgineel!
Het heeft humor en weerspiegelt vele emoties en situaties .
Ik heb genoten van dit wasprogramma 😀

arta · 21 april 2009 op 21:41

@ Mosje: Met het idee ‘wat je niet kent, dat mis je niet’ moet ik bekennen nog nooit in mijn leven een voorwas gedaan te hebben. :oeps:
@ Louis: De meeste machines worden zwaar ondergewaardeerd 😀
@ Kawa: Voor het verhaal had ik de wasmachine (eindigt op Ine = vrouwennaam) vrouwelijk bedacht en droger (rijmt op Froger = man) mannelijk, maar het had net zo goed andersom kunnen zijn…
@ Ma3: Ondanks de rubriek ‘fictie’ zitten er meestal toch wel stukjes ‘ik’ in, daar ontkom je bijna niet aan. Hoe het in dit stuk is verdeeld? Ik doe een denkpoging, maar houd het voor nu op 80/20…
@ Dees: 😀
@ Lisa: Hahaha, wasprogramma, lol! (Waar is die cursus, ik heb em nodig, begin al wasprogramma’s te schrijven:-D)
Dank jullie voor de reacties, erg fijn om te lezen!

Neuskleuter · 21 april 2009 op 22:51

[quote]Verheugde terugtrilsters vroegen haar het hemd uit de trommel.[/quote]
Dit soort woordgrapjes geven het weer een extra Arta-sausje. Fantasierijk, dubbele bodem (of een gestapelde bodem, in dit geval) en zo snel als een korte was. Het komt er fris uit!

Mien · 27 april 2009 op 14:06

De eerste alinea vond ik top, helder geschreven en veelbelovend.
Daarna wordt het voor mij iets te gezocht.
Maar ik blijf desalnietemien de loftrompet schallen over het totaal!
En over sprookjes gesproken.
Ik zie er al naar uit:
Arta de Keukenprinses: sprookje over merkwaardige apparaten en hun handleiding

Mien (droog achter de oren)

Geef een antwoord