Vandaag zag ik de ogen van mijn dochter weer stralen. Stralen als vanouds. Het grietje heeft, net als de overige gezinsleden, een heftig jaar achter de rug. De echtscheiding van haar ouders, een nieuw huis in een nieuwe woonplaats waar ze nog niemand kent, afscheid van groep 8, het VWO dat wacht en waar ze zo tegenop ziet. Heel wat traantjes zijn er door haar vergoten het afgelopen jaar. Zij koos niet voor deze veranderingen, zij wilde niet dat haar leventje zo op de kop zou komen te staan. Ze wilde, dat alles bij het oude zou blijven. Maar dat had ik al veel te lang geprobeerd. Het ging echt niet langer zo.

Het gebeurde regelmatig, dat ze ’s avonds laat met betraande ogen in haar nachtponnetje rillend beneden kwam met haar knuffel onder de arm. Ik kon haar dan alleen maar troosten door haar op schoot te nemen en dicht tegen me aan te houden. Natuurlijk heb je dan als moeder een gigantisch schuldgevoel. Je wilt je kind blij, gelukkig en onbezorgd zien.

Mijn meisje is dol op dieren. Maar mijn ex-man wilde geen huisdieren, dus jaren lang heb ik ‘nee’ moeten zeggen tegen alle smeekbedes van mijn dochter. Een vissenkom, dat ging nog, maar andere dieren kwamen er niet in.
Toen we onze intrek namen in ons nieuwe huisje beloofde ik mijn dochter dan ook een poesje; nu kon het!

Vandaag was het zover. Een goede vriendin van mij heeft samen met haar man een boerderij. Een waar paradijs voor mijn dochter en eerlijk gezegd ook voor mezelf. Vandaag had het dagje boerderijen een extra dimensie: er waren poesjes geboren en mijn dochter mocht er eentje uitzoeken en ook gelijk meenemen, want de poesjes waren precies oud genoeg.

Eerst gingen we naar de dierenspeciaalzaak. Kattenbak, leuke voerbakjes, een reismandje en wat speeltjes. Mijn dochter danste door de winkel. Het liefst had ze het hele kattenassortiment meegenomen. Daarna richting Maasland. Ze ratelde aan een stuk door, over leuke poezennamen, hoe het beestje zich aan haar zou gaan hechten, ze was er zenuwachtig van.

Schattig, die kleine katjes. Twee zwart-witte en een rooie. Onmiddellijk viel mijn dochter voor het rode katertje: deze moest het worden. Ik was verbaasd, ik had verwacht dat ze niet zou kunnen kiezen. Ook was ze ineens zeker van de naam: Loekie. Zo moest ons nieuwe gezinslid gaan heten. De hele dag was ze met hem in de weer. Na een gezellige dag gingen we weer naar huis. Eigengemaakte boter mee, kakelverse eieren, melk, karnemelk en natuurlijk Loekie!

Mijn dochter kwam net nog even naar beneden. In haar nachtponnetje met haar knuffel onder haar arm. Ze kwam even bij me op schoot zitten en ik hield haar dicht tegen mij aan. Ze keek me aan met stralende ogen; “Loekie ligt zo lekker in haar mandje te slapen! En mam…ik ben zo gelukkig met haar! Dank je wel, dat ik nu eindelijk een kat mag!”

Ik vind het heerlijk, om mijn dochter sinds tijden weer eens blij, gelukkig en onbezorgd te zien.

[img]http://i217.photobucket.com/albums/cc165/oooeps/CX/opdeboerderij020.jpg[/img]

Categorieën: Liefde

Avatar

DreamOn

DreamOn publiceert sinds 2006 columns op het internet. Zij schrijft over alles wat haar bezighoudt. Vaak (te) breedsprakig, maar dat is een leerpunt! In het dagelijks leven is DreamOn pedagogisch coach en heeft ze haar man, kinderen, familie en vrienden lief.

18 reacties

Avatar

lagarto · 20 augustus 2007 op 08:12

Mooi Do,
Brok in mijn keel. Dat ze lachen, haren waaien en met de rokjes draaien, dat wil je zien.
Alleen één ding vond ik een beetje warrig en moest ik 3 keer overlezen. Ik dacht eerst dat ze bij de boerderij en bij de dierenwinkel een poesje uit mocht kiezen.
“Adios” Lagarto

Avatar

SIMBA · 20 augustus 2007 op 08:13

Mooi verhaal DO. En het invoegen van de foto is dus gelukt!!!

Avatar

arta · 20 augustus 2007 op 08:18

Ook hier herkenning en ontroering!
Mooi en openhartig geschreven, geniet van de mooie tijd die komen gaat!
🙂
Enne…wat is het een schatje, het katertje!!!

Avatar

Troy · 20 augustus 2007 op 09:00

Erg leuk katertje en een mooie column.

Avatar

pally · 20 augustus 2007 op 09:29

Een onopgesmukte column die raakt, Do! En wat een lekkere Loeki. Zo’n klein beest, het symbool voor een nieuw begin.

groet van Pally

Avatar

DreamOn · 20 augustus 2007 op 10:02

@Simba; Nee, de eerlijkheid gebiedt mij om te melden dat de redactie zo lief is geweest om de foto voor mij in te voegen. Bedankt Casper!

Avatar

DriekOplopers · 20 augustus 2007 op 10:54

Prachtig opgeschreven. Ontroerend en mooi. Een katje als kapstok voor een verhaal over een fantastische moeder die zich veel zorgen heeft gemaakt over haar dochter, maar die ook geniet van de vreugde van dat meisje.

Liefs, Driek

P.S.

En… er komt een deel 2 van dit verhaal. Want er zijn ontwikkelingen aan het dierenfront. 😉

Avatar

datmensinkenia · 20 augustus 2007 op 13:16

Mijn woordenschat is te klein om duidelijk te zeggen hoe mooi ik dit verhaal vind. Eerlijk en erg mooi geschreven. Het heeft emotioneel heel wat in mij teweeggebracht. :wave:

Avatar

lisa-marie · 20 augustus 2007 op 17:53

mooie pure column.
ben blij dat je dochter weer straalt.

Avatar

Quinn · 20 augustus 2007 op 18:10

Wat een hummie van een katje. Ik zou duidelijk ook voor de rode kater gegaan zijn; je dochter heeft groot gelijk 😉 En inderdaad een mooi symbool van een nieuw begin voor jullie. Wat me wel opviel was het “ouderwetse” van sommige woorden: grietje, nachtponnetje… Daardoor leek het voor mij een beetje alsof het een verhaal van jaren geleden was. Maar dat doet er niets aan af.

Avatar

arta · 20 augustus 2007 op 18:17

@ Quinn: Ojeeeee, voel ik me bejaard! 😆
Mijn meiske draagt ook een nachtpon, namelijk, gewoon nu, in deze tijd! 😆 😆 😆

Avatar

DreamOn · 20 augustus 2007 op 18:29

@Quinn: ik ben vorige week 40 geworden; dan moet ik toch ook mijn taalgebruik een beetje aanpassen hè! 😀

“Nachtponnen” verkopen ze nog steeds te kust en te keur in winkels; vroeger heette het nachtJAponnen, dat is de ouderwetse versie!

“Grietje” is streekgebonden, niet tijdgebonden.

Maar ik hoor het wel vaker hoor, van dat ouderwets taalgebruik, ik zal proberen om ‘met mijn tijd mee te gaan.’ 😀

(En nu ga ik weer in mijn schommelstoel verder breien, met NATUURLIJK de poes op schoot! 😉 )

Avatar

Quinn · 20 augustus 2007 op 19:26

@ Arta, DO: 😆 Het viel me alleen op, dat was alles 😀

Avatar

Ma3anne · 21 augustus 2007 op 10:19

Heerlijk voor je, Do, dat stralende smoeltje! Heb tijdens het lezen met je meegevoeld. Bij ons werd het destijds een hondje. 😉

Avatar

pepe · 21 augustus 2007 op 10:37

Wat een schattig poesje en erg leuk verhaal.
Het komt vast goed met moeder, dochter en de rest van het gezin. Deze gezinsuitbreiding is niet verkeerd :lach:

Avatar

Mosje · 22 augustus 2007 op 10:47

De reacties op columns beginnen zo langzamerhand te dalen tot een bedenkelijk niveau. Komen we nou echt niet verder dan “lief katje” en “mooi geschreven”?
Beste DO, je lievepoesjesverhalen in je dagboek schrijven, en hier weer columns plaatsen die ergens over gaan.
😀

Avatar

DreamOn · 22 augustus 2007 op 10:51

Mooi geschreven, Mosje! 😉 Lief hondje! 😀

Avatar

dave2006 · 22 augustus 2007 op 14:11

Hey Do.

Heel mooi verhaal! veranderingen zijn voor iedereen lastig, maar meer dan vaak nodig.
En idd. heel lief plaatje 🙂

kus,
.David

Geef een antwoord