Een snerpend geluid teistert mijn trommelvliezen, stofwolken stuiven om me heen, mijn zicht is wazig en ademhalen is nauwelijks mogelijk. Ons huis dendert op zijn grondvesten. We wilden een nieuwe achtergevel, dus bestelden we nieuwe kozijnen, dubbel glas en dat alles in XL versie, want als we dan toch bezig gingen, dan ook maar wat extra licht.
Dat licht kochten we bij een eenmans klusbedrijfje, dat vanochtend om half 8 voor de deur stond. Met zijn tweeën. De bij-sloop bracht bij binnenkomst meteen de gemiddelde leeftijd met een rotvaart naar beneden en had een lijf – Godskanonne – dat zelfs in cyberspace ongeloofwaardig over was gekomen. Hij stapte over de drempel, stuiterend van enthousiasme, overlopend van het testosteron, en de wereld hield even op met draaien. Mijn fantasie niet.

Nog voor ik hersteld was van zijn eerste drie knipoogjes, ramde dit masculiene hoogstandje zonder pardon de halve achtergevel naar zijn grootje.
Hij hanteerde het slijpapparaat alsof hij ermee geboren was. Hij beukte de sloopboor in de muur, lelde een breekijzer tussen de kozijnen, gaf het raam een optater van had ik me niet gedacht, en leefde zich uit met de allergrootste hamers die ik ooit gezien had.

Mijn ademhaling stokte, mijn dirty mind ook. Ik was absoluut niet vies van een beetje pittig, maar dit ongeremde projectiel was me iets te enthousiast. Het gapende gat gaapte mij onbevreesd aan en ik zag mijn lief al op de bank slapen vannacht. Wakend over onze inboedel. Ik maakte me druk om de hoeveelheden voedsel die deze heren zeer spoedig nodig zouden hebben. Hoeveelheden die ik niet had, en waarvoor ik nu mijn bouwput moest gaan verlaten. Terwijl een natuurgeweld mijn achtergevel ronselde en mijn huiskamer met gemak te vergelijken was met een verwoest gebied na een granaatontploffing. Of twee.

De redding kwam vanuit een onverwachte hoek. In de vorm van een koelbox, formaat hutkoffer en naar later bleek, bodemloos net als zijn eigenaar. Gretig begon hij uit te laden. Ons Godsgeschenk. Gebraden kipjes, yoghurtjes, flessen frisdrank, messen, complete pakjes boter, onsjes beleg en een halve mik, nog in het plastic. Terwijl de kip tussen mooie tanden voorgoed naar een andere wereld werd geholpen, tracteerde Sloop ons op de ene oneliner na de andere. Zorgvuldig uit zijn hoofd geleerd, in de tweede klas middelbare school.

Nog even en de storm gaat liggen. Een ravage achterlatend. De container zit vol met wat eens onze achtergevel was. Dat er ook een stuk leistenen vloer bij ligt en een hoek van de draagmuur, was niet de bedoeling geweest, en een typisch gevalletje van jammer. Volgens onze beunbeuker. Net als het bouwstof, waarvan hij ons verzekerde, dat het uiteindelijk allemaal naar beneden zou komen. Gratis en voor niets, dankzij de zwaartekracht.

Mijn lief slaapt vanavond naast mij, gewoon boven. Van onze inboedel is niets meer over. Van mijn fantasie ook niet.

Categorieën: Mannen & Vrouwen

15 reacties

Mup · 12 oktober 2004 op 18:23

Geweldig, die mannen die zeggen dat het allemaal wel mee zal vallen. Ja, na een week of zes schoonmaken wel, ja.

[quote]Hij hanteerde het slijpapparaat alsof hij ermee geboren was. Hij beukte de sloopboor in de muur, lelde een breekijzer tussen de kozijnen, gaf het raam een optater van had ik me niet gedacht, en leefde zich uit met de allergrootste hamers die ik ooit gezien had.[/quote]

Wel lekker dat soort natuurgeweld 😮

Groet Mup.

pepe · 12 oktober 2004 op 19:04

Je hebt het weer krachtig neer geschreven 😉
Verbouwingen zijn leuk als ze achter de rug zijn.

melady · 12 oktober 2004 op 23:07

Hier zie en lees ik meerdere columns in…

[quote]Dat licht kochten we bij een eenmans klusbedrijfje, dat vanochtend om half 8 voor de deur stond. Met zijn tweeën.[/quote]

Waar blijft nr 2 in dit geheel?

Of was dat masculiene hoogstandje…die Godskanonne macho hutkoffer,overlopend van het testosteron,gewoon een man met een meervoudige persoonlijkheid…

Hou ons op de hoogte Louise.

Melady 🙂

sally · 12 oktober 2004 op 23:17

Prachtig geschreven.
Alsof ik er zelf bij geweest ben.

Sally

Terrey · 12 oktober 2004 op 23:35

wat ik nog mis is het goedkope radiotoestelletje van Blokker dat op vol vermogen stond te blèren.
Fantastisch verhaald!
Herre

ignatius · 13 oktober 2004 op 00:09

Ik snap er niets meer van. Eerst moesten we zacht en gevoelig zijn, daarna metroman (wat dat ook moge zijn), en nu weer masculien behept met het lichaam van Michelangelo’s David en waarbij het testosteron als zweet uit onze poriën gutst, alleen maar om een plaats in jullie fantasiën te verkrijgen. Nou jammer dan. 😀

Ma3anne · 13 oktober 2004 op 00:54

Heb je nog gevraagd of hij toevallig Hugo heette? 😛

Knap hoe je de sfeer, de rotzooi en het stuk vreten over weet te brengen.

Louise · 13 oktober 2004 op 08:46

Oja, die Blokkerradio die was er ook, absoluut. En de enthousiaste stuiterende nummero 2, die overigens geen Hugo heette, Ma3, 😉 overrompelde nummer 1 volkomen, zodat laatst genoemde vrijwel onmiddellijk buiten beeld verdween.

Li · 13 oktober 2004 op 09:59

Schitterend beschreven Louise! Ik zag het helemaal voor me. Zo’n frele vrouw tussen een stel van die beukbavianen 😛

Ik zal mijn borsten alvast natmaken. Wij zijn in het stadium beland van offertes aanvragen. Onze achtergevel gaat er gedeeltijke uit. Ik laat in ieder geval vastleggen dat ze zelf voor een gigalunchpakket moeten zorgen…

Zwaai
Li

tontheunis · 13 oktober 2004 op 17:57

[quote]Eerst moesten we zacht en gevoelig zijn, daarna metroman (wat dat ook moge zijn), en nu weer masculien behept met het lichaam van Michelangelo’s David [/quote]

Ignatius, beste vriend, je haalt me de woorden uit de pen. Of wee wanneer de eigen man zo’n goddelijk gespierd lichaam had gelijk David (hoewel hij tegelijkertijd belichaamt dat het formaat van het geslacht er kennelijk inderdaad niet toe doet voor vrouwen…), en gebekt was als zoon Tokkie, dan diende hij terstond de echtelijke woning te verlaten.
Maar de vreemdeling met de brede kaaklijn en de mond vol schuin (en schuim) gewauwel… Ja, dat roept kennelijk fantasiën op die aan de eigen schlemiel nimmer meer worden besteed. Want die is inmiddels gestrikt. En getemd. En kennelijk een watje.

TT[url=www.tontheunis.nl]Meer columns van Ton Theunis?[/url]

yaahh · 13 oktober 2004 op 22:03

zeer treffend 😀

genoten!

Louise · 13 oktober 2004 op 22:21

Geen paniek, Ton en Ignatius, werkelijk nergens voor nodig. Integendeel. Volgens mij heb ik het goddelijke stukje geweld zelfs redelijk belachelijk neergezet, toch? 😉

Raindog · 13 oktober 2004 op 22:44

Dus… ik kan mijn sportschoolabbonnement meteen weer opzeggen Louise? Nah! Ik weet het allemaal dan ook niet meer… maar het was wel een hele leuke column 😉

Louise · 13 oktober 2004 op 23:15

Oh, maar zo’n sixpack vind ik anders wel heel erg stoer hoor 😉
dat dan weer wél

ignatius · 14 oktober 2004 op 11:39

Heb ik, heb ik. Je kan zelfs kiezen; sixpack Brand, Bitburger of, nou ja vooruit dan maar, Heineken. 😀

Geef een antwoord