Met volle bak rijden we richting Duitse grens voor een dagje Klein Zwitserland. ‘En jongens, hebben jullie er zin in?’ vraag ik om de opvallende stilte achter me te doorbreken. Geen antwoord. Als ik me omdraai kijken vijf slaperige gezichtjes me zwijgend aan. De zin moet nog komen. Nou, bij mij niet. Om zeven uur word ik wakker met een ouderwets ‘joepie- we-gaan-naar-de-speeltuin-gevoel’. In korte broek, paardenstaart en sandalen sta ik als eerste op om twee zakken broodjes te smeren. Samen met zonnebrand, drinkpakjes, zwembroeken en handdoeken gaan ze in de rugzakken. Aan mams zal het niet liggen vandaag.
Tijd om de jongens wakker te maken.
‘Wat? Nu al? Waarom moeten we er zo vroeg uit? We hebben toch vrij vandaag?’
‘Kom, kom. Het wordt leuk! We gaan naar de speeltuin!’
‘Speeltuin? Speeltuinen zijn saai, mam. Ik blijf veel liever thuis.’
Het sputtert en moppert maar ik trek me er niets van aan, ik weet wat ze leuk vinden, en dat gaan we dus ook doen.

Op de snelweg schiet het goed op, over een half uurtje zijn we er. Ik heb de routebeschrijving in mijn hand, voor het geval onze ingebouwde navigatie zich vergist.
‘Schat, heb je het fototoestel meegenomen?’
‘Nee. Ik dacht dat jij dat zou doen.’
Verdorie, ik heb vanochtend al de hond uitgelaten, de broodjes gesmeerd, de tafel gedekt. Kan hij dan niet even aan het fototoestel denken.
‘Geeft niks schat.’

Op de parkeerplaats spring ik kwik uit de auto. Zo doen we dat. Vandaag zal ik de jongens eens laten zien hoe fit hun moeder is. De twee rugzakken zwiep ik zo op mijn rug. Nee, ze zijn niet zwaar, ik draag ze zelf, geen probleem. Als ik de autodeur net iets te hard dichtsla bezeer ik mijn vinger. Behoorlijk. Met moeite pers ik er een geruststellend glimlachje uit. Niks aan de hand hoor.
Als eerste duik ik in de glimmende buis. Lang geleden, dat ik in zo’n glijbaan ben geweest. In het pikdonker donder ik loodrecht naar beneden. Mijn hart klopt in mijn keel als ik het uitschreeuw van schrik. Als het ding me beneden uitkotst knipper ik verward tegen het felle zonlicht, terwijl ik de haren uit mijn gezicht strijk. Waar ben ik?
‘Alles goed mam? Schreeuwde jij zo hard?’’
‘Nee, dat was ik niet. Dat was dat kind achter mij.’
‘Best een gave glijbaan, jammer dat ie op het laatst zo sloom gaat.’
‘Ja, jammer.’
Ik slik mijn maagzuur naar binnen en huppel onverschrokken naar het volgende speeltoestel.
De reuzenschommels, die zijn pas leuk! Kijk eens hoe hoog ik ga! Joehoe!
‘Mam! Heb je die rij achter je gezien? Mogen wij nou ook een keer?’
‘Oh, sorry, ik spring er wel even af.’
Met een gracieuze sprong land ik op ongelijk terrein en zak door mijn enkel. Diezelfde rotenkel waar ik een half jaar lang fysio voor heb gehad. Als ik de trap op strompel stoot ik mijn teen tegen de uitstekende richel. ‘Knak’ hoor ik. Gebroken zoek ik een bankje op en bewonder de capriolen van de jongere generatie. Die vallen, springen, wippen, glijden, hangen en slingeren moeiteloos, zonder een centje pijn.

Als een vader me fluitend passeert neurie ik zachtjes zijn liedje mee. Geef het maar toe, je wilt er alles aan doen maar je weet niet hoe. Je wordt ouder…

Categorieën: Algemeen

8 reacties

Chris · 11 juni 2011 op 13:10

…. en dan ook tussendoor af en toe een column-pje eruit persen …. Respect! :lach:

phoebe · 11 juni 2011 op 14:06

Af en toe gaan pa en moe,
met ons naar de speeltuin toe,
dat is voor ons kinderen,
het fijnste wat bestaat.
’t Is een eind bij ons vandaan,
en daarom gaat de karavaan
’s morgens vroeg op weg
dan zijn wij er niet zo laat.

Heeft mama een goede bui
en is papa niet te lui
Nou dan gaan we naar de speeltuin!
Ma draagt broodjes in een mand
Pa de trommel met verband
Ja dan gaan we naar de speeltuin.
En we wippen en we draaien en we schommelen zo fijn
tot we mis’lijk van het draaien en de limonade zijn.
Heel de dag is het dan feest
tot we er uit zien als een beest
en we heerlijk in de speeltuin zijn geweest.

Kleine Jan valt van de wip,
valt z’n tanden door de lip
hij brult als een wilde als papa verbinden wil,
Mien draait in de molen rond
jankend als een jonge hond
want ze wil eruit en dat ding dat staat niet stil

Heeft Mama een goede bui
en is papa niet te lui
nou dan gaan we naar de speeltuin.
Ma draagt broodjes in een mand,
pa de trommel met verband
en dan gaan we naar de speeltuin.
En we wippen en we draaien en we schommelen zo fijn
tot we mis’lijk van het draaien en de limonade zijn.
Heel de dag is het dan feest,
tot we’r uitzien als een beest
en we heerlijk naar de speeltuin zijn geweest.

Komen wij dan ’s avonds thuis,
vuil van zand en stof en gruis,
dan zegt Papa boos: Dat was beslist de laatste keer
Maar we zeuren al weer gauw:
mama wanneer gaan we nou
nog es naar de speeltuin? En spoedig gaan we weer!

Heeft Mama een goede bui
en is papa niet te lui
nou dan gaan we naar de speeltuin.
Ma draagt broodjes in een mand,
pa de trommel met verband
en dan gaan we naar de speeltuin.
En we wippen en we draaien en we schommelen zo fijn
tot we mis’lijk van het draaien en de limonade zijn.
Heel de dag is het dan feest,
tot we’r uitzien als een beest
en we heerlijk naar de speeltuin zijn geweest.

😀 😀

sylvia1 · 11 juni 2011 op 15:52

Haha Phoebe, dat is met stip de langste reactie die ik ooit heb gekregen… dankjewel!

embee · 11 juni 2011 op 21:37

Heel leuk beschreven, zou mij ook kunnen gebeuren denk ik.
De zangeres van dit lied was Heleentje van Capelle.

groetje Embee

LouisP · 12 juni 2011 op 18:56

‘Best een gave glijbaan, jammer dat ie op het laatst zo sloom gaat.’
‘Ja, jammer.’

Ik vind dit zó grappig..
en den deze ook al op dezelfde manier…..
‘Mam! Heb je die rij achter je gezien? Mogen wij nou ook een keer?’
‘Oh, sorry, ik spring er wel even af.’

‘k vind hem ontzettend leuk geschreven.
“Het sputtert en moppert maar ik trek me er niets van aan, ik weet wat ze leuk vinden, en dat gaan we dus ook doen.”
Het lijkt wel door een heel erg jong mensje geschreven, hoe je dat zegt. Lekker puhgevoel krijg ik er bij…..en dan dat enthousiasme bij de voorbereidingen van de trip..en daar tegenover dat liedje van Peter Koelewijn..je wilt er alles aan doen, maar je weet niet hoe….wat je ermee wil zeggen, en hoe je het schrijft, dat weet je wel..keigoed!

trawant · 13 juni 2011 op 10:12

Krijg ik me daar verdorie zin om ook weer eens naar de speeltuin te gaan..Dat laatste hupje op de wip als je met een vaartje naar boven was geschoten..leuk stuk!

En als je tekst van Phoebe gezongen wil:
youtube- speeltuin de karrekieten
( link lukt weer eens niet,,)

Mup · 13 juni 2011 op 12:42

:hammer: :wave:

Groet Muo

Mien · 14 juni 2011 op 09:00

Vlot geschreven. Speels, zoals dat hoort in een speeltuin. Volgende keer wel een speeltuigje aandoen. :hammer:

Mien

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder