Door merg en been gaat het hoesten vanuit de slaapkamer. Onophoudelijk.
Rillingen door m`n lijf.
Ik breng een glaasje water.
Mijn moeder werkt bij de thuiszorg.
Meestal zijn het oudere mensen die hulp nodig hebben maar sinds kort werkt m’n moeder aan een nieuw project. In het dorp waar m’n ouders wonen is een asielzoekerscentrum.
DeVleg liep al een week lang te blaffen als een oude herdershond. Waarschijnlijk iets te veel sigaretten in combinatie met het heerlijke Hollandse klimaat en een wat lage lichamelijke weerstand. Toch maar even langs de huisarts was het advies van het thuisfront.
Gezien de hoeveelheid nachtmerries die ik nachtelijks te verwerken krijg, heb ik een afspraak gemaakt met het RIAGG. Nou, dat is een van die bedrijven die de economische neergang met vlag en wimpel overwint, kan ik je melden.
Een continue stroom van klanten golft het gebouw in en uit. De automatische schuifdeuren kunnen het bijna niet aan. Drie nerveuze(??) receptionistes onderstrepen de vooruitgang in deze bedrijfstak. Een supermarkt zou jaloers worden op deze dagelijkse toestroom van klanten.
Als ik m`n moeder zo zie zitten in haar verzorgingswoning krijg ik kippenvel.
Niet alleen omdat ze daar zit. Maar om het feit dat ze niets wil!
Ze zit de godganse dag naar de T.V. te kijken. En al onze pogingen om iets leuks te ondernemen lopen uit op niets.
“Laat me maar gewoon zitten, ik hoef niks”.Is telkens haar enigszins prikkelbare reactie.
