– Dag…. Meneer Odaal?
– Hallo dokter
– Wat kan ik voor u doen vandaag?
– Nou ik weet het niet
– Kom, kom, niet zo verlegen
– Nou, ik slaap slecht
Door toedoen van een overheerlijke kip-eiersalade die ik zelf in elkaar flanste en na de kookles met smaak verorberde, ben ik met spoed beland in het ziekenhuis. Zielig? Nee hoor. Weet je wat pas zielig is? Ik heb 1 week lang mijn tv moeten delen met een huismoeder die verslaafd was aan 3 soaps. Hoewel mijn maag was leeggepompt en ik aan het infuus lag, bleef ik overgeven bij elke aflevering. Het was wat ze noemen Zum Kotsen.
Haar laatste woorden waren: “Zul je altijd aan mij blijven denken?” Ik knikte ja, waar ik later erg spijt van had. Oma zag bijna niets meer, en ik vroeg me af of ze mijn antwoord op haar vraag wel begreep. Ik bedankte oma voor alles wat ze had gedaan in mijn leven, en nam afscheid. In tranen liep ik de gang op. Het was de laatste keer dat ik mijn lieve oma zag, een moment dat ik nooit zal vergeten.
Ik deel mijn huis met mijn zoon en twee poezen.
Ik weet dit omdat mijn zoon en mijn twee poezen me de oren van mijn kop eten. Mijn zoon stort zijn was in de douche en de poezen maken de bak vuil. Verder maken mijn poezen er een gewoonte van op mijn telefoon te slapen zodat ik me er achterlijk naar kan zoeken als ik heb ergens hoor gaan.
Meestal is mijn zoon bij zijn vriendin en slapen mijn poezen
80 % van de dag dus eigenlijk heb ik het rijk alleen.
Mijn oog valt in de krant op een nogal verontrustend bericht: De mannelijke chromosoom wordt steeds zwakker en is heel langzaam aan het verdwijnen. Wat als uitkomst zou kunnen hebben dat over een paar duizend jaar de mannen als zodanig geheel niet meer bestaan. Ach, ach ik moet er toch niet aan denken een wereld vol met alleen gleufdieren.
