Onder de mom van: we hebben weer veel te veel gevreten deze zomer, gaan huisgenootje Fleur en ik sporten. We gaan op Kempo, om precies te zijn. “Een Chinese vechtsport,” delen we medehuisgenoot Guido met gepaste trots mee. Guido knikt en doet moeite om niet in lachen uit te barsten.
Met een onwaarschijnlijke gulzigheid kijkt ze bewonderend naar de opgeheven fallus. Ze opent gewillig haar mond, sluit de ogen en tergend langzaam laat ze hem naar binnen glijden, alsof er geen einde aan komt. Maar dan, plotseling, verandert haar blik in die van een femme fatale. Ze ontbloot haar blinkend witte tanden. Ze slaat haar ogen op en met een vernietigende blik kijkt ze me aan….hap!
Met een beklemmend gevoel op mijn borst, en een raar gevoel in mijn buik stap ik op mijn fiets. Met trillende benen draai ik de trappers rond, ook mijn armen zijn niet vast meer. Ik slinger behoorlijk. In mijn mond drijven nog wat resten tandpasta: ik ga naar de tandarts, voor de jaarlijkse controle.
Hilbrand Nawijn is nu klaar om definitief te worden afgeserveerd in politiek Den Haag. Onze nationale randdebiel heeft het gepresteerd om vorig jaar de miljoenennota moedwillig te laten uitlekken. En hij is er nog trots op ook. Hilbrand Nawijn, de redder van de democratie…
Met een zucht laat ik me zakken op het rechteruiteinde van het lege houten bankje. Ik besluit dat het waarschijnlijk zo’n twintig minuten wachten wordt op de bus. Het klokje in mijn hoofd stel ik daarop af.
