In de trein

Op mijn horloge zie ik dat ik nog maar enkele seconde heb. De trein vertrekt bijna! Ik ren het perron op. Op dat moment hoor ik het fluitje van de conducteur. Mijn hele lichaam focust zich op een punt: de deuren die straks dicht zullen schuiven. Ik heb even het gevoel als van een marathonloper die de laatste meters moet afleggen. Mijn lichaam spant zich voor een sprint, het ligt erop of eronder. De adrenaline spurt door mijn lichaam.

Hondenpoep

Eén van de grootste ergenissen van vele mensen zijn de uitwerpselen van een hond. Oftewel: hondenpoep, in de volksmond. Alleen de kleur al! Of wat dacht je van de geur?

Bezoek aan de tandarts

Met een beklemmend gevoel op mijn borst, en een raar gevoel in mijn buik stap ik op mijn fiets. Met trillende benen draai ik de trappers rond, ook mijn armen zijn niet vast meer. Ik slinger behoorlijk. In mijn mond drijven nog wat resten tandpasta: ik ga naar de tandarts, voor de jaarlijkse controle.

WC bezoek

Heeft u dat ook weleens?
U bent op bezoek bij iemand en u krijgt ‘het benauwde gevoel’. Al lang proberen in te houden, maar nu word het echt te heftig. Draaiend op uw stoel en met een blos op uw wangen vraagt u: ‘mag ik even naar het toilet. ‘Natuurlijk’, is het antwoord dat u krijgt.

‘Met Wouter Bos ben je de klos!’

Wie kent hem niet: Wouter Bos, de partijleider van de PvdA. Een man met altijd een lach op zijn gezicht en zonder stropdas. Maar is hij het Minister-Presidentschap wel waard? Is dit ambt hem wel toe te vertrouwen? Op deze vragen wil ik een antwoord geven in deze column.